“Die Brief aan die Efesiërs - 01” (Inleiding, Geadresseerdes en Groetewoord) [1]
Indien u hierdie boodskap wil uitdruk – Verlig die teks in hierdie venster en kopieer en plak dit daarna in enige woordverwerkingsprogram (bv. MS Word) – druk daarna gewoon uit.
1. INLEIDING:
Ons gaan vanoggend begin met ’n “reis” deur die brief aan die Efesiërs. ’n Brief wat deur baie beskou word as die mees praktiese brief in die Nuwe Testament. Andere weer sê dat hierdie brief die hoogtepunt is van al Paulus se geskrifte en dat dit die kroon span op sy teologie – dat dit die finale uiteensetting van Paulus se teologie is.
Baie mense het deur hierdie brief tot Christus gekom en ’n menigte gelowige is deur hierdie brief aangespoor tot goeie werke. John Mackay (’n voormalige president van die Princeton Theological Seminary) was so ’n persoon en hy het op ’n keer gesê: Never ... was the reality of Revelation more obvious and the reflective powers of the Apostle’s mind more transfigured than in the great book which is known by the title, The Epistle to the Ephesians. Hierdie was ook Calvyn se gunsteling brief.
Wanneer ’n mens sulke opmerkings oor ’n Bybelboek of ’n brief uit die Nuwe Testament hoor, kan jy nie anders as om opgewonde te wees en uit te sien daarna om deur dit werk nie. My gebed en vertroue is dat ons as gemeente saam, net so opgewonde oor hierdie brief sal raak en saam net so erns met hierdie brief sal maak as soveel duisende ander broers en susters in die geskiedenis van die kerk.
Die groot en oorheersende tema van hierdie brief is aan die eenkant Christus en aan die anderkant, die Kerk – as Bruid van Christus.
In hierdie brief kry ons te doen met ’n ryk teologie of leerstellinge t.o.v. die kerk en sal ons weldra sien dat die kerk nie ’n organisasie of instituut is nie, maar ’n lewende organisme wat saamgestel is uit baie afhanklike dele wat in noue verhouding tot mekaar staan. Christus is die Hoof van hierdie liggaam en die Heilige Gees is (in groot piëteit gesê), die lewensbloed van hierdie liggaam.
Die Nuwe Testament gebruik baie metafore om die Kerk te beskryf, metafore wat in die Ou Testament gebruik is vir die volk Israel. Beide word bv. Sy Bruid genoem (Hos.1:2; Jer.3:20; Openb.21:2). Die kerk (en Israel) word ook genoem, die familie of gesin van God (Ps.107:41; Jer.31:1; Ef.2); en ’n kudde (Jes.40:11; Ps.23; Luk.12:32; Hand.20:28-29). Daar word van die gemeente (en van Israel) gepraat as die druiwetakke, of die -lote (Jes.5:1-7; Joh15:5). Dit is egter belangrik om daarop te let dat die Ou Testament nooit na Israel verwys as God se liggaam nie. Daarteenoor praat die Nuwe Testament gereeld van die gemeente (die gelowiges) as Sy Liggaam (bv.1Kor.10:17 of 12:12).
Hierdie Liggaam van Christus (die Kerk) funksioneer deur die gebruikmaking van geestelike gawes en deur die verantwoordelikheid wat elke lidmaat het t.o.v. gemeensaamheid en gesamentlike aanbidding.
Daar bestaan geweldige wanopvattings oor wat die kerk van ons dag behoort te wees, en beslis ook onder ons eie Evangeliese Christene. Die probleem lê nie op die vlak van Bybelse terminologie en beskrywings nie, maar eerder op die vlak van wie is die Hoof van die Kerk? Hoe moet die kerk funksioneer? Kan ons die kerk bestuur soos ons wil? Waarvoor is daar iets soos die Kerk? Of, is dit om soos in Ef.3:10-11 gestel, dat die Kerk ...aan die owerhede en magte in die hemele die menigvuldige wysheid van God bekend (te kan maak)?
Wat die antwoord of antwoorde ook al mag wees, een ding wat soos ’n paal bo die
water uitstaan, is dat die kerk van ons dag oor die algemeen, té mensgesentreerd is en dat daar bitter min aandag aan God se eer geskenk word.
Dit is dan ook presies by hierdie punt waar die Brief aan die Efesiërs begin, nl. by die werk van die Goddelike Drie-Eenheid – Die Vader, Seun en die Heilige Gees.
Voor ons kortliks kyk na wie die skrywer van hierdie brief is en wanneer die brief geskryf is, net nog die volgende: Dit is baie interessant om te weet dat die vroegste manuskripte van hierdie brief, nie die naam Efese in die eerste paar verse gehad het nie. Dit is waarskynlik omdat hierdie brief ’n algemene omsendbrief was aan die al die gemeentes in Klein-Asië en het dieselfde brief waarskynlik die name van elkeen van hierdie gemeentes gedra – bv.: die gemeente in Pergamum; die gemeente in Smirna; die gemeente in Efese ens. (Kommentators soos R. Kent Hughes en James Montgomery Boice deel hierdie standpunt).
Hierdie feit het onmiddellik tot gevolg dat hierdie brief ’n algemene omsendbrief is en daarom kan ons vandag ook óns naam hier in vers 1 inskryf – Aan die Gemeente van Antipas in Vereeniging, en ons kan elke vers hierna op ons van toepassing maak – hierdie is dus ’n hoogs persoonlike brief wat ook aan ons wat deel is van hierdie besondere liggaam van Jesus Christus, geskryf is! As ons dít besef en ons, ons naam (Antipas) elke keer inskryf wanneer ons Efese sien, sal ons die werk van God ín ons én ons gemeente soveel beter verstaan en sal ons persoonlik ook bemoedig en versterk word.
Hierdie brief is dus ’n mini-kursus in die teologie wat aan óns as gemeente gerig word. John Stott het hierdie pragtige woorde as samevatting vir Efesiërs geskryf ~ The whole letter is thus a magnificant combination of Christian doctrine and Christian duty, Christian faith and Christian life, what God has done through Christ and what we must do in consequence.
Kom ons kyk dan nou na die eerste twee verse van hierdie wonderlike brief.
2. SKRIFLESING:
Ef.1:1-2 ~ Van Paulus, ’n apostel van Christus Jesus deur die wil van God. Aan almal in Efese wat aan God behoort en in Christus Jesus glo. 2 Genade en vrede vir julle van God ons Vader en die Here Jesus Christus!
3. DIE OUTEUR:
Ons sien dus dat vers 1 begin met die woorde ~ Van Paulus, ’n apostel van Christus Jesus deur die wil van God. Kom ons kyk net kortliks na wie die outeur van hierdie brief dan is. Die skrywer stel homself aan ons bekend as Paulus. Hierdie Paulus se oorspronklike naam was Saulus en hy was van die stam van Benjamin en hy was waarskynlik vernoem na die eerste koning. Saulus was goed geskoold in wat ons vandag die sosiale wetenskappe sal noem, maar sy mees uitstaande skoling het hy in die Rabbynse studies onder die beroemde Gamaliël deurloop (Hand.22:3). Hy het ’n hoogaangeskrewe Rabbi geword en was lid van die Joodse Sanhedrin (die regerende Joodseraad in Jerusalem). Wanneer ons na Handelinge 22:4-5 kyk, was hy waarskynlik ook die mees geharde antichristelike leier in Jerusalem. Hy het die volgelinge van Jesus Christus met toegewyde passie vervolg. Hy was juis oppad om sommige van die gelowiges in Damaskus te gaan arresteer, toe hy op wonderbaarlike en dramatiese wyse in sy spore gestuit is en terselfdertyd, soewerein wederbaar is (Hand.9:1-8).
Nadat Saulus drie jaar in die woestyn in Arabië deurgebring het, word hy herder en leraar saam met Barnabas, Simeon, Lucius en Manaen in die gemeente in Antiogië. Gedurende sy eerste jare in die bediening, het Saulus bekend geraak as Paulus (Hand.13:9) – Die onbekeerde Saulus word wederbaar en hy neem terselfdertyd ’n nuwe naam aan, nl. Paulus.
Van Antiogië af, het die Heilige Gees hom saam met Barnabas uitgestuur op sekerlik die grootste sendingpoging in die geskiedenis van die kerk. Paulus word dus op hierdie stadium, God se unieke apostel na die heidene (Hand.9:15; Rom.11:13).
4. DIE GEADRESSEERDES:
Ons vind in vers 1b die naam van die geadresseerdes van hierdie brief ~ Aan almal in Efese wat aan God behoort en in Christus Jesus glo. Soos reeds gesê, was die geadresseerdes van hierdie brief waarskynlik nie net eksklusief dié van die Efesiërs nie, omdat die woorde in Efese nie in die drie oudste manuskripte voorkom nie.
Sonder om in detail op die argumente in te gaan waarom die naam Efese uiteindelik ingesluit is in die finale teks van die Bybel, kan ons net sê dat die mees algemene redenasie dié een is dat die brief ’n algemene omsendbrief was aan die sewe gemeentes in Klein-Asië wat onder Paulus se bediening tot stand gekom het en dat Efese beskou is as die hoofstad van die sewe en dat die brief waarskynlik eerste na Efese gestuur was.
Hoe het Efese daaruit gesien? Soos ons ’n paar Sondagaande gelede gesien het in ons studie van Openbaring, was hierdie gemeente in ongeveer 60-63 n.C. deur Paulus gestig en “gevoed” (Hand.18:19-21; 19:1; 20:16-38). Hierdie brief word dan ook gedurende hierdie eerste jaar of twee na die stigting van die gemeente aan hulle gestuur.
Hierdie was ’n gemeente wat in ’n uiters bevoorregte posisie verkeer het – die “grootte Apostel Paulus” het hierdie gemeente begin en die eerste groep gemeentelede het aan Paulus se voete gesit! Voorgangers van statuur het daar bedien en gedien en gehelp om die fondasie van hierdie gemeente te lê – o.a. ook mense soos Akwila (Hand.18:19,26), Apollos (18:24-28) en Timoteus (1Tim.1:3) – Dink jou in: Jy sit aan hierdie formidabele manne se voete om van die Woord te leer! En asof dit nie genoeg is nie, ontvang hierdie gemeente ook nog Paulus se eerste brief wat hy vanuit die tronk (waarksynlik in Rome – Ef.3:1) geskryf het (ongeveer 60 n.C. - Ef.1:1).
Ons het dus hier te doen met ’n gemeente waarvan die fondasies baie deeglik in die Woord gelê is. Dit is verder ’n gemeente wat in ’n ryk, bekende en vooruitstrewende stad geleë was – ’n stad wat bekend was vir sy handel, maar ook vir die Tempel van Diana – een van die sg. Sewe wonders van die wêreld (Hand.19:23-27). ’n Reuse opelug stadion wat nagenoeg 25 000 toeskouers kon neem, was ook hier geleë en gereelde strydwa wedrenne en gevegte met diere is hier gehou.
Met soveel weelde en oorvloed is korrupsie en sonde, natuurlik ook dikwels die natuurlike gevolg en te midde hiervan het die gelowiges in Efese gelewe en dit is aan hulle wie Paulus sy brief rig.
5. DIE HEILIGES IN EFESE:
Wanneer ons na vers 1b in meer besonderheid wil kyk, moet ons ongelukkig weer na die O.A.V. gaan kyk, omdat die N.A.V. baie gebrekkig vertaal is. Die O.A.V. lees ~ ...aan die heiliges wat in Éfese is, en die gelowiges in Christus Jesus. Beide die E.S.V. en die N.K.J.V. lees ~ To the saints who are in Ephesus, and are faithful in Christ Jesus. Ons sien dus dat die klem hier op die woord “heiliges” val. Wat sê die Grieks? Die Grieks praat nie hier, soos wat die N.A.V. dit vertaal, van “almal” in Efese nie, maar óók van die “heiliges”, of te wel hagios.
Die boodskap van die Bybel is van die begin tot die einde geskryf ten einde ons as mense terug te bring na God en onsself te help om ons voor God te verootmoedig en om ons te help om onsself te sien vir wie ons werklik in Christus Jesus is. Dit is dan ook die groot deurlopende tema van hierdie brief aan die Efesiërs en daarom begin Paulus ook die brief in vers een om hierdie saak aan te spreek, wanneer hy sê dat hy sy brief skryf aan die heiliges wat in Éfese is, en die gelowiges in Christus Jesus. Die heiliges! Die gelowiges! Diegene wie in Christus Jesus is! Ons vind dus hier, drie kenmerke van ’n gelowige – kom ons kyk daarna.
· Gelowiges is Heiliges:
Die Bybelse betekenis van die woord “heilige” is totaal anders as wat die wêreld daarvan maak. In die Rooms Katolieke Kerk bv. word daar verwys na ’n heilige, as iemand wat verantwoordelik was vir bepaalde “wonderwerke” of verskeie goeie dade – bv. Moeder Theresa, of Saint Christopher, ens. Die wêreld weer verwys dikwels na ’n “goeie persoon” as ’n heilige. Dit is egter ver verwyder van die Bybelse betekenis van ’n heilige. Bybels beteken die woord “heilige” om opsy gesit te wees, maar nie opsy gesit deur mense nie – nee, opsygesit deur God self – dit is iets wat geen mens dus kan doen nie – slégs God kan dit doen.
Moses moes bv. in Eksodus, in opdrag van die Here, die waskom en die altaar in die Tabernakel, heilig. Dit beteken nié dat Moses een of ander towerkuns beoefen het, deurdat die materiaal waaruit hierdie waskom en altaar gemaak was, nou skielik verander het in iets anders nie. Dit het ook nie heiliger geword nie. Dit beteken net dat hierdie artikels opsy gesit is – afgesonder is, vir die heilige tempeldiens. Dieselfde gebeur wanneer Jesus in Joh.17:17 bid ~ Heilig hulle in u waarheid; u woord is die waarheid (O.A.V.) en die N.A.V. sê ~ Laat hulle aan U toegewy wees deur die waarheid. Jesus het met hierdie gebed gebid dat ons opsygesit sal word, omdat Hy versoening vir ons sonde aan die kruis bewerkstellig het. ’n Gelowige word dus opsy gesit, of geheilig, wanneer God uitreik na die mens deur die krag van die Heilige
Gees; Hy hom wederbaar en so ’n wedergeborene dan in die Liggaam van Christus (die kerk) ingeplant word.
In die lig hiervan is elke gelowige dus ’n geheiligde en elke heilige is ’n gelowige. In ’n sekere opsig is elke gelowige dus ook afgeskei van die wêreld. Dit beteken natuurlik nie dat ons uit hierdie wêreld geneem is nie – dit beteken dat ons nie aan hierdie wêreld en sy magte behoort nie. Indien ons waarlik aan Christus behoort, beteken dit dat ons ’n nuwe geaardheid het; dat ons nuwe prioriteite het; dat ons nuwe doelwitte het. Ons behoort dus aan ’n totaal ander koninkryk as die koninkryk van hierdie wêreld.
Ons moet egter ook besef dat indien ons heilig verklaar is, impliseer dit nié dat ons nou sonder sonde is nie, maar dat ons beter af is as wat ons voor ons wedergeboorte was. Ons sal in hoofstuk 2 sien dat ons gered word uit genade en deur geloof alleen en nie op grond van goeie werke nie. Ons sal egter ook sien dat diegene wie gered is, deur God se genade werking, vooruit bestem is om goeie werke te doen. Anders gestel, ons word gered deur geloof alleen, maar ons word nie gered deur geloof wat alleen staan nie. Alle gelowiges is heiliges, maar alle gelowiges moet meer en meer heilig word.
· Gelowiges is Getrou:
In Ef.1:1b groet Paulus die gelowiges in Efese en noem hy hulle ook gelowiges . Die woord in die oorspronklike teks wat saam met gelowiges gebruik word is pistos. Wat daar dus eintlik in die Grieks staan is, ...aan die heiliges wat in Éfese is, en die getroue gelowiges in Christus Jesus. Ons sien dus in die tweede plek dat Paulus sê dat gelowiges, getrou is. En wanneer Paulus sê dat gelowiges getrou is, het hy twee dinge in gedagte: Die eerste en dit is ook die belangrikste, is dat gelowiges getrou in die uitlewing van hulle geloof sal wees. Dit impliseer dus dat ’n persoon wat die Evangelie van God se genade in Jesus Christus hoor, nou geloof in daardie Evangelie plaas, of te wel, daardie Evangelie glo.
Hierdie geloof bestaan uit drie elemente:
- Eerstens is daar ’n intellektuele element. Geloof impliseer dat dit uit inhoud sal bestaan. Vir geloof om te bestaan, moet daar inhoud wees wat verkondig word en wat verstaan en aanvaar moet word.
- Tweedens het geloof ’n emosionele element. Indien die inhoud van die geloof reg verstaan word, is dit nie iets wat maar sommer net van kennis geneem word en dan eenkant geplaas word en afgemaak word as interessant nie. Nee, geloof behels die dood van God se Seun, Jesus Christus vir my en jou. Wanneer ons dit verstaan en toe-eien, kan dit nie anders as om ons emosioneel te raak en het dit ’n diep en opregte liefde vir God tot gevolg.
- Die derde element van geloof is wilskrag. Wanneer iemand die evangelie hoor; daardeur aangeraak word en wedergeboorte plaasvind, sal die ware gelowige ’n persoonlike verbintenis (“commitment”) aangaan met Christus wat vir hom gesterf het en dit vra wilskrag en deursettingsvermoë van so ’n gelowige.
Tweedens moet gelowiges volhard in die geloof – volhard tot die einde toe. Jesus sê in Matt.10:22 ~ Julle sal ter wille van my Naam deur almal gehaat word (en dan hierdie woorde): Maar wie tot die einde toe volhard, sal gered word. Dit is so dat ons as Gereformeerde Baptiste glo in die uitverkiesing wat impliseer dat God nie een van ons verlore sal laat gaan nie en dat God m.a.w. “met ons sal volhard” en dit is alles goed en wel, máár dit impliseer ook dat ons sal volhard – sal volhard in getrouheid aan Hom.
· Gelowiges is in Jesus Christus:
Laastens groet Paulus die gelowiges in Efese met die woorde, ... wat aan God behoort en in Christus Jesus glo. Weereens is die N.A.V. nie ’n goeie vertaling hier nie en is die O.A.V. ’n meer letterlike vertaling van die oorspronklike teks, want daar staan, ...en die gelowiges in Christus Jesus. Hierdie is ’n baie belangrike gedagte, maar ons sal later in die brief in meer detail hierop ingaan, aangesien hierdie gedagte, die hart van hierdie brief is. Hierdie uitdrukking kom nege keer in Ef.1:3-23 voor en dit kom 164 keer voor in al die geskrifte van Paulus.
Hierdie uitdrukking beteken veel meer as net om in Christus te glo, of om gered te wees deur Sy soendood. Dit beteken in kort, om verenig te wees met Christus in een geestelike liggaam, sodat wat waar is van Hom, ook waar kan wees van gelowiges. In hierdie lig gaan Paulus so ver as om bv. in Ef.2:6 te sê ~ ...Ja, in Christus Jesus het Hy ons saam met Hom opgewek uit die dood en ons saam met Hom ’n plek in die hemel gegee. Hierdie is ’n baie moeilike begrip en die Woord gebruik verskeie beelde om dit aan ons te verduidelik – o.a. met die beeld van eenwording van man en vrou in die huwelik (Ef.5:22-33); die eenheid van die wingerdstok en die takke (Joh.15:1-17); die eenheid van die geestelike tempel waar die Christus die hoeksteen is en elke gelowige ’n steen (Ef.2:20-22); die eenheid van die Hoof, Christus en die ander ledemate van die liggaam in een organisme (1Kor.12:12-27), ens.
Of ons dit op hierdie stadium verstaan of nie, eenwording met Christus is in ’n sekere sin, die wese van ons redding, want sonder eenwording met Christus verkeer ons in ’n hopelose toestand, maar in Hom is ons toestand en ons hele wese een van heerlike oorwinning en vrede. Maar later meer hieroor.
6. SEËNBEDE:
Nadat Paulus die gemeente gegroet het, kom hy nou in vers 2 en hy spreek ’n seënbede uit oor die gemeente ~ Genade en vrede vir julle van God ons Vader en die Here Jesus Christus! Hierdie was ’n algemene manier van groet in die vroeë kerk. Genade (in Grieks = charis) beskryf God se liefde en goedheid jeens diegene wat God se guns, onverdiend ontvang het, en wie hulle geloof in Christus Jesus geplaas het. Eers kom die genade van verlossing en dan volg die vrede wat tussen ons en God deur Christus aan die kruis bewerkstellig is.
Om ’n broer of suster in die geloof op hierdie wyse te groet, is veel swaarder gelaai as om hom/haar bloot net op ’n algemene welwillendheidswyse te groet. Dit is terselfdertyd ’n erkenning van die feit dat die een wat groet en die een wat gegroet word, gesamentlike lede is van die Liggaam van Christus.
Iemand het eenkeer gesê dat genade die fontein is waaruit vrede vloei – vrede is dus die stroom. Omdat ons genade van God ontvang het, het ons vrede met God, daardie vrede wat alle verstand te bowe gaan (Ef.4:7). Die Nuwe Testamentiese “vrede” is die ekwivalent van die Ou Testamentiese “shãlôm” wat in sy volste sin, geestelike welstand en volledigheid impliseer. Wanneer ons mekaar dus groet en die een vir die ander sê ~ Genade en vrede vir jou, sê ons dus eintlik vir mekaar: My broer, ek erken jou as ’n medegelowige in Christus Jesus en mag dit geestelik met jou baie goed gaan – mag jy geestelik groei en mag jy die vrede wat daar in Christus Jesus is, elke dag in jou lewe ervaar – daardie vrede wat alle verstand te bowe gaan. En hierdie seënbede kom van God die Vader en van Jesus Christus, Wie een is met die Vader.
Dit is dus asof Paulus wil sê: Ek Paulus groet julle (aan die begin van vers 1) en dan gee hy ’n kort boodskappie (die res van vers 1 en die eerste twee woorde van vers 2) en dan sluit hy af deur al die eer aan die Here te gee, omdat die ganse boodskap van die brief; Sy Apostelskap en die feit dat die geadresseerdes in Christus gered is, alles van God die Vader en Jesus Christus kom!
Genade en vrede (ook) vir julle van God ons Vader en die Here Jesus Christus!
[1] Boodskap gelewer deur Kobus van der Walt te ANTIPAS Gemeente (Vereeniging) op 12 Julie 2009
Sunday, July 12, 2009
Tuesday, July 7, 2009
Bybelstudie oor Openbaring deur Kobus van der Walt - 05 Julie 2009
“Openbaring Ontsluit - 06” (Briewe aan Sewe Gemeentes ~ Pergamum) [1]
Indien u hierdie Bybelstudie wil uitdruk – Verlig die teks in hierdie venster en kopieer en plak dit daarna in enige woordverwerkingsprogram (bv. MS Word) – druk daarna gewoon uit.
1. INLEIDING:
Die briewebesteller wat die sewe briewe uitgedra het, waarmee ons in Openbaring 2 en 3 te doen kry, het nou sy reis wat by die hawestad Milete begin het, oor land verder hervat en hy het noordwaarts gereis om sy derde brief aan die herder van die plaaslike gemeente te gaan oorhandig.
2. DIE GEMEENTE IN PERGAMUM (2:12-17):
· Die Geadresseerde Gemeente:
Openb.2:12 ~ Skrywe aan die leraar van die gemeente in Pergamum, of soos in die O.A.V. genoem, Pérgamus. Die toestand in Pergamum was heeltemal anders as in die vorige twee stede waar die briewebesteller reeds aangedoen het, nl. Efese en Smirna. Pergamum was die Romeinse hoofstad in Klein-Asië. Dit was ook gesien as ’n akademiese stad, wat beskik het oor ’n baie groot biblioteek. Ongelukkig was hierdie ook ’n stad wat bekend gestaan het as die setel van paganistiese (of heidense) aanbidding. Die god van genesing is o.a. hier aanbid (slang wat gevleg is om staf = Mediese Vereniging van S.A. se embleem, asook die S.A. Militêre Gesondheidsdienste – die S.A.W. Mediesekorps). Keiseraanbidding was ook sterk aan die orde van die dag. Hierdie was dan ook die eerste stad in Asië wat ’n tempel ter ere van die keiser (Caesar) opgerig het.
· Die Beeld van Christus:
Openb.2:12b ~ So sê Hy wat die skerp swaard met die twee snykante het. Die Here Jesus identifiseer Homself hier op ’n baie eienaardige wyse – ’n tweesnydende swaard, of ’n dodelike swaard! Net by die aanhoor van hierdie bekendstelling van Christus klink dit asof hier slegte nuus of minder goeie kommentaar, aan die kom is en ’n mens
kan maar net wonder of hier ’n oordeel uitgespreek gaan word. Ek dink dat ons ’n aanduiding kry van wat aan die kom is, deur die besonderse beskrywing van hierdie swaard.
Ons sien in Openb.1:16 dat hierdie swaard uit Christus se mond kom ~ In sy regterhand het Hy sewe sterre gehad, en ’n skerp swaard met twee snykante het uit sy mond uit gekom. Hierdie swaard het dus beslis iets te doen met wat gesê gaan word in hierdie brief. Die swaard in hierdie geval, is dus Christus se kragtige Woord soos beskryf in Ef.6:17 ~ Sit verlossing as helm op en vat die swaard van die Gees, dit is die woord van God.
Waarskynlik ’n nóg beter beskrywing van die Woord van God, vind ons in Hebr.4:12 ~ Die woord van God is lewend en kragtig. Dit is skerper as enige swaard met twee snykante en dring deur selfs tot die skeiding van siel en gees en van gewrigte en murg. Dit beoordeel die bedoelings en gedagtes van die hart. Ook 2Kor.10:4-5 ~ Die wapens van ons stryd is nie die wapens van die mens nie, maar die kragtige wapens van God wat vestings kan vernietig. Daarmee vernietig ons die redenasies 5 en elke hooghartige aanval wat teen die kennis van God gerig word. Ons neem elke gedagte gevange om dit aan Christus gehoorsaam te maak. Hierdie swaard is dus baie, baie skerp – meer nog: dit het twee sulke skerp kante – dit spreek dus van verwoestende onoorwinlikheid! Soos wat Jes.55:11 tereg ook sê ~ So sal die woord wat uit my mond kom, ook wees: dit sal nie onverrigter sake na My toe terugkeer nie, maar dit sal doen wat Ek gedoen wil hê en tot stand bring waarvoor Ek dit gestuur het. Ons sien dus dat hierdie swaard se eenkant, oortuig van sonde en die anderkant verskaf vrede; die eenkant verskeur die sluier wat ons sonde vir onsself bedek; terwyl die anderkant verskeur die sluier wat Christus vir ons verberg, sodat ons Hom kan sien; die eenkant verwond die siel; die ander vestig ons aandag op die Groot Geneesheer en laat die helende balsem oor ons verwonde siele spoel.
Die feit dat hier in die enkelvoud gepraat word (die skerp swaard), dui daarop dat daar net een gesaghebbende swaard is – net die Woord van God is dus gesaghebbend. Alle ander geskrifte is dus nié deur God geïnspireer nie.
· Christus se Aanprysing:
Openb.2:13 ~ Ek ken die plek waar julle bly, daar waar die troon van die Satan is. Tog bly julle aan my Naam getrou en julle het nie julle geloof in My afgesweer nie, selfs nie in die tyd toe Antipas, my getroue getuie, doodgemaak is daar by julle waar die Satan bly nie.
Die adres op die koevert van hierdie brief kon dus ewe maklik gelees het: Aan die gemeente van Christus, naas die troon van die satan, Pergamum. Uit hierdie vers blyk dit duidelik, dat Christus in hierdie vers te kenne gee dat Hy minstens twee dinge van hierdie gemeente weet:
- Hy weet presies waar hierdie gemeente geleë is en hoe die omgewing, die mense en die geestelike klimaat van die stad daaruit sien. Dit mag dalk vir ons vreemd voorkom dat Satan oor aardse trone beskik, maar ons moet in gedagte hou dat hy die god van hierdie wêreld is en in hierdie koninkryk van hom, het hy baie onderdane. Onder hierdie onderdane is daar soveel wat so fanaties lojaal is aan hom, dat hulle enige iets sal doen om sy plan ten uitvoer te bring. Die plek waar sulke mense saamgevoeg word – of dit nou in besighede is, of sosiale klubs, casino’s, bordele, bendes, terroristegroepe, of waar ook al; dáár is Satan se troon. Enige groepering van mense wat ’n bose oogmerk het, kwalifiseer om ’n vesting vir die satan te wees.
Dit is egter die twee praktyke van afgodery wat ons reeds genoem het (die aanbidding van die god van genesing en die keiserlike aanbidding), wat hierdie stad by uitstek laat kwalifiseer het as ’n vesting of troonkamer vir die satan, want dit is beide mens (die keiser) en die satan (slang as simbool van satan) wat hier aanbid is. ’n Meer dodelike
kombinasie van aanbidding (mens en satan), kan daar nie wees nie. Dit is dan spesifiek hierdie twee vorme van afgodery wat Pergamum uitnemend laat kwalifiseer as “troon van Satan”.
Christus het geweet dat hierdie afgodsentrum uiters korrup kan inwerk op die inwoners van die stad, maar ook op die gelowiges in Pergamum. En op grond daarvan kom Christus en Hy prys die gemeente aan vir die feit dat hulle, hulself daarvan weerhou om deel uit te maak van hierdie bose aktiwiteite. Deur hierdie situasie kan ons ook leer dat ons geen verskoning het om kompromie te maak met ons geloof en ons oortuigings wat gegrond is op die Woord, wanneer ons in ’n omgewing beweeg, vakansie hou, werk ens., waar mense besig is met goddelose praktyke nie – ons moet, soos die gemeente in Pergamum, getrou bly aan die Naam van Jesus Christus en nie ons geloof in Hom, afsweer nie....
- Tweedens is Christus baie deeglik bewus van die gemeente se standvastigheid ten spyte van fel vervolging teen hulle. ’n Gemeente wat getrou bly aan hulle roeping en gehoorsaamheid aan God gaan noodwendig die spot en die hoon en die vervolging van die wêreld ervaar – veral ’n wêreld waar afgodery baie sterk aangehang word. Christus prys hierdie gemeente juis vir die feit dat hulle te midde van geweldige vervolging, steeds “die pad loop”. As voorbeeld van hulle gehoorsaamheid, maar ook waardeur hulle gaan, en die prys wat hulle daarvoor betaal, word Antipas (waarskynlik ’n getroue lidmaat) as voorbeeld genoem wat gesterf het vir sy geloof en oortuigings en getuienis. Die gemeente in Pergamum het voorwaar aanprysing nodig gehad, maar ook verdien.
· Christus se Bestraffing:
Openb.2:14-15 ~ Maar Ek het ’n paar dinge teen julle. Julle het mense daar wat die leer van Bileam aanhang. Hy het vir Balak geleer om die volk Israel van My afvallig te maak, sodat
hulle afgodsoffervleis geëet en onsedelikheid bedrywe het. 15 So is daar onder julle dan ook mense wat die leer van die Nikolaïete aanhang en dieselfde sondes doen.
Alhoewel Christus die gemeente aangeprys het, was hulle nogtans skuldig aan ’n paar dinge. En al was dit net ’n paar dinge, was dit nogtans ernstige oortredings. Eerstens het hulle mank gegaan onder ’n gebrek aan leerstellige (of dogmatiese) onderskeiding en tweedens was hulle laks in die toepassing van die tug in hulle midde.
Wanneer ons oppervlakkig na verse 14 en 15 kyk, kan dit lyk asof daar twee teologiese of dogmatiese strominge in die gemeente toegelaat is – dié van die Bileamiete en dié van die Nikolaïete. Die taalkonstruksie van die verse laat dit egter lyk asof dit twee verskillende groeperinge is wat hul stempel afgedruk het op die gemeente, maar as ons die verse parafraseer, sal dit waarskynlik help om die betekenis van die oënskynlik twee groepe, beter te verstaan – Dit is omdat julle verdraagsaam is t.o.v. die leer van Bileam, dat julle die Nikolaïete in julle midde verduur. Die gedagte van hierdie verse kan dus óf histories, óf kontemporêr geïnterpreteer word. Histories: Daar bestaan ’n genetiese identiteit tussen die dwaalleer van Bileam en dié van die Nikolaïete – beide behoort dus tot presies dieselfde soort dwaalleer.
Wat dit egter ook kan beteken is, kontemporêr geïnterpreteer, dat die een dwaalleer so sterk is, dat as jy eers daarvoor “geval” het, die ander een nie weerstaan kan word nie. In wese beteken hierdie twee benaderings egter op die ou einde presies dieselfde ding.
Wat was die leer van Bileam dan? Tyd ontbreek ongelukkig om in detail daarop in te gaan, maar u kan gerus Num.22-25:1-3 gaan lees om meer te wete te kom van die bediening van hierdie eienaardige profeet. In kort kan ons egter sê dat die aangrensende Moabiete, die Israeliete gevrees het, waarop koning Balak van Moab die profeet Bileam in diens geneem het om vloeke oor Israel uit te spreek, ten einde die Israelitiese weermag te verswak ens. God het egter nie toegelaat dat Bileam se vloeke enige effek het nie, inteendeel, Hy dwing Bileam om Israel elke keer te seën wanneer hy veronderstel was om hulle te vervloek. Bileam het egter teen betaling voortgegaan en meegehelp om Israel se sedes só te ondermyn, dat hulle die gramskap van God op die hals gehaal het en hulle uiteindelik tog tot ’n val gekom het.
In kort kom die leer van Bileam dus daarop neer, dat die aanhangers van Bileam so mislei word dat hulle sondig, deurdat hulle vrees vir en skuld oor sonde en die gepaardgaande straf daarop, net verdwyn en hulle geestelike groei derhalwe belemmer word. Dit opsigself lei dus logieserwys tot verdere sonde, wat selfs afgodediens en seksuele immoraliteit ingesluit het.
Wanneer ons na Christus se aanprysing kyk en dit vergelyk met wat so pas gesê is t.o.v. die leer van Bileam, dan maak dit amper nie sin nie, want sekerlik moes die “Pergamiete” tog die verskil gesien het as hulle so sterk gestaan het wat hul leer en lewe betref. Die probleem is egter dat hierdie leer van Bileam só subtiel was dat dit baie moeilik onderskei kon word. Hoe het dit gebeur? Die teologiese benadering van die leerstellinge van Bileam was om Goddelike genade teenoor die mens se verantwoordelikheid te verabsoluteer, m.a.w. daar is geleer dat wanneer jy ’n kind van die verbond is, jy genoegsaam geïsoleer word teen sonde en enige vorm van boosheid. Genade immuniseer dus die gelowige teen die skadelike effekte van allerlei sondige plesier.
Gelowiges, so het die Bileamiete geleer, is vry om die lewe te geniet saam met hulle goddelose bure, terwyl en solank hulle onder die verbond staan. As sout en lig is gelowiges in elk geval verplig om ten volle betrokke te wees by die wêreld, want sout raak nooit laf is dit op vleis ingevryf word nie. Wat meer is, so het hulle geredeneer, diegene wat gereeld betrokke is by wêreldse aktiwiteite, bekom meer en meer kennis en bekwaamhede om mense in die wêreld te help. Dít is in kort wat die teologie van Bileam gekenmerk het.
Alhoewel dit nie wil voorkom asof die meerderheid van die lidmate van Pergamum self skuldig gestaan het wat hierdie misleiding aan betref nie, was hulle té genadig jeens ander lidmate en mense in die omgewing wat wel skuldig was aan die aanhang van hierdie leer. Die gemeente was dus skuldig t.o.v. die tug. Dalk was ’n gejaag na meer lidmate, of verdraagsaamheid t.w.v. vrede en ’n strewe na eenheid; of ’n skeefgetrekte en onbybelse siening van die liefde, van die redes vir hierdie “blindeoog-gesindheid”, of kompromie van die gemeente.
U mag dalk wonder of die aanprysing wat die gemeente ontvang het, nie genegeer of weerspreek word deur die kritiek van Christus nie, want hoe is dit moontlik dat ’n gemeente aan die eenkant fel gekant kan wees teen heidense aanbidding, maar terselfdertyd kompromie maak wat haar leer en dissipline aan betref? Die kort en die lank daarvan is dat dit baie dikwels baie maklik is om die ooglopende en ernstige sondes te weerstaan, maar die subtiele beïnvloeding en/of leer van vooraanstaande lidmate is nie altyd so maklik onderskeibaar nie en is ook nie altyd so maklik om te onderdruk nie – en dít was die probleem in die gemeente in Pergamum.
· Christus se Raad:
Openb.2:16 ~ Bekeer julle nou, anders kom Ek gou na julle toe en sal Ek daardie mense bestry met die swaard van my mond. Christus waarsku die gemeente om hulle te bekeer en die regte te doen, m.a.w. dit was nodig dat hulle, hul teologie en dissipline moes uitsorteer. Indien hulle dit nie doen nie, sal Hy toetree en met vinnige en ongenaakbare oordeel. Dit is belangrik om daarop te let dat Christus nie dreig om die gemeente in geheel te oordeel nie, maar slegs daardie mense in die gemeente wat skuldig is aan kompromie en sonde. Daar is dus geen wegkruipplek of wegkomkans vir die skuldiges nie. Die oordeel sal gefel word deur die swaard van Christus se mond – dit is Sy Woord! Die patroon regdeur die Woord, is dus eers ’n Profetiese oordeel wat uitgereik word en dadelik opgevolg word met fisiese straf wat baie dikwels baie subtiel uitgevoer word. Die Korintiërgemeente is hier ’n sprekende voorbeeld van hierdie optrede van die Swaard van Christus se mond ~ ...want hy wat eet en drink sonder om te besef dat dit die liggaam van die Here is, bring daardeur ’n oordeel oor homself. 30 Daarom is daar baie swakkes en sieklikes onder julle en sterf daar baie van julle. 31 As ons onsself vooraf reg ondersoek het, sou ons nie onder die oordeel gekom het nie. 32 Maar nou word ons deur die Here geoordeel en getugtig, sodat ons nie saam met die wêreld veroordeel sal word nie (1Kor.11:29-32).
· Christus se Belofte:
Openb.2:17 ~ Elkeen wat kan hoor, moet luister na wat die Gees vir die gemeentes sê. Aan elkeen wat die oorwinning behaal, sal Ek van die verborge manna gee, en daarby sal Ek vir hom ’n wit steentjie gee met ’n nuwe naam daarop gegraveer, wat niemand anders ken nie, net hy wat dit kry. Na die kras waarskuwing wat die gemeente ontvang, is daar ’n boodskap van sekuriteit en opbou van geloofsvertroue. Hierdie boodskap vir die oorwinnaars sluit die verborge manna in, asook ’n wit steentjie met ’n nuwe geheime naam wat net bekend is aan die eienaar van die steentjie.
Hierdie verborge manna wys terug na die manna wat binne in die verbondsark was (Eks.16:32-34 ~ Moses het ook nog gesê: “Die Here het beveel: ’n Volle twee liter manna moet vir die nageslag bewaar word sodat hulle die kos kan sien wat Ek julle in die woestyn gegee het nadat Ek julle uit Egipte bevry het....”
Hierdie manna in die Ark het weer heengewys na Christus Jesus in Sy volheid. In hierdie lewe kan ons Christus as die ideale manna – die Brood van die Lewe, ervaar (Joh.6:33,35). Sonde het egter tot gevolg dat ons nie Christus in Sy volheid kan ervaar en geniet nie. In die hiernamaals sal ons Christus egter in Sy volmaakte volheid ervaar, maar vir diegene buite Christus, is hierdie manna in hierdie lewe en soveel te meer in die hiernamaals, verborge en buite bereik.
Die wit steentjie getuig van onverganklike en ewige seën. Die kleur van die steen (wit) dui op reinheid – die reinheid van elke gelowige se ewige saligheid.
Die naam op die steen dui op ewige en Goddelike eienaarskap van elke gelowige individu. God se uitverkorenes is dus uitgesonderde en spesiale mense. Die eindelose en veeltalligheid van die hiernamaals sal nie die uniekheid van elke individuele gelowige ondermyn nie en sal derhalwe nie afbreuk doen aan die kwaliteit en belangrikheid van elke individu nie – elkeen sal dus maksimale en ewige heerlikheid ontvang.
Die nuutheid van elke naam herinner aan Jes.62:2-3 ~ Die nasies sal sien dat jy gered is, Jerusalem, al die konings sal sien dat jy mag het. Jy sal ’n nuwe naam kry, ’n naam wat die Here self vir jou gekies het. 3 Die Here sal jou soos ’n sierlike kroon in sy hand hou, jou God sal jou soos ’n koninklike tulband vashou. Hierdie nuwe naam dui op onbeskryflike heerlikheid en ervaring en voorreg wat ons in die hiernamaals sal ervaar, wat ongekend is in vergelyking met dit wat ons nou hier op aarde ervaar – en dit sal nooit terug getrek kan word nie!
Die feit dat hierdie nuwe naam net aan die eienaar daarvan bekend sal wees dui op die unieke ervaring wat elke individu van die heerlikheid sal ervaar en niemand anders sal weet hoe hy dit ervaar nie.
[1] Bybelstudiereeks deur Kobus van der Walt te ANTIPAS Gemeente (Vereeniging) Sondagaand 05 Julie 2009
Indien u hierdie Bybelstudie wil uitdruk – Verlig die teks in hierdie venster en kopieer en plak dit daarna in enige woordverwerkingsprogram (bv. MS Word) – druk daarna gewoon uit.
1. INLEIDING:
Die briewebesteller wat die sewe briewe uitgedra het, waarmee ons in Openbaring 2 en 3 te doen kry, het nou sy reis wat by die hawestad Milete begin het, oor land verder hervat en hy het noordwaarts gereis om sy derde brief aan die herder van die plaaslike gemeente te gaan oorhandig.
2. DIE GEMEENTE IN PERGAMUM (2:12-17):
· Die Geadresseerde Gemeente:
Openb.2:12 ~ Skrywe aan die leraar van die gemeente in Pergamum, of soos in die O.A.V. genoem, Pérgamus. Die toestand in Pergamum was heeltemal anders as in die vorige twee stede waar die briewebesteller reeds aangedoen het, nl. Efese en Smirna. Pergamum was die Romeinse hoofstad in Klein-Asië. Dit was ook gesien as ’n akademiese stad, wat beskik het oor ’n baie groot biblioteek. Ongelukkig was hierdie ook ’n stad wat bekend gestaan het as die setel van paganistiese (of heidense) aanbidding. Die god van genesing is o.a. hier aanbid (slang wat gevleg is om staf = Mediese Vereniging van S.A. se embleem, asook die S.A. Militêre Gesondheidsdienste – die S.A.W. Mediesekorps). Keiseraanbidding was ook sterk aan die orde van die dag. Hierdie was dan ook die eerste stad in Asië wat ’n tempel ter ere van die keiser (Caesar) opgerig het.
· Die Beeld van Christus:
Openb.2:12b ~ So sê Hy wat die skerp swaard met die twee snykante het. Die Here Jesus identifiseer Homself hier op ’n baie eienaardige wyse – ’n tweesnydende swaard, of ’n dodelike swaard! Net by die aanhoor van hierdie bekendstelling van Christus klink dit asof hier slegte nuus of minder goeie kommentaar, aan die kom is en ’n mens
kan maar net wonder of hier ’n oordeel uitgespreek gaan word. Ek dink dat ons ’n aanduiding kry van wat aan die kom is, deur die besonderse beskrywing van hierdie swaard.
Ons sien in Openb.1:16 dat hierdie swaard uit Christus se mond kom ~ In sy regterhand het Hy sewe sterre gehad, en ’n skerp swaard met twee snykante het uit sy mond uit gekom. Hierdie swaard het dus beslis iets te doen met wat gesê gaan word in hierdie brief. Die swaard in hierdie geval, is dus Christus se kragtige Woord soos beskryf in Ef.6:17 ~ Sit verlossing as helm op en vat die swaard van die Gees, dit is die woord van God.
Waarskynlik ’n nóg beter beskrywing van die Woord van God, vind ons in Hebr.4:12 ~ Die woord van God is lewend en kragtig. Dit is skerper as enige swaard met twee snykante en dring deur selfs tot die skeiding van siel en gees en van gewrigte en murg. Dit beoordeel die bedoelings en gedagtes van die hart. Ook 2Kor.10:4-5 ~ Die wapens van ons stryd is nie die wapens van die mens nie, maar die kragtige wapens van God wat vestings kan vernietig. Daarmee vernietig ons die redenasies 5 en elke hooghartige aanval wat teen die kennis van God gerig word. Ons neem elke gedagte gevange om dit aan Christus gehoorsaam te maak. Hierdie swaard is dus baie, baie skerp – meer nog: dit het twee sulke skerp kante – dit spreek dus van verwoestende onoorwinlikheid! Soos wat Jes.55:11 tereg ook sê ~ So sal die woord wat uit my mond kom, ook wees: dit sal nie onverrigter sake na My toe terugkeer nie, maar dit sal doen wat Ek gedoen wil hê en tot stand bring waarvoor Ek dit gestuur het. Ons sien dus dat hierdie swaard se eenkant, oortuig van sonde en die anderkant verskaf vrede; die eenkant verskeur die sluier wat ons sonde vir onsself bedek; terwyl die anderkant verskeur die sluier wat Christus vir ons verberg, sodat ons Hom kan sien; die eenkant verwond die siel; die ander vestig ons aandag op die Groot Geneesheer en laat die helende balsem oor ons verwonde siele spoel.
Die feit dat hier in die enkelvoud gepraat word (die skerp swaard), dui daarop dat daar net een gesaghebbende swaard is – net die Woord van God is dus gesaghebbend. Alle ander geskrifte is dus nié deur God geïnspireer nie.
· Christus se Aanprysing:
Openb.2:13 ~ Ek ken die plek waar julle bly, daar waar die troon van die Satan is. Tog bly julle aan my Naam getrou en julle het nie julle geloof in My afgesweer nie, selfs nie in die tyd toe Antipas, my getroue getuie, doodgemaak is daar by julle waar die Satan bly nie.
Die adres op die koevert van hierdie brief kon dus ewe maklik gelees het: Aan die gemeente van Christus, naas die troon van die satan, Pergamum. Uit hierdie vers blyk dit duidelik, dat Christus in hierdie vers te kenne gee dat Hy minstens twee dinge van hierdie gemeente weet:
- Hy weet presies waar hierdie gemeente geleë is en hoe die omgewing, die mense en die geestelike klimaat van die stad daaruit sien. Dit mag dalk vir ons vreemd voorkom dat Satan oor aardse trone beskik, maar ons moet in gedagte hou dat hy die god van hierdie wêreld is en in hierdie koninkryk van hom, het hy baie onderdane. Onder hierdie onderdane is daar soveel wat so fanaties lojaal is aan hom, dat hulle enige iets sal doen om sy plan ten uitvoer te bring. Die plek waar sulke mense saamgevoeg word – of dit nou in besighede is, of sosiale klubs, casino’s, bordele, bendes, terroristegroepe, of waar ook al; dáár is Satan se troon. Enige groepering van mense wat ’n bose oogmerk het, kwalifiseer om ’n vesting vir die satan te wees.
Dit is egter die twee praktyke van afgodery wat ons reeds genoem het (die aanbidding van die god van genesing en die keiserlike aanbidding), wat hierdie stad by uitstek laat kwalifiseer het as ’n vesting of troonkamer vir die satan, want dit is beide mens (die keiser) en die satan (slang as simbool van satan) wat hier aanbid is. ’n Meer dodelike
kombinasie van aanbidding (mens en satan), kan daar nie wees nie. Dit is dan spesifiek hierdie twee vorme van afgodery wat Pergamum uitnemend laat kwalifiseer as “troon van Satan”.
Christus het geweet dat hierdie afgodsentrum uiters korrup kan inwerk op die inwoners van die stad, maar ook op die gelowiges in Pergamum. En op grond daarvan kom Christus en Hy prys die gemeente aan vir die feit dat hulle, hulself daarvan weerhou om deel uit te maak van hierdie bose aktiwiteite. Deur hierdie situasie kan ons ook leer dat ons geen verskoning het om kompromie te maak met ons geloof en ons oortuigings wat gegrond is op die Woord, wanneer ons in ’n omgewing beweeg, vakansie hou, werk ens., waar mense besig is met goddelose praktyke nie – ons moet, soos die gemeente in Pergamum, getrou bly aan die Naam van Jesus Christus en nie ons geloof in Hom, afsweer nie....
- Tweedens is Christus baie deeglik bewus van die gemeente se standvastigheid ten spyte van fel vervolging teen hulle. ’n Gemeente wat getrou bly aan hulle roeping en gehoorsaamheid aan God gaan noodwendig die spot en die hoon en die vervolging van die wêreld ervaar – veral ’n wêreld waar afgodery baie sterk aangehang word. Christus prys hierdie gemeente juis vir die feit dat hulle te midde van geweldige vervolging, steeds “die pad loop”. As voorbeeld van hulle gehoorsaamheid, maar ook waardeur hulle gaan, en die prys wat hulle daarvoor betaal, word Antipas (waarskynlik ’n getroue lidmaat) as voorbeeld genoem wat gesterf het vir sy geloof en oortuigings en getuienis. Die gemeente in Pergamum het voorwaar aanprysing nodig gehad, maar ook verdien.
· Christus se Bestraffing:
Openb.2:14-15 ~ Maar Ek het ’n paar dinge teen julle. Julle het mense daar wat die leer van Bileam aanhang. Hy het vir Balak geleer om die volk Israel van My afvallig te maak, sodat
hulle afgodsoffervleis geëet en onsedelikheid bedrywe het. 15 So is daar onder julle dan ook mense wat die leer van die Nikolaïete aanhang en dieselfde sondes doen.
Alhoewel Christus die gemeente aangeprys het, was hulle nogtans skuldig aan ’n paar dinge. En al was dit net ’n paar dinge, was dit nogtans ernstige oortredings. Eerstens het hulle mank gegaan onder ’n gebrek aan leerstellige (of dogmatiese) onderskeiding en tweedens was hulle laks in die toepassing van die tug in hulle midde.
Wanneer ons oppervlakkig na verse 14 en 15 kyk, kan dit lyk asof daar twee teologiese of dogmatiese strominge in die gemeente toegelaat is – dié van die Bileamiete en dié van die Nikolaïete. Die taalkonstruksie van die verse laat dit egter lyk asof dit twee verskillende groeperinge is wat hul stempel afgedruk het op die gemeente, maar as ons die verse parafraseer, sal dit waarskynlik help om die betekenis van die oënskynlik twee groepe, beter te verstaan – Dit is omdat julle verdraagsaam is t.o.v. die leer van Bileam, dat julle die Nikolaïete in julle midde verduur. Die gedagte van hierdie verse kan dus óf histories, óf kontemporêr geïnterpreteer word. Histories: Daar bestaan ’n genetiese identiteit tussen die dwaalleer van Bileam en dié van die Nikolaïete – beide behoort dus tot presies dieselfde soort dwaalleer.
Wat dit egter ook kan beteken is, kontemporêr geïnterpreteer, dat die een dwaalleer so sterk is, dat as jy eers daarvoor “geval” het, die ander een nie weerstaan kan word nie. In wese beteken hierdie twee benaderings egter op die ou einde presies dieselfde ding.
Wat was die leer van Bileam dan? Tyd ontbreek ongelukkig om in detail daarop in te gaan, maar u kan gerus Num.22-25:1-3 gaan lees om meer te wete te kom van die bediening van hierdie eienaardige profeet. In kort kan ons egter sê dat die aangrensende Moabiete, die Israeliete gevrees het, waarop koning Balak van Moab die profeet Bileam in diens geneem het om vloeke oor Israel uit te spreek, ten einde die Israelitiese weermag te verswak ens. God het egter nie toegelaat dat Bileam se vloeke enige effek het nie, inteendeel, Hy dwing Bileam om Israel elke keer te seën wanneer hy veronderstel was om hulle te vervloek. Bileam het egter teen betaling voortgegaan en meegehelp om Israel se sedes só te ondermyn, dat hulle die gramskap van God op die hals gehaal het en hulle uiteindelik tog tot ’n val gekom het.
In kort kom die leer van Bileam dus daarop neer, dat die aanhangers van Bileam so mislei word dat hulle sondig, deurdat hulle vrees vir en skuld oor sonde en die gepaardgaande straf daarop, net verdwyn en hulle geestelike groei derhalwe belemmer word. Dit opsigself lei dus logieserwys tot verdere sonde, wat selfs afgodediens en seksuele immoraliteit ingesluit het.
Wanneer ons na Christus se aanprysing kyk en dit vergelyk met wat so pas gesê is t.o.v. die leer van Bileam, dan maak dit amper nie sin nie, want sekerlik moes die “Pergamiete” tog die verskil gesien het as hulle so sterk gestaan het wat hul leer en lewe betref. Die probleem is egter dat hierdie leer van Bileam só subtiel was dat dit baie moeilik onderskei kon word. Hoe het dit gebeur? Die teologiese benadering van die leerstellinge van Bileam was om Goddelike genade teenoor die mens se verantwoordelikheid te verabsoluteer, m.a.w. daar is geleer dat wanneer jy ’n kind van die verbond is, jy genoegsaam geïsoleer word teen sonde en enige vorm van boosheid. Genade immuniseer dus die gelowige teen die skadelike effekte van allerlei sondige plesier.
Gelowiges, so het die Bileamiete geleer, is vry om die lewe te geniet saam met hulle goddelose bure, terwyl en solank hulle onder die verbond staan. As sout en lig is gelowiges in elk geval verplig om ten volle betrokke te wees by die wêreld, want sout raak nooit laf is dit op vleis ingevryf word nie. Wat meer is, so het hulle geredeneer, diegene wat gereeld betrokke is by wêreldse aktiwiteite, bekom meer en meer kennis en bekwaamhede om mense in die wêreld te help. Dít is in kort wat die teologie van Bileam gekenmerk het.
Alhoewel dit nie wil voorkom asof die meerderheid van die lidmate van Pergamum self skuldig gestaan het wat hierdie misleiding aan betref nie, was hulle té genadig jeens ander lidmate en mense in die omgewing wat wel skuldig was aan die aanhang van hierdie leer. Die gemeente was dus skuldig t.o.v. die tug. Dalk was ’n gejaag na meer lidmate, of verdraagsaamheid t.w.v. vrede en ’n strewe na eenheid; of ’n skeefgetrekte en onbybelse siening van die liefde, van die redes vir hierdie “blindeoog-gesindheid”, of kompromie van die gemeente.
U mag dalk wonder of die aanprysing wat die gemeente ontvang het, nie genegeer of weerspreek word deur die kritiek van Christus nie, want hoe is dit moontlik dat ’n gemeente aan die eenkant fel gekant kan wees teen heidense aanbidding, maar terselfdertyd kompromie maak wat haar leer en dissipline aan betref? Die kort en die lank daarvan is dat dit baie dikwels baie maklik is om die ooglopende en ernstige sondes te weerstaan, maar die subtiele beïnvloeding en/of leer van vooraanstaande lidmate is nie altyd so maklik onderskeibaar nie en is ook nie altyd so maklik om te onderdruk nie – en dít was die probleem in die gemeente in Pergamum.
· Christus se Raad:
Openb.2:16 ~ Bekeer julle nou, anders kom Ek gou na julle toe en sal Ek daardie mense bestry met die swaard van my mond. Christus waarsku die gemeente om hulle te bekeer en die regte te doen, m.a.w. dit was nodig dat hulle, hul teologie en dissipline moes uitsorteer. Indien hulle dit nie doen nie, sal Hy toetree en met vinnige en ongenaakbare oordeel. Dit is belangrik om daarop te let dat Christus nie dreig om die gemeente in geheel te oordeel nie, maar slegs daardie mense in die gemeente wat skuldig is aan kompromie en sonde. Daar is dus geen wegkruipplek of wegkomkans vir die skuldiges nie. Die oordeel sal gefel word deur die swaard van Christus se mond – dit is Sy Woord! Die patroon regdeur die Woord, is dus eers ’n Profetiese oordeel wat uitgereik word en dadelik opgevolg word met fisiese straf wat baie dikwels baie subtiel uitgevoer word. Die Korintiërgemeente is hier ’n sprekende voorbeeld van hierdie optrede van die Swaard van Christus se mond ~ ...want hy wat eet en drink sonder om te besef dat dit die liggaam van die Here is, bring daardeur ’n oordeel oor homself. 30 Daarom is daar baie swakkes en sieklikes onder julle en sterf daar baie van julle. 31 As ons onsself vooraf reg ondersoek het, sou ons nie onder die oordeel gekom het nie. 32 Maar nou word ons deur die Here geoordeel en getugtig, sodat ons nie saam met die wêreld veroordeel sal word nie (1Kor.11:29-32).
· Christus se Belofte:
Openb.2:17 ~ Elkeen wat kan hoor, moet luister na wat die Gees vir die gemeentes sê. Aan elkeen wat die oorwinning behaal, sal Ek van die verborge manna gee, en daarby sal Ek vir hom ’n wit steentjie gee met ’n nuwe naam daarop gegraveer, wat niemand anders ken nie, net hy wat dit kry. Na die kras waarskuwing wat die gemeente ontvang, is daar ’n boodskap van sekuriteit en opbou van geloofsvertroue. Hierdie boodskap vir die oorwinnaars sluit die verborge manna in, asook ’n wit steentjie met ’n nuwe geheime naam wat net bekend is aan die eienaar van die steentjie.
Hierdie verborge manna wys terug na die manna wat binne in die verbondsark was (Eks.16:32-34 ~ Moses het ook nog gesê: “Die Here het beveel: ’n Volle twee liter manna moet vir die nageslag bewaar word sodat hulle die kos kan sien wat Ek julle in die woestyn gegee het nadat Ek julle uit Egipte bevry het....”
Hierdie manna in die Ark het weer heengewys na Christus Jesus in Sy volheid. In hierdie lewe kan ons Christus as die ideale manna – die Brood van die Lewe, ervaar (Joh.6:33,35). Sonde het egter tot gevolg dat ons nie Christus in Sy volheid kan ervaar en geniet nie. In die hiernamaals sal ons Christus egter in Sy volmaakte volheid ervaar, maar vir diegene buite Christus, is hierdie manna in hierdie lewe en soveel te meer in die hiernamaals, verborge en buite bereik.
Die wit steentjie getuig van onverganklike en ewige seën. Die kleur van die steen (wit) dui op reinheid – die reinheid van elke gelowige se ewige saligheid.
Die naam op die steen dui op ewige en Goddelike eienaarskap van elke gelowige individu. God se uitverkorenes is dus uitgesonderde en spesiale mense. Die eindelose en veeltalligheid van die hiernamaals sal nie die uniekheid van elke individuele gelowige ondermyn nie en sal derhalwe nie afbreuk doen aan die kwaliteit en belangrikheid van elke individu nie – elkeen sal dus maksimale en ewige heerlikheid ontvang.
Die nuutheid van elke naam herinner aan Jes.62:2-3 ~ Die nasies sal sien dat jy gered is, Jerusalem, al die konings sal sien dat jy mag het. Jy sal ’n nuwe naam kry, ’n naam wat die Here self vir jou gekies het. 3 Die Here sal jou soos ’n sierlike kroon in sy hand hou, jou God sal jou soos ’n koninklike tulband vashou. Hierdie nuwe naam dui op onbeskryflike heerlikheid en ervaring en voorreg wat ons in die hiernamaals sal ervaar, wat ongekend is in vergelyking met dit wat ons nou hier op aarde ervaar – en dit sal nooit terug getrek kan word nie!
Die feit dat hierdie nuwe naam net aan die eienaar daarvan bekend sal wees dui op die unieke ervaring wat elke individu van die heerlikheid sal ervaar en niemand anders sal weet hoe hy dit ervaar nie.
[1] Bybelstudiereeks deur Kobus van der Walt te ANTIPAS Gemeente (Vereeniging) Sondagaand 05 Julie 2009
Boodskap deur Kobus van der Walt (05 Julie 2009)
“Die Boodskapvan die Kruis en van Redding - 07” (Gered uit die Slawehuis) [1]
Indien u hierdie Bybelstudie wil uitdruk – Verlig die teks in hierdie venster en kopieer en plak dit daarna in enige woordverwerkingsprogram (bv. MS Word) – druk daarna gewoon uit.
1. SKRIFLESING:
Eks.15:1-21 ~ Toe het Moses en die Israeliete die volgende lied tot eer van die Here gesing: “Ek wil tot eer van die Here sing omdat Hy hoog verhewe is. Perd en strydwa het Hy in die see geslinger. 2 Die Here is my krag en my beskerming. Hy het tot my redding gekom. Hy is my God, Hom roem ek, die God van my voorvaders, Hom prys ek. 3 Die Here is oorwinnaar in die stryd, sy Naam is ‘die Here’! 4 Die strydwaens van die farao en ook sy leër het Hy in die see geslinger. Die keur van Egipte se offisiere is in die Rietsee gedompel. 5 Watermassas het hulle oordek, soos ’n klip het hulle in die dieptes afgesak. 6 U regterhand, Here, gedug in sy krag, u regterhand, Here, verpletter die vyand. 7 U is hoog verhewe, U vernietig wie teen U opstaan, U laat u toorn woed, dit verteer hulle soos kaf. 8 U wind het gewaai: die water dam op, strome staan regop soos ’n muur, watermassas stol in die hart van die see. 9 Die vyand sê: ‘Ek sal hulle agtervolg en inhaal, ek sal die buit verdeel, ek sal my sin kry, ek sal my swaard trek, my hand sal hulle verslaan.’ 10 “U laat u wind waai: die see oordek hulle, hulle sink soos lood in die magtige waters. 11 Wie van die gode is soos U, Here? Wie is soos U, so hoog geëer en heilig? In lofsange word U vereer, Bewerker van wonderdade! 12 U het u regterhand uitgesteek; die aarde het die vyand ingesluk. 13 Deur u trou het U die volk gelei wat deur U verlos is, hulle deur u krag gebring na u gewyde land toe. 14 Die volke het dit gehoor en hulle het gesidder, angs het die bewoners van Filistea beetgepak, 15 die stamhoofde van Edom was verskrik, die magtiges van Moab vreesbevange, al die bewoners van Kanaän was lam geskrik. 16 Vrees en angs het hulle oorval, u magtige dade het hulle laat versteen toe u volk deurtrek, Here, toe die volk wat U u eie gemaak het, deurtrek. 17 U het hulle ingebring, U het hulle geplant op die berg wat aan U behoort. Here, U het ’n plek vir u troon voorberei, u hande, Here, het ’n gewyde plek gereed gemaak. 18 Die Here regeer tot in ewigheid!” 19 Waarlik, toe die perde van die farao met strydwaens en bemanning die see ingegaan het, het die Here die water van die see oor hulle laat terugvloei, maar die Israeliete het op droë grond daardeur gegaan. 20 Mirjam die profetes, suster van Aäron, het ’n tamboeryn gevat en al die vroue het met tamboeryne agternageloop en gedans. 21 Mirjam het vir hulle voorgesing: “Sing tot eer van die Here omdat Hy hoog verhewe is. Perd en ruiter het Hy in die see geslinger.”
2. INLEIDING:
Twee weke gelede het ons gekyk na God se uitverkiesingsgenade en waarskynlik een van die mees aangrypendste voorbeelde van God se uitverkiesing is die besluit van God om Israel onder die slawediens van die Egiptenare uit te red. Toe die Israeliete gered is uit Egipte, was hulle ’n onbeduidende Midde-oosterse volk wat bykans sonder identiteit was. Hulle was afstammelinge van skaapherders en nomade, nl. Abraham, Isak en Jakob – manne wat nie in die wêreld uitgestaan het as groot leiers of manne wat oorloë gewen het nie. Hulle het nie groot stede gebou nie. Hulle was maar net gewone arbeiders en veewagters wat ’n lewe in die woestyn probeer maak het.
Daar was egter een uitstaande kenmerk t.o.v. die Israeliete en dit was dat hulle deur God uitverkies was. God het gekies om hulle lief te hê en hulle te red t.w.v. Sy eer. Die rede waarom God dit gedoen het, het niks te doen gehad met enige iets wat die Israeliete gedoen het nie. Toe Moses later terug gekyk het na die verlossing van die Israelitiese volk, het hy die volgende in Deut.7:7-9 gesê ~ Die Here het jou nie liefgekry en gekies omdat jy groter was as die ander volke nie, jy was die kleinste van almal. 8 Omdat die Here jou liefhet en Hy sy belofte nakom wat Hy met ’n eed bekragtig het aan jou voorvaders, het Hy jou deur sy groot krag laat wegtrek en jou bevry uit die plek van slawerny, uit die mag van die farao, die koning van Egipte. 9Weet dan nou: die Here jou God, Hy is God. Hy is die betroubare God wat sy verbond in stand hou en sy troue liefde betoon tot aan die duisendste geslag van hulle wat Hom liefhet en sy gebooie gehoorsaam.
God het nie die Israeliete lief gehad, omdat hulle lieftallig was nie, maar omdat Hy liefde is. Hy het die volk Israel gered om geen ander rede as omdat Hy gekies het om
aan hulle die verbondsbelofte van redding te skenk.
3. EGIPTE – DIE SLAWEHUIS:
Die redding uit Egipte was waarskynlik dié merkwaardigste reddingsgebeurtenis in die ganse Ou Testament en dit is nie om dowe neute in die Woord van God opgeneem nie, want enersyds is dit een van die uitstaande merkers in die geskiedenis van die volk van God, maar andersyds het hierdie gebeure ook verrykende teologiese gevolge ingehou vir die Israeliete, maar ook vir die ganse mensdom.
Die Israeliete het na Egipte gegaan in die tyd van Josef. U sal onthou dat daar ’n hongersnood in die land van Jakob was. U onthou ook hoe Josef se broers hom verkoop het aan slawehandelaars wat hom na Egipte geneem het en hoe Josef uiteindelik Eersteminister van Egipte geword het. En toe die hongersnood in “Vader Jakob” se land te erg geword het, stuur hy sy seuns na Egipte om kos te gaan soek. Uiteindelik openbaar Josef homself aan sy broers en die uiteinde was dat sy broers hul bejaarde ou vader, Jakob gaan haal het en vestig hulle, hulself in Egipte. Ons lees Eks.1:7 dat die Israeliete oor die volgende klompie eeu, ...vrugbaar (was) en (hulle) het vermeerder. Hulle het baie geword, so baie dat die land vol was van hulle. Hulle het so baie geword, dat hulle die Farao van Egipte begin bedreig het en daarom het hy hulle onderwerp aan slawearbeid. Hy het hulle met swepe laat slaan en in boeie vasgeketting. Hulle moes kleistene maak en het geweldig hard gewerk, maar hoe harder hulle gewerk het, des te sterker het hulle geword.
Die Farao het egter begin besef dat slawe arbeid nie alleen genoegsaam was om die Israeliete in bedwang te hou nie en daarom gee hy opdrag dat al die pasgebore seuntjies in die Nyl gegooi moes word (Eks.1:22). Egipte was ’n verskriklike plek om in te bly – vir die Israeliete in elk geval. Die Israeliete sou onmiddellik “ex-pats” (emigreer) geword het as hulle maar net kon, maar hulle kon nie. Hulle enigste uitweg was dus om tot die Here, die God van hulle voorvaders Abraham, Isak en Jakob, uit te roep. Eks.2:23b-25 ~ ...die Israeliete het nog steeds gesug en gekreun onder die swaar werk. Hulle geroep om hulp het tot God opgegaan. 24 God het hulle gekerm gehoor en aan sy verbond met Abraham, Isak en Jakob gedink. 25 Hy het die nood van die Israeliete gesien en dit ter harte geneem. In God se genade het Hy die volk se hulpgeroep gehoor en roep Hy vir Moses om die volk uit Egipte te lei.
Ons ken ook die geskiedenis van die plae en die Farao se aanvanklik hardnekkige weiering om die volk te laat gaan. Geen wonder dat Eks.20:2 praat van Egipte as die plek van slawerny, of die slawehuis (O.A.V.), of dalk nog ’n beter vertaling is dié van die N.K.J.V., nl. ~ …the house of bondage. Daarom word die woorde “slawehuis” en “Egipte” nog steeds as Bybelse simbool beskou vir slawerny aan sonde.
Net soos die Israeliete van destyds, verkeer die mensdom nog steeds in slawerny, a.g.v. hul sonde, daarom dat Rom.8:7-8 sê ~ Die dinge waarmee die sondige natuur van die mens hom besig hou, is immers vyandskap teen God. Die sondige natuur onderwerp hom nie aan die wet van God nie, dit kan trouens ook nie. 8 Dié wat hulle deur hulle sondige natuur laat beheers, kan nie die wil van God doen nie. En 1Joh.5:19 leer ons ook ~ ... dat die hele sondige wêreld in die mag van die duiwel is. Die uiteinde van hierdie slawerny is volgens Rom.5:21 die dood.
Net soos die Israeliete van ouds wat in slawerny verkeer het en uiteindelik tot God geroep het vir redding, net so is die slawerny van sonde waarin die mens verkeer, wat ons na redding en bevryding laat uitroep.
4. VERLOSSING:
Wat enige mens nodig het wat in slawerny vasgevang is, is natuurlik bevryding. En dit is presies wat die betekenis van die Bybelse begrip vir redding is. Die Hebreeuse werkwoord vir redding is evy (yasha) en om dit eenvoudig te stel, beteken dit “om te red” of “om te bevry”. Hierdie woord word dosyne kere in die Ou Testament gebruik, maar ook as selfst.nw., pers.vnw., ens. bv. Ps.116:6 ~ Die Here beskerm die hulpeloses: ek was magteloos, maar Hy het my gered, of Ps.71:2 ~ Red my en bevry my, want U is getrou. Luister tog na my en help my!, of Ps.27:1 ~ Die Here is my lig en my redder, vir wie sou ek bang wees?
Daar is talle verhale in die Bybel waar hierdie woord gebruik word – bv.: Noag en sy gesin wat gered is van die vloed; Debora en Simson wat die volk Israel menige keer gered het van hul vyande; Jona wat gered is uit die maag van die groot vis. Daniël wat gered is uit die leeukuil. Die grootste en mees omvattende voorbeeld van redding was egter die bevryding van die Israeliete uit slawerny in Egipte. En regdeur die res van die Ou Testament, word hierdie geskiedenis van die Israelitiese volk se bevryding uit Egipte, gesien as die uitnemendste voorbeeld van God se reddingsgenade.
Ons moet nie vir een oomblik dink dat die Israeliete se bevryding uit Egipte ’n eenvoudige en maklike saak was nie.
Hulle was skaars uit Egipte, toe sit die Egiptiese weermag hulle agterna, want die Egiptenare het besef dat hulle voortaan self hulle handearbeid sal moet verrig (Eks.14:5). Maar, nog erger was egter die feit dat die Israeliete, by die aanhoor van die naderende Egiptiese strydwaens, hul vertroue in God verloor. Aan die eenkant is die geluid van die naderende Egiptiese weermag en aan die anderkant is die Rooisee – volgens hulle staar ’n gewisse dood hulle dus in die gesig en daarom sê hulle in Eks.14:11-12 aan Moses ~ Is daar nie begraafplek in Egipte nie dat jy ons saamsleep om in die woestyn te sterwe? Wat het jy ons aangedoen dat jy ons uit Egipte laat trek het? 12 Ons het jou mos in Egipte gesê om ons te laat staan dat ons vir die Egiptenaars werk. Dit is vir ons beter om vir hulle te werk as om hier in die woestyn om te kom. Die Israeliete het dus nie op God se reddingskrag vertrou nie. Maar daar was niemand of niks anders wat hulle kon red nie, behalwe die Here God. En wat was die uiteinde van hierdie situasie? God verlos die Israeliete en hulle trek droogvoets deur die Rooisee en Hy laat die Egiptiese weermag in dieselfde see verdrink.
Hierdie situasie speel homself vandag nog steeds af in die lewe van die mensdom – Ons is vasgekeer tussen sonde en die dood en omdat ons nie self uit hierdie uitsiglose en hopelose situasie kan ontsnap nie, het ons Jesus Christus nodig om ons te hulp te kom en ons te verlos.
Al was die Israeliete ook hoé desperaat en bevrees, was daar nooit twyfel oor die realiteit van hul uiteindelike redding nie, want God het hulle uitgekies om gered te word! Redding en verlossing was die eerste ding wat God aan Moses belowe het toe Hy hom geroep het ~ Daarna sê die Here (aan Moses): “Ek het die ellende van my volk in Egipte duidelik gesien en hulle noodkrete oor die slawedrywers gehoor. Ek het hulle lyding ter harte geneem. 8 Daarom het Ek afgekom om hulle uit die mag van Egipte te bevry... (Eks.3:7-8a).
Waarom red God die Israeliete uit die mag van die Egiptenare? Ja, dit is omdat Hy hulle hulpgeroep gehoor het, maar die primêre rede vind ons in Eks.14:18 ~ Wanneer Ek my mag laat geld teenoor die farao, sy strydwaens en hulle bemanning, sal Egipte besef dat Ek die Here is. God kies uit en verlos, ten einde uiteindelik al die eer en heerlikheid aan Homself te verleen.
Ook die Israeliete het eer aan God gebring – hoor net hoe bring Moses eer aan God na die vernietiging van die Egiptiese weermag by die Rooisee – Eks.15:8-11 ~ U wind het gewaai: die water dam op, strome staan regop soos ’n muur, watermassas stol in die hart van die see. 9 Die vyand sê: ‘Ek sal hulle agtervolg en inhaal, ek sal die buit verdeel, ek sal my sin kry, ek sal my swaard trek, my hand sal hulle verslaan.’ 10 “U laat u wind waai: die see oordek hulle, hulle sink soos lood in die magtige waters. 11 Wie van die gode is soos U, Here? Wie is soos U, so hoog geëer en heilig? In lofsange word U vereer, Bewerker van wonderdade! Moses gaan voort in hierdie gedeelte en hy sê in verse 17 en 18 ~ U het hulle ingebring, U het hulle geplant op die berg wat aan U behoort. Here, U het ’n plek vir u troon voorberei, u hande, Here, het ’n gewydwe plek gereed gemaak. 18 Die Here regeer tot in ewigheid! In hierdie twee verse gee Moses eer aan die Here vir die feit dat Hy die volk uiteindelik veilig in die Beloofde land Kanaän gaan besorg, waar Hy Sy Koninkryk gaan vestig en in Sy Tempel gaan woon. En uiteindelik gaan hierdie belofte van God se uitverkiesende redding vervul raak, wanneer Hy tot in ewigheid gaan regeer.
Ons kan dus duidelik sien dat redding of verlossing altyd ’n beweging ván iets ná iets toe is. In die geval van Israel: ’n God wat die volk uit Egipte verlos en veilig na die Beloofde land lei. En in die geval van redding in Christus, is dit ’n verlossing ván sonde en ’n begeleiding ná heerlikheid.
5. DIE HERE IS MY REDDING:
Ons moet ook besef dat dit nie die Israeliete se geloof of bepaalde optrede was, wat hulle uiteindelik na die Beloofde land gelei het nie – nee, dit was God se uitverkiesende genade wat hulle uitgered het. Dit is Hy wat die geloof aan hulle geskenk het om voort te kon gaan en deur die woestyn te kon trek, daarom dat ons in Eks.14:31 die volgende lees ~ Toe Israel sien hoe kragtig die Here teen Egipte opgetree het, is hulle met ontsag vir Hom vervul. Hulle het in die Here geglo en ook in Moses, sy dienaar. Op dieselfde wyse skenk God in Sy uitverkiesende genade, ook aan ons die krag en die geloof om volhardend deur hierdie woestynland van die lewe te gaan, totdat ons ook ons Beloofde land – die ewige heerlikheid sal binnegaan.
Vir Israel en vir Moses in die besonder, het die Here hul verlossing geword, daarom dat hy in Eks.15:2 sê ~ Die Here is my krag en my beskerming. Hy het tot my redding gekom. Hy is my God, Hom roem ek, die God van my voorvaders, Hom prys ek.
6. DIE HERE IS MY STERKTE:
Ons sien ook deur hierdie geskiedenis van Israel, dat God ’n God van sterkte is. Moses beskryf hierdie gebeure in detail in Eks.15:4-5 ~ Die strydwaens van die farao en ook sy leër het Hy in die see geslinger. Die keur van Egipte se offisiere is in die Rietsee gedompel. 5 Watermassas het hulle oordek, soos ’n klip het hulle in die dieptes afgesak. En uiteindelik sien ons dat daar nie ’n enkele oorlewende was nie (14:28) en die Israeliete het toegekyk terwyl die liggame van die Egiptenare op die oewer van die Rooisee uitspoel (14:30). Hierdie gebeure was ’n indrukwekkende vertoning van God se sterkte en krag. Ook hiervoor loof en prys Moses vir God ~ Ek wil tot eer van die Here sing omdat Hy hoog verhewe is. Perd en strydwa het Hy in die see geslinger (Eks.15:1). Moses loof die Here, omdat die Farao en sy soldate, wrede en bose mense was, maar oorwin en uitgedelg is.
Hierdie konflik tussen Israel en Egipte was derhalwe eintlik niks anders as ’n geestelike geveg nie – ’n geveg tussen lig en duisternis.
In vele opsigte is die redding wat Jesus Christus aan Sy uitverkorenes bied, presies dieselfde as wat die Israeliete ervaar het. Die Griekse woord vir redding is swzw (sozo) het presies dieselfde betekenis as die Ou Testamentiese woord waarna ons netnou gekyk het en daarom, net soos in die geval van die Israeliete, is dit nodig dat Jesus ook ons vyande moet oorwin en vernietig. Redding is dus nooit afgehandel indien die vyand nie oorwin is nie.
Toe Christus aan die Kruis gesterf het, was Sy oorwinning oor die vyand (die satan) volkome en hoef ons geen vrese meer te hê nie, want wie of wat ook al hom voordoen as vyand van ons – Christus Jesus is ons sterkte en ons redding – Hy red ons van ons sonde!
7. DIE HERE IS MY LIED:
Nie alleen is die Here my redding en my sterkte nie, Hy is ook my lied.
Nadat Israel gesien het hoe die Here die Egiptenare verswelg het deur die waters van die Rooi See, het hulle ’n lied gesing – Eks.15:1-2a ~ Toe het Moses en die Israeliete die volgende lied tot eer van die Here gesing: “Ek wil tot eer van die Here sing omdat Hy hoog verhewe is. Perd en strydwa het Hy in die see geslinger. 2 Die Here is my krag en my beskerming. Hy het tot my redding gekom.
Die Israeliete het gesing omdat hulle gered is – Verlossing plaas ’n lied in ’n mens se hart. Geen byeenkoms van gelowiges is sonder sang nie, omdat verlossing nie anders kan as om gepaard te gaan met sang nie. Ons, tesame met alle gelowiges van alle tye sal ook in die hemel voortdurend besig wees met lofgesange terwyl ons in aanbidding is voor Christus die ewige Koning. Hoor wat sê Openb.5:9 ~ Toe sing hulle ’n nuwe lied: “U is waardig om die boek te neem en die seëls daarvan oop te maak omdat U geslag is en met u bloed mense vir God losgekoop het uit elke stam en taal en volk en nasie. En Openb.14:3 ~ Hierdie mense sing ’n nuwe lied daar voor die troon en voor die vier lewende wesens en die ouderlinge. Niemand anders as net hierdie honderd vier en veertig duisend mense, wat van die aarde af losgekoop is, kon hierdie lied leer nie.
8. AFSLUITING:
Die uittog uit Egipte was ’n teken wat die grootste verlossingdaad van alle tye belowe het, nl. Jesus Christus Wie deur die dood se diep waters gegaan het en weer opgestaan het uit die dood, ten einde ons te red en Hy het ons nie net van sonde alleen gered nie, maar ook van die ewige gevolge van en straf op die sonde.
Jesus die opgestane Christus is voorwaar ons redding en ons sterkte en ons lied – van nou tot in ewigheid!
[1] Boodskap gelewer deur Kobus van der Walt te ANTIPAS Gemeente (Vereeniging) op 05 Julie 2009
Indien u hierdie Bybelstudie wil uitdruk – Verlig die teks in hierdie venster en kopieer en plak dit daarna in enige woordverwerkingsprogram (bv. MS Word) – druk daarna gewoon uit.
1. SKRIFLESING:
Eks.15:1-21 ~ Toe het Moses en die Israeliete die volgende lied tot eer van die Here gesing: “Ek wil tot eer van die Here sing omdat Hy hoog verhewe is. Perd en strydwa het Hy in die see geslinger. 2 Die Here is my krag en my beskerming. Hy het tot my redding gekom. Hy is my God, Hom roem ek, die God van my voorvaders, Hom prys ek. 3 Die Here is oorwinnaar in die stryd, sy Naam is ‘die Here’! 4 Die strydwaens van die farao en ook sy leër het Hy in die see geslinger. Die keur van Egipte se offisiere is in die Rietsee gedompel. 5 Watermassas het hulle oordek, soos ’n klip het hulle in die dieptes afgesak. 6 U regterhand, Here, gedug in sy krag, u regterhand, Here, verpletter die vyand. 7 U is hoog verhewe, U vernietig wie teen U opstaan, U laat u toorn woed, dit verteer hulle soos kaf. 8 U wind het gewaai: die water dam op, strome staan regop soos ’n muur, watermassas stol in die hart van die see. 9 Die vyand sê: ‘Ek sal hulle agtervolg en inhaal, ek sal die buit verdeel, ek sal my sin kry, ek sal my swaard trek, my hand sal hulle verslaan.’ 10 “U laat u wind waai: die see oordek hulle, hulle sink soos lood in die magtige waters. 11 Wie van die gode is soos U, Here? Wie is soos U, so hoog geëer en heilig? In lofsange word U vereer, Bewerker van wonderdade! 12 U het u regterhand uitgesteek; die aarde het die vyand ingesluk. 13 Deur u trou het U die volk gelei wat deur U verlos is, hulle deur u krag gebring na u gewyde land toe. 14 Die volke het dit gehoor en hulle het gesidder, angs het die bewoners van Filistea beetgepak, 15 die stamhoofde van Edom was verskrik, die magtiges van Moab vreesbevange, al die bewoners van Kanaän was lam geskrik. 16 Vrees en angs het hulle oorval, u magtige dade het hulle laat versteen toe u volk deurtrek, Here, toe die volk wat U u eie gemaak het, deurtrek. 17 U het hulle ingebring, U het hulle geplant op die berg wat aan U behoort. Here, U het ’n plek vir u troon voorberei, u hande, Here, het ’n gewyde plek gereed gemaak. 18 Die Here regeer tot in ewigheid!” 19 Waarlik, toe die perde van die farao met strydwaens en bemanning die see ingegaan het, het die Here die water van die see oor hulle laat terugvloei, maar die Israeliete het op droë grond daardeur gegaan. 20 Mirjam die profetes, suster van Aäron, het ’n tamboeryn gevat en al die vroue het met tamboeryne agternageloop en gedans. 21 Mirjam het vir hulle voorgesing: “Sing tot eer van die Here omdat Hy hoog verhewe is. Perd en ruiter het Hy in die see geslinger.”
2. INLEIDING:
Twee weke gelede het ons gekyk na God se uitverkiesingsgenade en waarskynlik een van die mees aangrypendste voorbeelde van God se uitverkiesing is die besluit van God om Israel onder die slawediens van die Egiptenare uit te red. Toe die Israeliete gered is uit Egipte, was hulle ’n onbeduidende Midde-oosterse volk wat bykans sonder identiteit was. Hulle was afstammelinge van skaapherders en nomade, nl. Abraham, Isak en Jakob – manne wat nie in die wêreld uitgestaan het as groot leiers of manne wat oorloë gewen het nie. Hulle het nie groot stede gebou nie. Hulle was maar net gewone arbeiders en veewagters wat ’n lewe in die woestyn probeer maak het.
Daar was egter een uitstaande kenmerk t.o.v. die Israeliete en dit was dat hulle deur God uitverkies was. God het gekies om hulle lief te hê en hulle te red t.w.v. Sy eer. Die rede waarom God dit gedoen het, het niks te doen gehad met enige iets wat die Israeliete gedoen het nie. Toe Moses later terug gekyk het na die verlossing van die Israelitiese volk, het hy die volgende in Deut.7:7-9 gesê ~ Die Here het jou nie liefgekry en gekies omdat jy groter was as die ander volke nie, jy was die kleinste van almal. 8 Omdat die Here jou liefhet en Hy sy belofte nakom wat Hy met ’n eed bekragtig het aan jou voorvaders, het Hy jou deur sy groot krag laat wegtrek en jou bevry uit die plek van slawerny, uit die mag van die farao, die koning van Egipte. 9Weet dan nou: die Here jou God, Hy is God. Hy is die betroubare God wat sy verbond in stand hou en sy troue liefde betoon tot aan die duisendste geslag van hulle wat Hom liefhet en sy gebooie gehoorsaam.
God het nie die Israeliete lief gehad, omdat hulle lieftallig was nie, maar omdat Hy liefde is. Hy het die volk Israel gered om geen ander rede as omdat Hy gekies het om
aan hulle die verbondsbelofte van redding te skenk.
3. EGIPTE – DIE SLAWEHUIS:
Die redding uit Egipte was waarskynlik dié merkwaardigste reddingsgebeurtenis in die ganse Ou Testament en dit is nie om dowe neute in die Woord van God opgeneem nie, want enersyds is dit een van die uitstaande merkers in die geskiedenis van die volk van God, maar andersyds het hierdie gebeure ook verrykende teologiese gevolge ingehou vir die Israeliete, maar ook vir die ganse mensdom.
Die Israeliete het na Egipte gegaan in die tyd van Josef. U sal onthou dat daar ’n hongersnood in die land van Jakob was. U onthou ook hoe Josef se broers hom verkoop het aan slawehandelaars wat hom na Egipte geneem het en hoe Josef uiteindelik Eersteminister van Egipte geword het. En toe die hongersnood in “Vader Jakob” se land te erg geword het, stuur hy sy seuns na Egipte om kos te gaan soek. Uiteindelik openbaar Josef homself aan sy broers en die uiteinde was dat sy broers hul bejaarde ou vader, Jakob gaan haal het en vestig hulle, hulself in Egipte. Ons lees Eks.1:7 dat die Israeliete oor die volgende klompie eeu, ...vrugbaar (was) en (hulle) het vermeerder. Hulle het baie geword, so baie dat die land vol was van hulle. Hulle het so baie geword, dat hulle die Farao van Egipte begin bedreig het en daarom het hy hulle onderwerp aan slawearbeid. Hy het hulle met swepe laat slaan en in boeie vasgeketting. Hulle moes kleistene maak en het geweldig hard gewerk, maar hoe harder hulle gewerk het, des te sterker het hulle geword.
Die Farao het egter begin besef dat slawe arbeid nie alleen genoegsaam was om die Israeliete in bedwang te hou nie en daarom gee hy opdrag dat al die pasgebore seuntjies in die Nyl gegooi moes word (Eks.1:22). Egipte was ’n verskriklike plek om in te bly – vir die Israeliete in elk geval. Die Israeliete sou onmiddellik “ex-pats” (emigreer) geword het as hulle maar net kon, maar hulle kon nie. Hulle enigste uitweg was dus om tot die Here, die God van hulle voorvaders Abraham, Isak en Jakob, uit te roep. Eks.2:23b-25 ~ ...die Israeliete het nog steeds gesug en gekreun onder die swaar werk. Hulle geroep om hulp het tot God opgegaan. 24 God het hulle gekerm gehoor en aan sy verbond met Abraham, Isak en Jakob gedink. 25 Hy het die nood van die Israeliete gesien en dit ter harte geneem. In God se genade het Hy die volk se hulpgeroep gehoor en roep Hy vir Moses om die volk uit Egipte te lei.
Ons ken ook die geskiedenis van die plae en die Farao se aanvanklik hardnekkige weiering om die volk te laat gaan. Geen wonder dat Eks.20:2 praat van Egipte as die plek van slawerny, of die slawehuis (O.A.V.), of dalk nog ’n beter vertaling is dié van die N.K.J.V., nl. ~ …the house of bondage. Daarom word die woorde “slawehuis” en “Egipte” nog steeds as Bybelse simbool beskou vir slawerny aan sonde.
Net soos die Israeliete van destyds, verkeer die mensdom nog steeds in slawerny, a.g.v. hul sonde, daarom dat Rom.8:7-8 sê ~ Die dinge waarmee die sondige natuur van die mens hom besig hou, is immers vyandskap teen God. Die sondige natuur onderwerp hom nie aan die wet van God nie, dit kan trouens ook nie. 8 Dié wat hulle deur hulle sondige natuur laat beheers, kan nie die wil van God doen nie. En 1Joh.5:19 leer ons ook ~ ... dat die hele sondige wêreld in die mag van die duiwel is. Die uiteinde van hierdie slawerny is volgens Rom.5:21 die dood.
Net soos die Israeliete van ouds wat in slawerny verkeer het en uiteindelik tot God geroep het vir redding, net so is die slawerny van sonde waarin die mens verkeer, wat ons na redding en bevryding laat uitroep.
4. VERLOSSING:
Wat enige mens nodig het wat in slawerny vasgevang is, is natuurlik bevryding. En dit is presies wat die betekenis van die Bybelse begrip vir redding is. Die Hebreeuse werkwoord vir redding is evy (yasha) en om dit eenvoudig te stel, beteken dit “om te red” of “om te bevry”. Hierdie woord word dosyne kere in die Ou Testament gebruik, maar ook as selfst.nw., pers.vnw., ens. bv. Ps.116:6 ~ Die Here beskerm die hulpeloses: ek was magteloos, maar Hy het my gered, of Ps.71:2 ~ Red my en bevry my, want U is getrou. Luister tog na my en help my!, of Ps.27:1 ~ Die Here is my lig en my redder, vir wie sou ek bang wees?
Daar is talle verhale in die Bybel waar hierdie woord gebruik word – bv.: Noag en sy gesin wat gered is van die vloed; Debora en Simson wat die volk Israel menige keer gered het van hul vyande; Jona wat gered is uit die maag van die groot vis. Daniël wat gered is uit die leeukuil. Die grootste en mees omvattende voorbeeld van redding was egter die bevryding van die Israeliete uit slawerny in Egipte. En regdeur die res van die Ou Testament, word hierdie geskiedenis van die Israelitiese volk se bevryding uit Egipte, gesien as die uitnemendste voorbeeld van God se reddingsgenade.
Ons moet nie vir een oomblik dink dat die Israeliete se bevryding uit Egipte ’n eenvoudige en maklike saak was nie.
Hulle was skaars uit Egipte, toe sit die Egiptiese weermag hulle agterna, want die Egiptenare het besef dat hulle voortaan self hulle handearbeid sal moet verrig (Eks.14:5). Maar, nog erger was egter die feit dat die Israeliete, by die aanhoor van die naderende Egiptiese strydwaens, hul vertroue in God verloor. Aan die eenkant is die geluid van die naderende Egiptiese weermag en aan die anderkant is die Rooisee – volgens hulle staar ’n gewisse dood hulle dus in die gesig en daarom sê hulle in Eks.14:11-12 aan Moses ~ Is daar nie begraafplek in Egipte nie dat jy ons saamsleep om in die woestyn te sterwe? Wat het jy ons aangedoen dat jy ons uit Egipte laat trek het? 12 Ons het jou mos in Egipte gesê om ons te laat staan dat ons vir die Egiptenaars werk. Dit is vir ons beter om vir hulle te werk as om hier in die woestyn om te kom. Die Israeliete het dus nie op God se reddingskrag vertrou nie. Maar daar was niemand of niks anders wat hulle kon red nie, behalwe die Here God. En wat was die uiteinde van hierdie situasie? God verlos die Israeliete en hulle trek droogvoets deur die Rooisee en Hy laat die Egiptiese weermag in dieselfde see verdrink.
Hierdie situasie speel homself vandag nog steeds af in die lewe van die mensdom – Ons is vasgekeer tussen sonde en die dood en omdat ons nie self uit hierdie uitsiglose en hopelose situasie kan ontsnap nie, het ons Jesus Christus nodig om ons te hulp te kom en ons te verlos.
Al was die Israeliete ook hoé desperaat en bevrees, was daar nooit twyfel oor die realiteit van hul uiteindelike redding nie, want God het hulle uitgekies om gered te word! Redding en verlossing was die eerste ding wat God aan Moses belowe het toe Hy hom geroep het ~ Daarna sê die Here (aan Moses): “Ek het die ellende van my volk in Egipte duidelik gesien en hulle noodkrete oor die slawedrywers gehoor. Ek het hulle lyding ter harte geneem. 8 Daarom het Ek afgekom om hulle uit die mag van Egipte te bevry... (Eks.3:7-8a).
Waarom red God die Israeliete uit die mag van die Egiptenare? Ja, dit is omdat Hy hulle hulpgeroep gehoor het, maar die primêre rede vind ons in Eks.14:18 ~ Wanneer Ek my mag laat geld teenoor die farao, sy strydwaens en hulle bemanning, sal Egipte besef dat Ek die Here is. God kies uit en verlos, ten einde uiteindelik al die eer en heerlikheid aan Homself te verleen.
Ook die Israeliete het eer aan God gebring – hoor net hoe bring Moses eer aan God na die vernietiging van die Egiptiese weermag by die Rooisee – Eks.15:8-11 ~ U wind het gewaai: die water dam op, strome staan regop soos ’n muur, watermassas stol in die hart van die see. 9 Die vyand sê: ‘Ek sal hulle agtervolg en inhaal, ek sal die buit verdeel, ek sal my sin kry, ek sal my swaard trek, my hand sal hulle verslaan.’ 10 “U laat u wind waai: die see oordek hulle, hulle sink soos lood in die magtige waters. 11 Wie van die gode is soos U, Here? Wie is soos U, so hoog geëer en heilig? In lofsange word U vereer, Bewerker van wonderdade! Moses gaan voort in hierdie gedeelte en hy sê in verse 17 en 18 ~ U het hulle ingebring, U het hulle geplant op die berg wat aan U behoort. Here, U het ’n plek vir u troon voorberei, u hande, Here, het ’n gewydwe plek gereed gemaak. 18 Die Here regeer tot in ewigheid! In hierdie twee verse gee Moses eer aan die Here vir die feit dat Hy die volk uiteindelik veilig in die Beloofde land Kanaän gaan besorg, waar Hy Sy Koninkryk gaan vestig en in Sy Tempel gaan woon. En uiteindelik gaan hierdie belofte van God se uitverkiesende redding vervul raak, wanneer Hy tot in ewigheid gaan regeer.
Ons kan dus duidelik sien dat redding of verlossing altyd ’n beweging ván iets ná iets toe is. In die geval van Israel: ’n God wat die volk uit Egipte verlos en veilig na die Beloofde land lei. En in die geval van redding in Christus, is dit ’n verlossing ván sonde en ’n begeleiding ná heerlikheid.
5. DIE HERE IS MY REDDING:
Ons moet ook besef dat dit nie die Israeliete se geloof of bepaalde optrede was, wat hulle uiteindelik na die Beloofde land gelei het nie – nee, dit was God se uitverkiesende genade wat hulle uitgered het. Dit is Hy wat die geloof aan hulle geskenk het om voort te kon gaan en deur die woestyn te kon trek, daarom dat ons in Eks.14:31 die volgende lees ~ Toe Israel sien hoe kragtig die Here teen Egipte opgetree het, is hulle met ontsag vir Hom vervul. Hulle het in die Here geglo en ook in Moses, sy dienaar. Op dieselfde wyse skenk God in Sy uitverkiesende genade, ook aan ons die krag en die geloof om volhardend deur hierdie woestynland van die lewe te gaan, totdat ons ook ons Beloofde land – die ewige heerlikheid sal binnegaan.
Vir Israel en vir Moses in die besonder, het die Here hul verlossing geword, daarom dat hy in Eks.15:2 sê ~ Die Here is my krag en my beskerming. Hy het tot my redding gekom. Hy is my God, Hom roem ek, die God van my voorvaders, Hom prys ek.
6. DIE HERE IS MY STERKTE:
Ons sien ook deur hierdie geskiedenis van Israel, dat God ’n God van sterkte is. Moses beskryf hierdie gebeure in detail in Eks.15:4-5 ~ Die strydwaens van die farao en ook sy leër het Hy in die see geslinger. Die keur van Egipte se offisiere is in die Rietsee gedompel. 5 Watermassas het hulle oordek, soos ’n klip het hulle in die dieptes afgesak. En uiteindelik sien ons dat daar nie ’n enkele oorlewende was nie (14:28) en die Israeliete het toegekyk terwyl die liggame van die Egiptenare op die oewer van die Rooisee uitspoel (14:30). Hierdie gebeure was ’n indrukwekkende vertoning van God se sterkte en krag. Ook hiervoor loof en prys Moses vir God ~ Ek wil tot eer van die Here sing omdat Hy hoog verhewe is. Perd en strydwa het Hy in die see geslinger (Eks.15:1). Moses loof die Here, omdat die Farao en sy soldate, wrede en bose mense was, maar oorwin en uitgedelg is.
Hierdie konflik tussen Israel en Egipte was derhalwe eintlik niks anders as ’n geestelike geveg nie – ’n geveg tussen lig en duisternis.
In vele opsigte is die redding wat Jesus Christus aan Sy uitverkorenes bied, presies dieselfde as wat die Israeliete ervaar het. Die Griekse woord vir redding is swzw (sozo) het presies dieselfde betekenis as die Ou Testamentiese woord waarna ons netnou gekyk het en daarom, net soos in die geval van die Israeliete, is dit nodig dat Jesus ook ons vyande moet oorwin en vernietig. Redding is dus nooit afgehandel indien die vyand nie oorwin is nie.
Toe Christus aan die Kruis gesterf het, was Sy oorwinning oor die vyand (die satan) volkome en hoef ons geen vrese meer te hê nie, want wie of wat ook al hom voordoen as vyand van ons – Christus Jesus is ons sterkte en ons redding – Hy red ons van ons sonde!
7. DIE HERE IS MY LIED:
Nie alleen is die Here my redding en my sterkte nie, Hy is ook my lied.
Nadat Israel gesien het hoe die Here die Egiptenare verswelg het deur die waters van die Rooi See, het hulle ’n lied gesing – Eks.15:1-2a ~ Toe het Moses en die Israeliete die volgende lied tot eer van die Here gesing: “Ek wil tot eer van die Here sing omdat Hy hoog verhewe is. Perd en strydwa het Hy in die see geslinger. 2 Die Here is my krag en my beskerming. Hy het tot my redding gekom.
Die Israeliete het gesing omdat hulle gered is – Verlossing plaas ’n lied in ’n mens se hart. Geen byeenkoms van gelowiges is sonder sang nie, omdat verlossing nie anders kan as om gepaard te gaan met sang nie. Ons, tesame met alle gelowiges van alle tye sal ook in die hemel voortdurend besig wees met lofgesange terwyl ons in aanbidding is voor Christus die ewige Koning. Hoor wat sê Openb.5:9 ~ Toe sing hulle ’n nuwe lied: “U is waardig om die boek te neem en die seëls daarvan oop te maak omdat U geslag is en met u bloed mense vir God losgekoop het uit elke stam en taal en volk en nasie. En Openb.14:3 ~ Hierdie mense sing ’n nuwe lied daar voor die troon en voor die vier lewende wesens en die ouderlinge. Niemand anders as net hierdie honderd vier en veertig duisend mense, wat van die aarde af losgekoop is, kon hierdie lied leer nie.
8. AFSLUITING:
Die uittog uit Egipte was ’n teken wat die grootste verlossingdaad van alle tye belowe het, nl. Jesus Christus Wie deur die dood se diep waters gegaan het en weer opgestaan het uit die dood, ten einde ons te red en Hy het ons nie net van sonde alleen gered nie, maar ook van die ewige gevolge van en straf op die sonde.
Jesus die opgestane Christus is voorwaar ons redding en ons sterkte en ons lied – van nou tot in ewigheid!
[1] Boodskap gelewer deur Kobus van der Walt te ANTIPAS Gemeente (Vereeniging) op 05 Julie 2009
Monday, June 29, 2009
Boodskap deur Kobus van der Walt (28 Junie 2009)
“Die Heilige Nagmaal - 03” (Selfondersoek) [1]
Indien u hierdie Boodskap wil uitdruk – Verlig die teks in hierdie venster en kopieer en plak dit daarna in enige woordverwerkingsprogram (bv. MS Word) – druk daarna gewoon uit.
1. SKRIFLESING:
1Kor.11:23b-34 ~ Die Here Jesus het in die nag waarin Hy oorgelewer is, brood geneem 24 en, nadat Hy God daarvoor gedank het, het Hy dit gebreek en gesê: “Dit is my liggaam; dit is vir júlle. Gebruik dit tot my gedagtenis.” 25 Net so ook het Hy ná die maaltyd die beker geneem en gesê: “Hierdie beker is die nuwe verbond, wat deur my bloed beseël is. Gebruik dit, elke keer as julle daaruit drink, tot my gedagtenis.” 26 Elke keer as julle van hierdie brood eet en uit die beker drink, verkondig julle die dood van die Here totdat Hy kom. 27 Elkeen wat op ’n ongepaste wyse van die brood eet of uit die beker van die Here drink, sal skuldig wees aan sonde teen die liggaam en die bloed van die Here. 28 Maar elkeen moet eers homself ondersoek voor hy van die brood eet en uit die beker drink, 29 want hy wat eet en drink sonder om te besef dat dit die liggaam van die Here is, bring daardeur ’n oordeel oor homself. 30 Daarom is daar baie swakkes en sieklikes onder julle en sterf daar baie van julle. 31 As ons onsself vooraf reg ondersoek het, sou ons nie onder die oordeel gekom het nie. 32 Maar nou word ons deur die Here geoordeel en getugtig, sodat ons nie saam met die wêreld veroordeel sal word nie. 33 Daarom, my broers, as julle saamkom om die nagmaal te vier, wag vir mekaar. 34 As een van julle honger is, moet hy liewer by die huis eet, sodat julle nie ’n oordeel oor julle bring as julle bymekaarkom nie. Die ander sake sal ek reël wanneer ek daar kom.
2. TEKSVERS:
1Kor.11:28 ~ Maar elkeen moet eers homself ondersoek voor hy van die brood eet en uit die beker drink.
3. INLEIDING:
Die Woord van die Here leer ons ondubbelsinnig dat slegs belyde Christene uitgenooi word na die Nagmaaltafel, inteendeel, ons moet eerder sê dat slégs belyde Christene (hulle weet dat hulle wederbaar is) opdrag ontvang om na die Nagmaaltafel te gaan – met die klem op die woord “opdrag”.
Hierdie opdrag impliseer dus dat persone wie deelneem aan die Nagmaal, reeds hulle geloof bely het en dat hulle geloofsverklaring goedgekeur is deur die gemeente waar hulle lidmate is en dat hierdie geloofsverklaring en bevestiging deur ’n gemeente, weerspieël word in en deur die gelowige wat aansit aan die Nagmaaltafel se lewenswandel – sy daaglikse lewe dus.
Tweedens moet ons ook besef dat Jesus Christus, geestelik teenwoordig is by die Nagmaal, ten einde o.a. die getroue en gelowige deelnemers aan die Nagmaal, te seën.
Derdens verstaan gelowiges wat deelneem aan die Nagmaal, die betekenis van hierdie sakrament en deur die gebruik daarvan, bely hulle opnuut weer hul geloof in Jesus Christus.
Dit is egter een ding om te sê dat slegs gelowiges na die Nagmaaltafel mag kom, maar die vraag is: Wat van die deelnemers aan hierdie maaltyd se gesindheid? Wat moet die toestand van ons hart en siel wees, wanneer ons na die Nagmaaltafel kom?
Baie van die gemeentelede in Korinte het die Nagmaal op onwaardige wyse gebruik – hoor net wat skryf Paulus aan hulle in 1Kor.11:20-21~ As julle dan as gemeente saamkom, is dit nie meer die nagmaal van die Here wat julle vier nie, 21 want by die gemeenskaplike maaltyd eet elkeen gou sy eie eetgoed, met die gevolg dat party honger bly en party te veel drink. Hierdie optrede van die Korintiërs dui dus op flagrante minagting van wie Christus is en van Sy heiligheid en ’n algehele ontkenning van die feit dat Christus die Nagmaal ingestel het.
Paulus wil dus in ons teksvers, ons aanspreek en aanmoedig om met die regte gesindheid na die Nagmaaltafel te kom, daarom dat hy sê dat ons onsself eers moet ondersoek voor ons van die brood eet en van die beker drink. Niemand kan hierdie selfondersoek vir ons doen nie en niemand kan onderskei of diegene wat deelneem aan die Nagmaal, waardig is om dit te doen, of kwalifiseer om daaraan deel te neem nie. Nee, ons moet onsself ondersoek en afvra of ons kwalifiseer om deel te neem aan hierdie maal waarheen Christus ons uitnooi – of wat Hy opdrag gee aan ons om aan deel te neem.
Ten einde ons te bemoedig in hierdie proses van selfondersoek, verduidelik Paulus vir ons die noodsaaklikheid, die fokus en die gevolg, of resultaat van so ’n selfondersoek.
4. DIE NOODSAAK AAN SELFONDERSOEK:
Kom ons kyk dan eerstens na die noodsaak aan so ’n selfondersoek. Ons het gesien dat ons teksvers sê ~ Maar elkeen moet eers homself ondersoek.... (1Kor.11:28). Hierdie woorde van Paulus, is nie ’n versoek of ’n uitnodiging nie, maar ’n baie besliste opdrag ~ Elkeen móét.... Dit impliseer dus, dat indien ons onsself nié eers ondersoek alvorens ons deelneem aan die Nagmaal, ons in sonde is.
· ’n Opdrag om na te kom:
Ons het dus hier te doen met ’n opdrag wat ons móét nakom. Selfondersoek is dus ’n noodsaaklike en voortdurende proses waaraan elke gelowige homself moet onderwerp en veral, alvorens hy “aansit aan die Nagmaaltafel”. Ons vind hierdie opdrag ook elders in die Skrif – bv. 2Kor.13:5 ~ Stel julleself op die proef en ondersoek julleself of julle in die geloof lewe. Besef julle dan nie self dat Christus Jesus in julle is nie? So nie, het julle die toets nie deurstaan nie. Die klem hier, net soos in 1Kor.11:28, val nie op die vraag of ons gelowiges is al dan nie, maar die klem val op die vraag of ons aktiewe, en lewende gelowiges is wat in hart en siel en daad Christene is. Met ander woorde, dit gaan nie oor geloofsekerheid nie, maar oor ’n lewende en praktiese geloof. Of anders gestel: Die vraag is nie óf ek ’n gelowige is nie, maar eerder kan ek geïdentifiseer word as ’n gelowige?
Daarom moet ons, onsself afvra: Wat is die toestand van my siel? Indien ek en jy bely dat ons gelowiges is, moet ons onsself ’n paar vrae afvra:
- Hoe vind my liefde vir Christus, uiting in die praktyk van die lewe?
- Hoe konsekwent is ek in die uitlewing van my geestelike lewe?
- Staan ek altyd op die waarheid van die Woord?
- Is ek toegewyd?
- Groei ek in genade?
- Het ek my naaste lief?
- Verheug ek my altyddeur in die Here? Ens.
· ’n Waarskuwing om in gedagte te hou:
Ons moet egter onmiddellik ’n ernstige waarskuwing hier ter harte neem en dit is dat ons as mense, baie dikwels en baie maklik sonde in ons lewe afmaak, as nie so erg nie. Ons moet egter die woorde van 1Kor.11:27 en 29 ter harte neem ~ Elkeen wat op ’n ongepaste wyse van die brood eet of uit die beker van die Here drink, sal skuldig wees aan sonde teen die liggaam en die bloed van die Here. ..., want hy wat eet en drink sonder om te besef dat dit die liggaam van die Here is, bring daardeur ’n oordeel oor homself. Ons moet Hebr.10:31 dus ernstig opneem, nl. ~ Dit is verskriklik om in die hande van die lewende God te val. Hab.1:13a sê dat God se ~ ...oë te rein (is) om toe te kyk terwyl daar verkeerd gedoen word.... God het dus ’n geweldige afkeur in sonde.
Ons moet onthou dat sonde nie net ’n klomp arbitrêre reëls is nie, m.a.w. ’n klomp “moets” en “moenies” wat nagekom moet word, net omdat God dit as sonde klassifiseer nie. Nee, sonde is ten diepste ’n ontkenning en verloëning van die heiligheid van God en van Sy karakter. Maar ja, dit is ook só dat sonde ’n gebrek is aan konformering, of onderwerping aan die Wet van God. Johannes sê in 1Joh.3:4 ~ Elkeen wat sonde doen, oortree die wet van God. Sonde is immers oortreding van die wet van God. Dit is waarom God ’n regverdige Regter is en dit is waarom Hy elke dag toornig (kwaad) is oor die goddeloses en hul sonde (Ps.7:11). God is gesteld op heilige lewens en is daarom “pynlik” bewus van sonde in die mensdom. Hy is dus baie ernstig oor sonde.
Wanneer ons daaraan dink dat Hy Sy enigste Seun, Jesus Christus gegee het as offer in ons plek, dan kan geen mens wat in sonde volhard en derhalwe God die Vader se soenoffer ignoreer, genade van God verwag nie. Ons moet dus in ooreenstemming met 2Kor.5:17 leef ~ Iemand wat aan Christus behoort, is ’n nuwe mens. Die oue is verby, die nuwe het gekom.
Met dit in gedagte, kan ons nie anders as om selfondersoek en sondebelydenis as ’n saak van lewe en dood te beskou en hanteer nie. Ons moet die Nagmaaltafel dus met die uiterste omsigtigheid benader. Thomas Doolittle het op ’n keer gesê dat iemand wat deelneem aan die Nagmaal, sy deelname in dieselfde erns sal bejeën as iemand wat gereed maak om die graf binne te gaan.
· Seën Volg op Selfondersoek:
Sommige mense wil hulleself nie graag onderwerp aan selfondersoek nie – die probleem is dat hulle nie te veel van die sondige waarheid kan hanteer waarmee hulle gekonfronteer mag word nie. Selfondersoek hoef en behoort egter nie vir die gelowige ’n morbiede saak te wees nie, want selfondersoek is nie selfverwyt nie – in elk geval moet selfondersoek by gelowiges nie hierdie roete volg nie, want selfondersoek moet eerder vir die gelowige lei tot ’n hernude gehoorsaamheid aan Christus.
Ek moet jou egter ook verder waarsku en daarop wys dat so ’n proses van selfondersoek voor die Here, baie gou en maklik kan lei tot ’n situasie van oordrewe skuld en selfoordeel, as ons nie God se Woord volkome in gedagte hou nie. Ons as gelowiges het die wonderlike versekering vanuit die Woord van God, dat ons sonde vergewe word as ons dit teenoor die Vader en in die Naam van Jesus Christus bely – 1Joh.1:9 ~ Maar as ons ons sondes bely-Hy is getrou en regverdig, Hy vergewe ons ons sondes en reinig ons van alle ongeregtigheid.
Daar volg dus wonderlike seën op selfondersoek. En hierdie seën word telkens bevestig, nadat ons, ons sonde voor die Here bely het en ons na die Tafel van die Here kom.
5. DIE FOKUS VAN SELFONDERSOEK:
Paulus se woord in 1Kor.12:28b, nl. ~ ...voor hy van die brood eet en uit die beker drink..., dui daarop dat Paulus se uiteindelike doel met die skryf van hierdie gedeelte , juis is dat ons ná selfondersoek, wél by die Tafel van die Here sal aansit. Eers selfondersoek en dan eet en drink. Die fokus van hierdie selfondersoek is dus uiteindelik deelname. Die Nagmaal is dus nie ingestel om gelowiges daarvan weg te hou nie, maar om ons juis daartoe te dring om na Jesus Christus te vlug en skuiling by Hom te soek, deur belydenis van sonde en ons lewe opnuut weer aan Hom toe te wy.
· Gelowiges móét na die Tafel kom:
Ten spyte dus van ons onwaardigheid, wat ons ná selfondersoek bely en om vergifnis voor gevra het, word ons deur Christus genooi om na die Tafel te kom – nee, Hy gee opdrag aan ons om na die Tafel te kom, want Christus belowe Sy seën aan elkeen wat op waardige wyse aan die Nagmaal deelneem, omdat ons dit in die geloof en uit genade doen. In Christus en in geloof, kan ons dus waardig voor God wandel en met vrymoedigheid aan die Nagmaal deelneem. Ons waardigheid kom nie uit onsself nie, maar dit kom van die Here – dit is ’n genade gawe wat Hy aan elkeen van ons skenk wie ons sonde in opregtheid in Jesus se Naam bely. Die Nagmaal is dus slegs vir gelowiges
Net so terloops – Wanneer neem iemand op onwaardige wyse deel aan die Nagmaal? In die eerste plek wanneer jy ’n ongelowige is, m.a.w. wanneer jy nie waardig verklaar is deur Jesus Christus se wederbarende optrede en genadegawe in jou lewe nie. Onwaardige deelname kan egter tweedens plaasvind, deur gelowiges wie waardig in Christus is deur hulle regverdigmakende geloof, maar wat op die dag van die Nagmaal nie waardig optree nie – onwaardig omdat hy op die dag van die Nagmaal onverskillig, onbedagsaam, en/of oneerbiedig deelneem aan die Nagmaal.
Die Nagmaal is vir gelowiges – vir sondige gelowiges, maar nié vir onbekeerde sondige gelowiges wat vasgevang is in onbelyde en onbekeerde sonde nie.
· Selfondersoek – Geen maatstok:
Dit is baie belangrik om te besef dat selfondersoek nie ’n poging is om onsself waardig te verklaar nie en daardeur aan die Here te wys dat ons goed genoeg is om deel te neem aan die Nagmaal nie.
Selfondersoek is dus nie ’n maatstok om ons eie waardigheid te bepaal nie. Om goed genoeg te wees is nie die punt nie – ons sal nooit goed genoeg wees nie. Om in Christus te glo; om op Jesus Christus te vertrou; om in gehoorsaamheid en geloof na Jesus Christus te kom en in gehoorsaamheid aan Hom te leef – dít is die saak!
· Nederige onderwerping aan Christus:
Ons moet verder besef sat Christelike selfondersoek voor die Nagmaal, op die kwaliteit en die konsekwentheid van ons Christelike wandel konsentreer. Die doel met selfondersoek is dat ons in nederigheid; in dankbaarheid; in gebed en met vreugde na Christus sal kom, ten einde ons opnuut in nederigheid aan Hom te onderwerp, sodat ons opnuut weer versterk kan word vir die dae wat voorlê en sodat ons Sy Naam kan proklameer as dié Een in wie ons glo en ons vertroue plaas vir tyd en ewigheid.
Aan die eenkant help selfondersoek ons om die neiging tot nominalisme (m.a.w. om die naam van Christen gelowige te dra, maar dit nie werklik is nie) wat ons op ’n punt bring waar ons selfgenoegsaam is en dink dat alles wel is met ons geestelike lewe, te ontbloot. Vir té veel mense is die Nagmaal maar net nóg ’n godsdienstige gebeurtenis op die Christelike kalander en het dit geen werklike impak op hul lewens nie.
Aan die anderkant lei selfondersoek mense baie keer na ’n punt waar hulle so onwaardig voel oor hulle sonde dat hulle liewer wegbly van die Nagmaal.
Nee, selfondersoek en die Nagmaal moet juis vir ons sê: Kom en vertrou Jesus; bely jou sonde en jy sál Sy genade ontvang – Huil en treur oor jou sonde, ja, maar kom en glo en vertrou en bely en ontvang Sy seën.
6. DIE RESULTAAT VAN SELFONDERSOEK:
Kom ons kyk ten slotte na die resultaat van selfondersoek. En daarvoor vind ons ook die antwoord in ons teksvers ~ ... (eet) van die brood en (drink) uit die beker (1Kor.11:28).
· Kom na die Here:
Ek het al vanoggend herhaaldelik gesê dat die doel met selfondersoek, nié is om te sien of ons goed genoeg is nie, daarvoor is 1Joh.1:8 té duidelik ~ As ons beweer dat ons nie sonde het nie, bedrieg ons onsself en is die waarheid nie in ons nie. Hierdie teksvers is waar van almal van ons, solank ons aan hierdie kant van die graf is. Die vraag is eerder hoe ek myself sien as ek my in die Woord spieël?
En daarom moet ek na die Here kom en in die woorde van Ps.139:23-24a vir Hom sê ~ Deurgrond my, o God, deurgrond my hart, ondersoek my, sien tog my onrus raak. 24 Kyk of ek nie op die verkeerde pad is nie.... En as ek dan my sonde en korruptheid raaksien? Dan is vers 24b vir my die antwoord ...en lei my op die beproefde pad!.
Die eindresultaat van selfondersoek is dus juis om na die Here toe te kom.
· Christus voed gelowiges:
Ten slotte sien ons dat die eindresultaat van selfondersoek is dat Christus ons as gelowiges voed, want ons raak meer en meer bewus van ons eie onwaardigheid, maar aan die anderkant raak ons ook meer en meer oortuig van die waarheid van die Woord, dat wanneer ons, ons sonde bely, Hy ons vergewe (1Joh.1:9) en kan ons saam met die tollenaar in Luk.18:13 uitroep ~ O God, wees my, sondaar, genadig. Ons kan egter ook saam met Petrus in Handelinge 5:31 getuig ~ God het Hom verhoog tot Leidsman en Verlosser aan sy regterhand, sodat Hy Israel tot bekering kan bring en hulle sondes kan vergewe. Deur ons deelname aan die brood en wyn, kom Christus dus en Hy voed ons met Sy genade en liefde.
7. AFSLUITING:
Wanneer ons dan die brood en die wyn in geloof neem, moet ons ook terselfdertyd kyk na die genoegsaamheid van Christus se dood aan die kruis, want selfondersoek in die lewe van ’n gelowige, kan hom maar net na die kruis op Golgota lei, want dit is by die kruis waar ons, ons Redder Jesus Christus se genade ontvang – Hy wat in my en jou plek gesterf het, ten einde versoening tussen ons en God te bewerkstellig en sodoende vergifnis vir al ons sonde te skenk, asook die ewige lewe in die hiernamaals.
In hierdie Lig – die Lig van die kruis sien ons tydens selfondersoek, die donker hoeke van ons eie lewens raak en word dit blootgestel aan die lig wat daar in Christus is en kan dit met Sy genade gekonfronteer word.
Daarom geliefdes, moet elkeen van ons, onsself eers ondersoek voor ons van die brood eet en uit die beker drink, want dit bring ons juis nader aan Christus Jesus.
[1] Boodskap gelewer deur Kobus van der Walt te ANTIPAS Gemeente (Vereeniging) op 28 Junie 2009
Indien u hierdie Boodskap wil uitdruk – Verlig die teks in hierdie venster en kopieer en plak dit daarna in enige woordverwerkingsprogram (bv. MS Word) – druk daarna gewoon uit.
1. SKRIFLESING:
1Kor.11:23b-34 ~ Die Here Jesus het in die nag waarin Hy oorgelewer is, brood geneem 24 en, nadat Hy God daarvoor gedank het, het Hy dit gebreek en gesê: “Dit is my liggaam; dit is vir júlle. Gebruik dit tot my gedagtenis.” 25 Net so ook het Hy ná die maaltyd die beker geneem en gesê: “Hierdie beker is die nuwe verbond, wat deur my bloed beseël is. Gebruik dit, elke keer as julle daaruit drink, tot my gedagtenis.” 26 Elke keer as julle van hierdie brood eet en uit die beker drink, verkondig julle die dood van die Here totdat Hy kom. 27 Elkeen wat op ’n ongepaste wyse van die brood eet of uit die beker van die Here drink, sal skuldig wees aan sonde teen die liggaam en die bloed van die Here. 28 Maar elkeen moet eers homself ondersoek voor hy van die brood eet en uit die beker drink, 29 want hy wat eet en drink sonder om te besef dat dit die liggaam van die Here is, bring daardeur ’n oordeel oor homself. 30 Daarom is daar baie swakkes en sieklikes onder julle en sterf daar baie van julle. 31 As ons onsself vooraf reg ondersoek het, sou ons nie onder die oordeel gekom het nie. 32 Maar nou word ons deur die Here geoordeel en getugtig, sodat ons nie saam met die wêreld veroordeel sal word nie. 33 Daarom, my broers, as julle saamkom om die nagmaal te vier, wag vir mekaar. 34 As een van julle honger is, moet hy liewer by die huis eet, sodat julle nie ’n oordeel oor julle bring as julle bymekaarkom nie. Die ander sake sal ek reël wanneer ek daar kom.
2. TEKSVERS:
1Kor.11:28 ~ Maar elkeen moet eers homself ondersoek voor hy van die brood eet en uit die beker drink.
3. INLEIDING:
Die Woord van die Here leer ons ondubbelsinnig dat slegs belyde Christene uitgenooi word na die Nagmaaltafel, inteendeel, ons moet eerder sê dat slégs belyde Christene (hulle weet dat hulle wederbaar is) opdrag ontvang om na die Nagmaaltafel te gaan – met die klem op die woord “opdrag”.
Hierdie opdrag impliseer dus dat persone wie deelneem aan die Nagmaal, reeds hulle geloof bely het en dat hulle geloofsverklaring goedgekeur is deur die gemeente waar hulle lidmate is en dat hierdie geloofsverklaring en bevestiging deur ’n gemeente, weerspieël word in en deur die gelowige wat aansit aan die Nagmaaltafel se lewenswandel – sy daaglikse lewe dus.
Tweedens moet ons ook besef dat Jesus Christus, geestelik teenwoordig is by die Nagmaal, ten einde o.a. die getroue en gelowige deelnemers aan die Nagmaal, te seën.
Derdens verstaan gelowiges wat deelneem aan die Nagmaal, die betekenis van hierdie sakrament en deur die gebruik daarvan, bely hulle opnuut weer hul geloof in Jesus Christus.
Dit is egter een ding om te sê dat slegs gelowiges na die Nagmaaltafel mag kom, maar die vraag is: Wat van die deelnemers aan hierdie maaltyd se gesindheid? Wat moet die toestand van ons hart en siel wees, wanneer ons na die Nagmaaltafel kom?
Baie van die gemeentelede in Korinte het die Nagmaal op onwaardige wyse gebruik – hoor net wat skryf Paulus aan hulle in 1Kor.11:20-21~ As julle dan as gemeente saamkom, is dit nie meer die nagmaal van die Here wat julle vier nie, 21 want by die gemeenskaplike maaltyd eet elkeen gou sy eie eetgoed, met die gevolg dat party honger bly en party te veel drink. Hierdie optrede van die Korintiërs dui dus op flagrante minagting van wie Christus is en van Sy heiligheid en ’n algehele ontkenning van die feit dat Christus die Nagmaal ingestel het.
Paulus wil dus in ons teksvers, ons aanspreek en aanmoedig om met die regte gesindheid na die Nagmaaltafel te kom, daarom dat hy sê dat ons onsself eers moet ondersoek voor ons van die brood eet en van die beker drink. Niemand kan hierdie selfondersoek vir ons doen nie en niemand kan onderskei of diegene wat deelneem aan die Nagmaal, waardig is om dit te doen, of kwalifiseer om daaraan deel te neem nie. Nee, ons moet onsself ondersoek en afvra of ons kwalifiseer om deel te neem aan hierdie maal waarheen Christus ons uitnooi – of wat Hy opdrag gee aan ons om aan deel te neem.
Ten einde ons te bemoedig in hierdie proses van selfondersoek, verduidelik Paulus vir ons die noodsaaklikheid, die fokus en die gevolg, of resultaat van so ’n selfondersoek.
4. DIE NOODSAAK AAN SELFONDERSOEK:
Kom ons kyk dan eerstens na die noodsaak aan so ’n selfondersoek. Ons het gesien dat ons teksvers sê ~ Maar elkeen moet eers homself ondersoek.... (1Kor.11:28). Hierdie woorde van Paulus, is nie ’n versoek of ’n uitnodiging nie, maar ’n baie besliste opdrag ~ Elkeen móét.... Dit impliseer dus, dat indien ons onsself nié eers ondersoek alvorens ons deelneem aan die Nagmaal, ons in sonde is.
· ’n Opdrag om na te kom:
Ons het dus hier te doen met ’n opdrag wat ons móét nakom. Selfondersoek is dus ’n noodsaaklike en voortdurende proses waaraan elke gelowige homself moet onderwerp en veral, alvorens hy “aansit aan die Nagmaaltafel”. Ons vind hierdie opdrag ook elders in die Skrif – bv. 2Kor.13:5 ~ Stel julleself op die proef en ondersoek julleself of julle in die geloof lewe. Besef julle dan nie self dat Christus Jesus in julle is nie? So nie, het julle die toets nie deurstaan nie. Die klem hier, net soos in 1Kor.11:28, val nie op die vraag of ons gelowiges is al dan nie, maar die klem val op die vraag of ons aktiewe, en lewende gelowiges is wat in hart en siel en daad Christene is. Met ander woorde, dit gaan nie oor geloofsekerheid nie, maar oor ’n lewende en praktiese geloof. Of anders gestel: Die vraag is nie óf ek ’n gelowige is nie, maar eerder kan ek geïdentifiseer word as ’n gelowige?
Daarom moet ons, onsself afvra: Wat is die toestand van my siel? Indien ek en jy bely dat ons gelowiges is, moet ons onsself ’n paar vrae afvra:
- Hoe vind my liefde vir Christus, uiting in die praktyk van die lewe?
- Hoe konsekwent is ek in die uitlewing van my geestelike lewe?
- Staan ek altyd op die waarheid van die Woord?
- Is ek toegewyd?
- Groei ek in genade?
- Het ek my naaste lief?
- Verheug ek my altyddeur in die Here? Ens.
· ’n Waarskuwing om in gedagte te hou:
Ons moet egter onmiddellik ’n ernstige waarskuwing hier ter harte neem en dit is dat ons as mense, baie dikwels en baie maklik sonde in ons lewe afmaak, as nie so erg nie. Ons moet egter die woorde van 1Kor.11:27 en 29 ter harte neem ~ Elkeen wat op ’n ongepaste wyse van die brood eet of uit die beker van die Here drink, sal skuldig wees aan sonde teen die liggaam en die bloed van die Here. ..., want hy wat eet en drink sonder om te besef dat dit die liggaam van die Here is, bring daardeur ’n oordeel oor homself. Ons moet Hebr.10:31 dus ernstig opneem, nl. ~ Dit is verskriklik om in die hande van die lewende God te val. Hab.1:13a sê dat God se ~ ...oë te rein (is) om toe te kyk terwyl daar verkeerd gedoen word.... God het dus ’n geweldige afkeur in sonde.
Ons moet onthou dat sonde nie net ’n klomp arbitrêre reëls is nie, m.a.w. ’n klomp “moets” en “moenies” wat nagekom moet word, net omdat God dit as sonde klassifiseer nie. Nee, sonde is ten diepste ’n ontkenning en verloëning van die heiligheid van God en van Sy karakter. Maar ja, dit is ook só dat sonde ’n gebrek is aan konformering, of onderwerping aan die Wet van God. Johannes sê in 1Joh.3:4 ~ Elkeen wat sonde doen, oortree die wet van God. Sonde is immers oortreding van die wet van God. Dit is waarom God ’n regverdige Regter is en dit is waarom Hy elke dag toornig (kwaad) is oor die goddeloses en hul sonde (Ps.7:11). God is gesteld op heilige lewens en is daarom “pynlik” bewus van sonde in die mensdom. Hy is dus baie ernstig oor sonde.
Wanneer ons daaraan dink dat Hy Sy enigste Seun, Jesus Christus gegee het as offer in ons plek, dan kan geen mens wat in sonde volhard en derhalwe God die Vader se soenoffer ignoreer, genade van God verwag nie. Ons moet dus in ooreenstemming met 2Kor.5:17 leef ~ Iemand wat aan Christus behoort, is ’n nuwe mens. Die oue is verby, die nuwe het gekom.
Met dit in gedagte, kan ons nie anders as om selfondersoek en sondebelydenis as ’n saak van lewe en dood te beskou en hanteer nie. Ons moet die Nagmaaltafel dus met die uiterste omsigtigheid benader. Thomas Doolittle het op ’n keer gesê dat iemand wat deelneem aan die Nagmaal, sy deelname in dieselfde erns sal bejeën as iemand wat gereed maak om die graf binne te gaan.
· Seën Volg op Selfondersoek:
Sommige mense wil hulleself nie graag onderwerp aan selfondersoek nie – die probleem is dat hulle nie te veel van die sondige waarheid kan hanteer waarmee hulle gekonfronteer mag word nie. Selfondersoek hoef en behoort egter nie vir die gelowige ’n morbiede saak te wees nie, want selfondersoek is nie selfverwyt nie – in elk geval moet selfondersoek by gelowiges nie hierdie roete volg nie, want selfondersoek moet eerder vir die gelowige lei tot ’n hernude gehoorsaamheid aan Christus.
Ek moet jou egter ook verder waarsku en daarop wys dat so ’n proses van selfondersoek voor die Here, baie gou en maklik kan lei tot ’n situasie van oordrewe skuld en selfoordeel, as ons nie God se Woord volkome in gedagte hou nie. Ons as gelowiges het die wonderlike versekering vanuit die Woord van God, dat ons sonde vergewe word as ons dit teenoor die Vader en in die Naam van Jesus Christus bely – 1Joh.1:9 ~ Maar as ons ons sondes bely-Hy is getrou en regverdig, Hy vergewe ons ons sondes en reinig ons van alle ongeregtigheid.
Daar volg dus wonderlike seën op selfondersoek. En hierdie seën word telkens bevestig, nadat ons, ons sonde voor die Here bely het en ons na die Tafel van die Here kom.
5. DIE FOKUS VAN SELFONDERSOEK:
Paulus se woord in 1Kor.12:28b, nl. ~ ...voor hy van die brood eet en uit die beker drink..., dui daarop dat Paulus se uiteindelike doel met die skryf van hierdie gedeelte , juis is dat ons ná selfondersoek, wél by die Tafel van die Here sal aansit. Eers selfondersoek en dan eet en drink. Die fokus van hierdie selfondersoek is dus uiteindelik deelname. Die Nagmaal is dus nie ingestel om gelowiges daarvan weg te hou nie, maar om ons juis daartoe te dring om na Jesus Christus te vlug en skuiling by Hom te soek, deur belydenis van sonde en ons lewe opnuut weer aan Hom toe te wy.
· Gelowiges móét na die Tafel kom:
Ten spyte dus van ons onwaardigheid, wat ons ná selfondersoek bely en om vergifnis voor gevra het, word ons deur Christus genooi om na die Tafel te kom – nee, Hy gee opdrag aan ons om na die Tafel te kom, want Christus belowe Sy seën aan elkeen wat op waardige wyse aan die Nagmaal deelneem, omdat ons dit in die geloof en uit genade doen. In Christus en in geloof, kan ons dus waardig voor God wandel en met vrymoedigheid aan die Nagmaal deelneem. Ons waardigheid kom nie uit onsself nie, maar dit kom van die Here – dit is ’n genade gawe wat Hy aan elkeen van ons skenk wie ons sonde in opregtheid in Jesus se Naam bely. Die Nagmaal is dus slegs vir gelowiges
Net so terloops – Wanneer neem iemand op onwaardige wyse deel aan die Nagmaal? In die eerste plek wanneer jy ’n ongelowige is, m.a.w. wanneer jy nie waardig verklaar is deur Jesus Christus se wederbarende optrede en genadegawe in jou lewe nie. Onwaardige deelname kan egter tweedens plaasvind, deur gelowiges wie waardig in Christus is deur hulle regverdigmakende geloof, maar wat op die dag van die Nagmaal nie waardig optree nie – onwaardig omdat hy op die dag van die Nagmaal onverskillig, onbedagsaam, en/of oneerbiedig deelneem aan die Nagmaal.
Die Nagmaal is vir gelowiges – vir sondige gelowiges, maar nié vir onbekeerde sondige gelowiges wat vasgevang is in onbelyde en onbekeerde sonde nie.
· Selfondersoek – Geen maatstok:
Dit is baie belangrik om te besef dat selfondersoek nie ’n poging is om onsself waardig te verklaar nie en daardeur aan die Here te wys dat ons goed genoeg is om deel te neem aan die Nagmaal nie.
Selfondersoek is dus nie ’n maatstok om ons eie waardigheid te bepaal nie. Om goed genoeg te wees is nie die punt nie – ons sal nooit goed genoeg wees nie. Om in Christus te glo; om op Jesus Christus te vertrou; om in gehoorsaamheid en geloof na Jesus Christus te kom en in gehoorsaamheid aan Hom te leef – dít is die saak!
· Nederige onderwerping aan Christus:
Ons moet verder besef sat Christelike selfondersoek voor die Nagmaal, op die kwaliteit en die konsekwentheid van ons Christelike wandel konsentreer. Die doel met selfondersoek is dat ons in nederigheid; in dankbaarheid; in gebed en met vreugde na Christus sal kom, ten einde ons opnuut in nederigheid aan Hom te onderwerp, sodat ons opnuut weer versterk kan word vir die dae wat voorlê en sodat ons Sy Naam kan proklameer as dié Een in wie ons glo en ons vertroue plaas vir tyd en ewigheid.
Aan die eenkant help selfondersoek ons om die neiging tot nominalisme (m.a.w. om die naam van Christen gelowige te dra, maar dit nie werklik is nie) wat ons op ’n punt bring waar ons selfgenoegsaam is en dink dat alles wel is met ons geestelike lewe, te ontbloot. Vir té veel mense is die Nagmaal maar net nóg ’n godsdienstige gebeurtenis op die Christelike kalander en het dit geen werklike impak op hul lewens nie.
Aan die anderkant lei selfondersoek mense baie keer na ’n punt waar hulle so onwaardig voel oor hulle sonde dat hulle liewer wegbly van die Nagmaal.
Nee, selfondersoek en die Nagmaal moet juis vir ons sê: Kom en vertrou Jesus; bely jou sonde en jy sál Sy genade ontvang – Huil en treur oor jou sonde, ja, maar kom en glo en vertrou en bely en ontvang Sy seën.
6. DIE RESULTAAT VAN SELFONDERSOEK:
Kom ons kyk ten slotte na die resultaat van selfondersoek. En daarvoor vind ons ook die antwoord in ons teksvers ~ ... (eet) van die brood en (drink) uit die beker (1Kor.11:28).
· Kom na die Here:
Ek het al vanoggend herhaaldelik gesê dat die doel met selfondersoek, nié is om te sien of ons goed genoeg is nie, daarvoor is 1Joh.1:8 té duidelik ~ As ons beweer dat ons nie sonde het nie, bedrieg ons onsself en is die waarheid nie in ons nie. Hierdie teksvers is waar van almal van ons, solank ons aan hierdie kant van die graf is. Die vraag is eerder hoe ek myself sien as ek my in die Woord spieël?
En daarom moet ek na die Here kom en in die woorde van Ps.139:23-24a vir Hom sê ~ Deurgrond my, o God, deurgrond my hart, ondersoek my, sien tog my onrus raak. 24 Kyk of ek nie op die verkeerde pad is nie.... En as ek dan my sonde en korruptheid raaksien? Dan is vers 24b vir my die antwoord ...en lei my op die beproefde pad!.
Die eindresultaat van selfondersoek is dus juis om na die Here toe te kom.
· Christus voed gelowiges:
Ten slotte sien ons dat die eindresultaat van selfondersoek is dat Christus ons as gelowiges voed, want ons raak meer en meer bewus van ons eie onwaardigheid, maar aan die anderkant raak ons ook meer en meer oortuig van die waarheid van die Woord, dat wanneer ons, ons sonde bely, Hy ons vergewe (1Joh.1:9) en kan ons saam met die tollenaar in Luk.18:13 uitroep ~ O God, wees my, sondaar, genadig. Ons kan egter ook saam met Petrus in Handelinge 5:31 getuig ~ God het Hom verhoog tot Leidsman en Verlosser aan sy regterhand, sodat Hy Israel tot bekering kan bring en hulle sondes kan vergewe. Deur ons deelname aan die brood en wyn, kom Christus dus en Hy voed ons met Sy genade en liefde.
7. AFSLUITING:
Wanneer ons dan die brood en die wyn in geloof neem, moet ons ook terselfdertyd kyk na die genoegsaamheid van Christus se dood aan die kruis, want selfondersoek in die lewe van ’n gelowige, kan hom maar net na die kruis op Golgota lei, want dit is by die kruis waar ons, ons Redder Jesus Christus se genade ontvang – Hy wat in my en jou plek gesterf het, ten einde versoening tussen ons en God te bewerkstellig en sodoende vergifnis vir al ons sonde te skenk, asook die ewige lewe in die hiernamaals.
In hierdie Lig – die Lig van die kruis sien ons tydens selfondersoek, die donker hoeke van ons eie lewens raak en word dit blootgestel aan die lig wat daar in Christus is en kan dit met Sy genade gekonfronteer word.
Daarom geliefdes, moet elkeen van ons, onsself eers ondersoek voor ons van die brood eet en uit die beker drink, want dit bring ons juis nader aan Christus Jesus.
[1] Boodskap gelewer deur Kobus van der Walt te ANTIPAS Gemeente (Vereeniging) op 28 Junie 2009
Tuesday, June 23, 2009
Bybelstudie oor Openbaring deur Kobus van der Walt - 21 Junie 2009
“Openbaring Ontsluit - 05” (Briewe aan Sewe Gemeentes ~ Smirna)
Indien u hierdie Bybelstudie wil uitdruk – Verlig die teks in hierdie venster en kopieer en plak dit daarna in enige woordverwerkingsprogram (bv. MS Word) – druk daarna gewoon uit.
1. INLEIDING:
Ons het die vorige keer gesien dat al die briewe aan die sewe gemeentes in Klein-Asië, oor dieselfde struktuur beskik, nl.:
- Die Geadresseerde Gemeente
- Beeld of Beskrywing van Christus
- Christus se Aanprysing
- Christus se Bestraffing
- Christus se Raad
- Christus se Belofte
Die uitsondering is egter met twee gemeentes, nl. dié in Smirna en dié in Filadelfia – beide hierdie gemeentes het geen teregwysing, of bestraffing van Christus ontvang nie.
2. DIE GEMEENTE IN EFESE (2:1-7):
• Die Geadresseerde Gemeente:
Openb.2:8a ~ Skrywe aan die leraar van die gemeente in Smirna. Hierdie gemeente in Smirna, was in baie opsigte net so ’n betekenisvolle stad as die van Efese en in baie opsigte was hierdie stad in kompetisie met Efese, t.o.v. belangrikheid wat handelstatus ens. behels.
Die stad het baie en waarskynlik oorwegend, Joodse inwoners gehad wat sterk in die handelswêreld betrokke was en soos gewoonlik het sakelui baie nou saam gewerk met die owerhede en hierdie entrepreneurs het die owerhede uitgebuit en misbruik om op te tree teen die Christen gelowiges in Smirna.
Dit is nie baie duidelik wie die kerk in Smirna gestig het nie, maar omdat Paulus op se derde sendingreis, deur die hele Klien-Asië gestrek het (Hand.19:10), is die kanse goed dit die stigter van hierdie gemeente dan Paulus was. Hierdie reis het tussen 53-56 n.C. plaasgevind.
• Die Beeld van Christus:
Ons sien in Openb. 2:8b, dat Christus Homself as volg voorstel ~ So sê die Eerste en die Laaste, wat dood was en weer lewend geword het. Jesus stel Homself dus voor as die ewige, of ewig lewende Een en Oorwinnaar oor die dood . Hy stel Homself verder ook voor as dié Een op wie die Kerk moet staatmaak, omdat, soos Fil.1:6 tereg sê, Hy die Een is ...wat die goeie werk in julle begin het, dit end-uit sal voer en dit sal voleindig op die dag wanneer Christus Jesus kom. Alle dinge is dus van Hom, deur Hom en vir Hom. En omdat Hy die enigste Een is wat die dood kon oorwin, kan Hy tereg sê dat Hy simpatie kan hê met die ergste vorme van beproewing wat enige gelowige denkbaar kan ervaar.
Hierdie gemeente in Smirna het geweldig swaar gekry en het erge vervolging gely, net omdat hulle getrou en gehoorsaam was aan Christus en die Waarheid en daarom kon hierdie bekendstelling van Christus as die “dood-oorwinnende-Christus” nie op ’n meer geleë tyd gekom het nie.
• Christus se Aanprysing:
Ons lees in Openb.2:9 die volgende woorde ~ Ek ken julle verdrukking en julle armoede, en tog is julle ryk. Ek weet ook van die kwaadstokery van die mense wat daarop aanspraak maak dat hulle Jode is, en dit nie is nie, maar tot die sinagoge van die Satan behoort. Die gemeente in Smirna het vir net drie dinge bekend gestaan. Die eerste uitstaande kenmerk van hierdie gemeente, was die feit dat hulle volhard en uitgehou het te midde van fel vervolging. Presies watter vorm hierdie vervolging aangeneem het, is nie heeltemal seker nie, maar hoogs waarskynlik het dit die vorm van fisiese mishandeling behels, wat uiteindelik tot die dood kon lei. Sulke vervolging is waarskynlik die ergste vorm van vervolging wat ’n gelowige kan ervaar.
Tweedens het die gemeente ook geweldige armoede ervaar. Vir ’n gemeente om te midde van rykdom rondom hulle, bekend te staan as ’n armoedige gemeente, moes
geweldig vernederend gewees het. Hierdie armoede het waarskynlik voort gespruit uit die feit dat die gelowiges ontneem is van besigheidsgeleenthede ens. en dit was hoogs waarskynlik, o.a. omdat hulle nie toegegee het aan allerlei onwettige en onbybelse praktyke ten einde hulself te verryk en om besigheid te kon kry nie (vergelykbaar met hedendaagse praktyke van bedrog en omkopery?). Bevordering in die werksomgewing was hulle waarskynlik nie beskore nie en onregmatige afdankings en vervolging in die werk was waarskynlik aan die orde van die dag. Elke moontlike poging is waarskynlik aangewend om materiële verlies vir die gelowiges te verseker. Verskriklike ostrasisme (verbanning en uitsluiting uit die gemeenskap) is dus toegepas op hierdie groepie gelowiges.
En tog, wanneer hierdie uiterste vorme van vervolging ons tref, verseker Christus ons, dat dit bloot uiterlik is en dat wonderlike vergoeding en eer en rykdom op diegene wag wat ly t.w.v. hulle gehoorsaamheid aan Christus en hierdie vergoeding en eer en rykdom sal ’n ewigheid duur!
Derdens het die gemeente smaad en laster en beswaddering en kwaadsprekery ervaar. Hulle is volgens oorlewering beskuldig van talle onwaarhede en hulle is geïmpliseer by allerlei skandale. Kan julle dink hoe dit sou gevoel en gewees het, as koerante en die internet toe al bestaan het!
Die mees pynlike van dit alles, was die feit dat hierdie smaad en belastering, ens. deur sg. gelowiges teen hierdie Christene geloods was. Ons moet in gedagte hou dat die heidense wêreld, die Jode gesien het as gelowiges en daarom was hierdie fel aanvalle deur gelowiges, geloods deur Jode, of deur “gelowiges” van ander denominasies wat nie waarlik die getuienis van ’n godvrugtige lewe uitgeleef het nie, of hulle kon dalk ook “gelowiges” gewees het, wat openlik gekant was teen ’n godvrugtige lewe, maar wat die etiket van ’n Christen wou dra. Hierdie sg. gelowiges is deur Christus as “behorende tot die sinagoge van satan” genoem, want hulle was direkte instrumente in die hande van die bose. Dit is algemene kennis dat die mees flagrante en aakligste vervolging op gelowiges, juis geskied het deur mense wat hulleself gelowiges genoem het – daarom is die Engelse spreuk so waar ~ More deeply felt is the stab of a brother than that of a stranger.
En in die lig van wat ek so pas gesê het, moet ons as gemeente ook weet en onthou, dat ons ook vervolging sal ervaar wanneer ons gehoorsaam is aan Christus en die Waarheid van die Woord, maar wat ’n vertroosting vind ons nie ook in hierdie bemoedigende woorde van Christus aan die gemeente in Smirna – laat ons dit altyd in gedagte hou!
• Christus se Bestraffing:
Soos reeds gesê, het hierdie gemeente in Smirna, tesame met die gemeente in Filadelfia, geen bestraffing van Christus ontvang nie – dit opsigself is waarskynlik die hoogste vorm van lof wat ’n gemeente kan ontvang, nl. Geen bestraffing!
• Christus se Raad:
Openb.2:10 ~ Moenie bang wees vir wat julle alles gaan ly nie. Kyk, die duiwel gaan party van julle in die tronk laat gooi, sodat julle in beproewing sal kom, en julle sal tien dae lank baie swaar kry. Bly getrou tot die dood toe, en Ek sal julle die lewe as kroon gee. Sommige vorme van lyding is baie moeilik hanteerbaar en dit is ewe moeilik om mense wat gebuk gaan onder lyding werklik te vertroos en te bemoedig – veral sekere soorte lyding. En dit is baie dikwels net die sekuriteit en vertroosting wat God voorsien, wat regtig vertroos. En dit is so dat God op die regte tyd sulke sekuriteit en vertroosting skenk.
Dit is egter baie interessant om te sien dat Christus hierdie groepie mense in Smirna eers waarsku, alvorens Hy hulle vertroos. Waarom doen Hy dit? Omdat dit baie dikwels ’n natuurlike gevolg en optrede by mense wat ly, tot gevolg het, nl. om te vrees. Die probleem met vrees, is dat dit baie dikwels ’n mens se emosies lam lê. Die teenoorgestelde van hierdie verlammende vrees, is moedige en dapper hoop. Die antwoord dus op vrees en wanneer jy onder aanvalle verkeer, is om daardie aanvalle teen te staan en te beveg en dan sal jy die vervolging en vrees die hoof kan bied.
Tweedens waarsku Christus teen hoop wat ongegrond en “self opgeklits” is. Hoop m.a.w. wat nie gegrond is op die Woord van God nie en hoop wat onrealisties is. Sulke hoop lei gewoonlik na ontnugtering. Die hoop wat Christus egter bied, is realisties en eerlik en staar realiteite in die gesig – dit bied dus nie vals hoop nie. Dit is waarom Hy nie vir die gemeente in Smirna sê: Moenie bang wees nie, hierdie swaarkry van julle sal binnekort verby wees. Nee, Hy weet wat vir hulle voorlê en deel van die hoop wat Hy hulle bied, is om hulle voor te berei op wat wag, daarom dat Hy sê ~ Kyk, die duiwel gaan party van julle in die tronk laat gooi, sodat julle in beproewing sal kom, en julle sal tien dae lank baie swaar kry.
Hy sê dus op die oog af vir hulle dat dit wat hulle tot dusver ervaar het, ’n vulletjie gaan wees, in vergelyking met dit wat nog gaan kom. Dit klink nie regtig na bemoediging nie! En nog minder sal sulke tipe bemoediging in ons moderne era “afgaan”.
Hoe ongevoelig dit ook al mag klink – harde en ongenaakbare feite en waarheid, bemagtig en staal gelowige “soldate” baie beter as vals beelde van oorwinning wat nie ’n realiteit is nie.
Baie belangrike waarhede spruit voort uit hierdie somber waarskuwing wat Christus maak:
– Soms kan gelowiges se beproewing onverbiddelik voort duur.
– Agter elke stukkie vervolging wat oor die pad van ’n gelowige kom, sit die bose – Hy was ’n “mense moordenaar” van die eerste dag af. Hoor wat sê Joh.8:44 van mense wat folteraars is ~ Julle is kinders van die duiwel; hy is julle vader, en julle wil doen wat julle vader wil hê julle moet doen. Hy was van die begin af ’n moordenaar. En hy staan nie aan die kant van die waarheid nie, omdat daar geen waarheid in hom is nie. Wanneer hy leuentaal praat, is dit volgens sy aard, want hy is ’n leuenaar en die vader van die leun.
– Ons moet besef dat geen beproewing om dowe neute plaasvind nie. Vir die gelowige is dit ’n herinnering aan die aakligheid van die sondige aard waarin ons almal nog steeds vasgevang is en fokus dit opnuut ons gedagtes op God se genade vir ons as sondaars – Hoe nodig het ons nie Sy genade nie! Vir die gelowige is beproewing, ’n “eksamen”. Indien hy die “eksamen” slaag, word sy karakter gebrei en word daar bygevoeg by sy hemelse beloning.
– Ons moet besef dat geen beproewing vir altyd aanhou nie – nog net “tien dae”. Die getal tien kan hier ook ’n volheidsgetal simboliseer – bedoelende dat hierdie beproewing deur God in Sy soewereiniteit verordineer is en nie deur die satan nie.
Derdens doen Christus ’n ernstige beroep op die Kerk om getrou te bly. Wat meer is, hierdie getrouheid moet nie tot ’n einde kom wanneer die beproewing of vervolging afneem of verby is nie – dit is ’n roeping tot die dood toe! Dit impliseer dus dat vervolging deurgemaak en deurgestaan moet word sonder ’n gekla en gebrom of om die egtheid van jou geloof te kompromitteer, of om jou liefde vir God in die proses te verloor, of om jou vertroue in Sy getrouheid te verloor. Hierdie getrouheid word natuurlik met die kroon van die lewe vergoed in die hiernamaals – Jak.1:12 ~ Gelukkig is die mens wat in versoeking standvastig bly. As hy die toets deurstaan het, sal hy as oorwinningsprys die lewe ontvang wat die Here belowe het aan dié wat Hom liefhet. ’n Kroon is natuurlik tekenend van koningskap en hierdie kroon wat elke getroue volgeling van Jesus Christus gaan ontvang, se glinstering gaan afhang van die dimensie van die draer se aardse arbeid, gehoorsaamheid en getrouheid. In 2Tim4:8 lees ons van die “oorwinnaarskroon” ~ Nou wag die oorwinnaarskroon vir my, die lewe by God. Op die dag dat Hy weer kom, sal die Here, die regverdige Regter, dit vir my gee, en nie net vir my nie, maar ook vir almal wat met verlange uitsien na sy koms. Elkeen wat versoeking en vervolging suksesvol deurstaan sal die kroon van die lewe ontvang ~ Gelukkig is die mens wat in versoeking standvastig bly. As hy die toets deurstaan het, sal hy as oorwinningsprys die lewe ontvang wat die Here belowe het aan dié wat Hom liefhet (Jak.1:12). So sal die “sielewenner” bv. ’n kroon van blydskap ontvang ~ Wie anders tog as julle is ons hoop en ons blydskap, die kroon op ons werk waarop ons trots sal wees wanneer ons met sy wederkoms voor die Here Jesus sal verskyn? 20 Júlle is immers ons trots en ons blydskap! (1Tes.2:19-20). ’n Kroon van heerlikheid sal gegee word vir geestelike leiers wat getrou na die kudde omgesien het (1Pet.5:5). Al hierdie krone en ander belonings sal gegee word deur die genadige hand van Jesus die Christus wie al hierdie gawes en dienswerk aan Sy kinders geskenk het, want uit onsself is ons in elk geval nie tot hierdie goeie dade in staat nie.
• Christus se Belofte:
Openb.2:11 ~ Elkeen wat kan hoor, moet luister na wat die Gees vir die gemeentes sê. Dié wat die oorwinning behaal, sal beslis nie deur die tweede dood getref word nie. Weereens word hier ’n beroep gedoen op gemeentes wat in die Gees wandel, om aandag te skenk aan wát die Gees sê. En in hierdie boodskap lê daar ’n wonderlike belofte opgesluit vir die diegene wat oorwin, m.a.w. vir diegene wat tot aan die einde van hul dienswerk en lewe hier op aarde, volhard in hul geloof en gehoorsaamheid en getrouheid aan Jesus Christus. En wat behels hierdie belofte?
– Dit behels ewige immuniteit teen die “tweede dood”, m.a.w. die “triomfeerders” word gespaar van ’n ewige lyding in die hel en wat meer is, volgens Paulus in 2Tim.2:12, sal ... ons (wie) in die geloof volhard, saam met Hom regeer....
Die eerste dood is die fisiese dood waar die liggaam afsterwe en dit opsigself is pynlik vir die gelowige, maar genadiglik (prys die Here!), nie die tweede dood nie. Dit word ondubbelsinnig in Openb.20:6 vir ons gesê ~ Geseënd en heilig is dié wat aan die eerste opstanding deel het. Oor hulle het die tweede dood geen mag nie, maar hulle sal priesters van God en van Christus wees en sal saam met Hom die duisend jaar lank regeer (Die getal 1 000: Lang tydperk of groot hoeveel). En wat is die tweede dood? Openb.20:14 ~ Toe is die dood en die doderyk in die vuurpoel gegooi. Dit is die tweede dood, die vuurpoel. En wie gaan die tweede dood ervaar – Openb.21:8 ~ Maar dié wat bang en ontrou geword het, die losbandiges, moordenaars en onsedelikes, bedrieërs en afgodsdienaars en al die leuenaars, hulle lot is die poel wat met vuur en swael brand, dit is die tweede dood.
’n Gemeente wat deur die beproewing gaan waardeur die gemeente in Smirna gegaan het, het hierdie tipe van bemoediging absoluut nodig gehad. En baie gepas besoek Christus die “Eerste en die Laaste”, wie dood was en nou lewend, dié Een wie deur soortgelyke beproewing as dié van die gemeente in Smirna gegaan het en veel, veel meer as dit – Hy het oor die dood getriomfeer – Hy kom nou en Hy vertroos en bemoedig die gemeente in Smirna. Hy vertroos hulle met realistiese en opregte hoop – hoop op ’n wonderlike triomferende en ewige lewe in die hiernamaals!
Indien u hierdie Bybelstudie wil uitdruk – Verlig die teks in hierdie venster en kopieer en plak dit daarna in enige woordverwerkingsprogram (bv. MS Word) – druk daarna gewoon uit.
1. INLEIDING:
Ons het die vorige keer gesien dat al die briewe aan die sewe gemeentes in Klein-Asië, oor dieselfde struktuur beskik, nl.:
- Die Geadresseerde Gemeente
- Beeld of Beskrywing van Christus
- Christus se Aanprysing
- Christus se Bestraffing
- Christus se Raad
- Christus se Belofte
Die uitsondering is egter met twee gemeentes, nl. dié in Smirna en dié in Filadelfia – beide hierdie gemeentes het geen teregwysing, of bestraffing van Christus ontvang nie.
2. DIE GEMEENTE IN EFESE (2:1-7):
• Die Geadresseerde Gemeente:
Openb.2:8a ~ Skrywe aan die leraar van die gemeente in Smirna. Hierdie gemeente in Smirna, was in baie opsigte net so ’n betekenisvolle stad as die van Efese en in baie opsigte was hierdie stad in kompetisie met Efese, t.o.v. belangrikheid wat handelstatus ens. behels.
Die stad het baie en waarskynlik oorwegend, Joodse inwoners gehad wat sterk in die handelswêreld betrokke was en soos gewoonlik het sakelui baie nou saam gewerk met die owerhede en hierdie entrepreneurs het die owerhede uitgebuit en misbruik om op te tree teen die Christen gelowiges in Smirna.
Dit is nie baie duidelik wie die kerk in Smirna gestig het nie, maar omdat Paulus op se derde sendingreis, deur die hele Klien-Asië gestrek het (Hand.19:10), is die kanse goed dit die stigter van hierdie gemeente dan Paulus was. Hierdie reis het tussen 53-56 n.C. plaasgevind.
• Die Beeld van Christus:
Ons sien in Openb. 2:8b, dat Christus Homself as volg voorstel ~ So sê die Eerste en die Laaste, wat dood was en weer lewend geword het. Jesus stel Homself dus voor as die ewige, of ewig lewende Een en Oorwinnaar oor die dood . Hy stel Homself verder ook voor as dié Een op wie die Kerk moet staatmaak, omdat, soos Fil.1:6 tereg sê, Hy die Een is ...wat die goeie werk in julle begin het, dit end-uit sal voer en dit sal voleindig op die dag wanneer Christus Jesus kom. Alle dinge is dus van Hom, deur Hom en vir Hom. En omdat Hy die enigste Een is wat die dood kon oorwin, kan Hy tereg sê dat Hy simpatie kan hê met die ergste vorme van beproewing wat enige gelowige denkbaar kan ervaar.
Hierdie gemeente in Smirna het geweldig swaar gekry en het erge vervolging gely, net omdat hulle getrou en gehoorsaam was aan Christus en die Waarheid en daarom kon hierdie bekendstelling van Christus as die “dood-oorwinnende-Christus” nie op ’n meer geleë tyd gekom het nie.
• Christus se Aanprysing:
Ons lees in Openb.2:9 die volgende woorde ~ Ek ken julle verdrukking en julle armoede, en tog is julle ryk. Ek weet ook van die kwaadstokery van die mense wat daarop aanspraak maak dat hulle Jode is, en dit nie is nie, maar tot die sinagoge van die Satan behoort. Die gemeente in Smirna het vir net drie dinge bekend gestaan. Die eerste uitstaande kenmerk van hierdie gemeente, was die feit dat hulle volhard en uitgehou het te midde van fel vervolging. Presies watter vorm hierdie vervolging aangeneem het, is nie heeltemal seker nie, maar hoogs waarskynlik het dit die vorm van fisiese mishandeling behels, wat uiteindelik tot die dood kon lei. Sulke vervolging is waarskynlik die ergste vorm van vervolging wat ’n gelowige kan ervaar.
Tweedens het die gemeente ook geweldige armoede ervaar. Vir ’n gemeente om te midde van rykdom rondom hulle, bekend te staan as ’n armoedige gemeente, moes
geweldig vernederend gewees het. Hierdie armoede het waarskynlik voort gespruit uit die feit dat die gelowiges ontneem is van besigheidsgeleenthede ens. en dit was hoogs waarskynlik, o.a. omdat hulle nie toegegee het aan allerlei onwettige en onbybelse praktyke ten einde hulself te verryk en om besigheid te kon kry nie (vergelykbaar met hedendaagse praktyke van bedrog en omkopery?). Bevordering in die werksomgewing was hulle waarskynlik nie beskore nie en onregmatige afdankings en vervolging in die werk was waarskynlik aan die orde van die dag. Elke moontlike poging is waarskynlik aangewend om materiële verlies vir die gelowiges te verseker. Verskriklike ostrasisme (verbanning en uitsluiting uit die gemeenskap) is dus toegepas op hierdie groepie gelowiges.
En tog, wanneer hierdie uiterste vorme van vervolging ons tref, verseker Christus ons, dat dit bloot uiterlik is en dat wonderlike vergoeding en eer en rykdom op diegene wag wat ly t.w.v. hulle gehoorsaamheid aan Christus en hierdie vergoeding en eer en rykdom sal ’n ewigheid duur!
Derdens het die gemeente smaad en laster en beswaddering en kwaadsprekery ervaar. Hulle is volgens oorlewering beskuldig van talle onwaarhede en hulle is geïmpliseer by allerlei skandale. Kan julle dink hoe dit sou gevoel en gewees het, as koerante en die internet toe al bestaan het!
Die mees pynlike van dit alles, was die feit dat hierdie smaad en belastering, ens. deur sg. gelowiges teen hierdie Christene geloods was. Ons moet in gedagte hou dat die heidense wêreld, die Jode gesien het as gelowiges en daarom was hierdie fel aanvalle deur gelowiges, geloods deur Jode, of deur “gelowiges” van ander denominasies wat nie waarlik die getuienis van ’n godvrugtige lewe uitgeleef het nie, of hulle kon dalk ook “gelowiges” gewees het, wat openlik gekant was teen ’n godvrugtige lewe, maar wat die etiket van ’n Christen wou dra. Hierdie sg. gelowiges is deur Christus as “behorende tot die sinagoge van satan” genoem, want hulle was direkte instrumente in die hande van die bose. Dit is algemene kennis dat die mees flagrante en aakligste vervolging op gelowiges, juis geskied het deur mense wat hulleself gelowiges genoem het – daarom is die Engelse spreuk so waar ~ More deeply felt is the stab of a brother than that of a stranger.
En in die lig van wat ek so pas gesê het, moet ons as gemeente ook weet en onthou, dat ons ook vervolging sal ervaar wanneer ons gehoorsaam is aan Christus en die Waarheid van die Woord, maar wat ’n vertroosting vind ons nie ook in hierdie bemoedigende woorde van Christus aan die gemeente in Smirna – laat ons dit altyd in gedagte hou!
• Christus se Bestraffing:
Soos reeds gesê, het hierdie gemeente in Smirna, tesame met die gemeente in Filadelfia, geen bestraffing van Christus ontvang nie – dit opsigself is waarskynlik die hoogste vorm van lof wat ’n gemeente kan ontvang, nl. Geen bestraffing!
• Christus se Raad:
Openb.2:10 ~ Moenie bang wees vir wat julle alles gaan ly nie. Kyk, die duiwel gaan party van julle in die tronk laat gooi, sodat julle in beproewing sal kom, en julle sal tien dae lank baie swaar kry. Bly getrou tot die dood toe, en Ek sal julle die lewe as kroon gee. Sommige vorme van lyding is baie moeilik hanteerbaar en dit is ewe moeilik om mense wat gebuk gaan onder lyding werklik te vertroos en te bemoedig – veral sekere soorte lyding. En dit is baie dikwels net die sekuriteit en vertroosting wat God voorsien, wat regtig vertroos. En dit is so dat God op die regte tyd sulke sekuriteit en vertroosting skenk.
Dit is egter baie interessant om te sien dat Christus hierdie groepie mense in Smirna eers waarsku, alvorens Hy hulle vertroos. Waarom doen Hy dit? Omdat dit baie dikwels ’n natuurlike gevolg en optrede by mense wat ly, tot gevolg het, nl. om te vrees. Die probleem met vrees, is dat dit baie dikwels ’n mens se emosies lam lê. Die teenoorgestelde van hierdie verlammende vrees, is moedige en dapper hoop. Die antwoord dus op vrees en wanneer jy onder aanvalle verkeer, is om daardie aanvalle teen te staan en te beveg en dan sal jy die vervolging en vrees die hoof kan bied.
Tweedens waarsku Christus teen hoop wat ongegrond en “self opgeklits” is. Hoop m.a.w. wat nie gegrond is op die Woord van God nie en hoop wat onrealisties is. Sulke hoop lei gewoonlik na ontnugtering. Die hoop wat Christus egter bied, is realisties en eerlik en staar realiteite in die gesig – dit bied dus nie vals hoop nie. Dit is waarom Hy nie vir die gemeente in Smirna sê: Moenie bang wees nie, hierdie swaarkry van julle sal binnekort verby wees. Nee, Hy weet wat vir hulle voorlê en deel van die hoop wat Hy hulle bied, is om hulle voor te berei op wat wag, daarom dat Hy sê ~ Kyk, die duiwel gaan party van julle in die tronk laat gooi, sodat julle in beproewing sal kom, en julle sal tien dae lank baie swaar kry.
Hy sê dus op die oog af vir hulle dat dit wat hulle tot dusver ervaar het, ’n vulletjie gaan wees, in vergelyking met dit wat nog gaan kom. Dit klink nie regtig na bemoediging nie! En nog minder sal sulke tipe bemoediging in ons moderne era “afgaan”.
Hoe ongevoelig dit ook al mag klink – harde en ongenaakbare feite en waarheid, bemagtig en staal gelowige “soldate” baie beter as vals beelde van oorwinning wat nie ’n realiteit is nie.
Baie belangrike waarhede spruit voort uit hierdie somber waarskuwing wat Christus maak:
– Soms kan gelowiges se beproewing onverbiddelik voort duur.
– Agter elke stukkie vervolging wat oor die pad van ’n gelowige kom, sit die bose – Hy was ’n “mense moordenaar” van die eerste dag af. Hoor wat sê Joh.8:44 van mense wat folteraars is ~ Julle is kinders van die duiwel; hy is julle vader, en julle wil doen wat julle vader wil hê julle moet doen. Hy was van die begin af ’n moordenaar. En hy staan nie aan die kant van die waarheid nie, omdat daar geen waarheid in hom is nie. Wanneer hy leuentaal praat, is dit volgens sy aard, want hy is ’n leuenaar en die vader van die leun.
– Ons moet besef dat geen beproewing om dowe neute plaasvind nie. Vir die gelowige is dit ’n herinnering aan die aakligheid van die sondige aard waarin ons almal nog steeds vasgevang is en fokus dit opnuut ons gedagtes op God se genade vir ons as sondaars – Hoe nodig het ons nie Sy genade nie! Vir die gelowige is beproewing, ’n “eksamen”. Indien hy die “eksamen” slaag, word sy karakter gebrei en word daar bygevoeg by sy hemelse beloning.
– Ons moet besef dat geen beproewing vir altyd aanhou nie – nog net “tien dae”. Die getal tien kan hier ook ’n volheidsgetal simboliseer – bedoelende dat hierdie beproewing deur God in Sy soewereiniteit verordineer is en nie deur die satan nie.
Derdens doen Christus ’n ernstige beroep op die Kerk om getrou te bly. Wat meer is, hierdie getrouheid moet nie tot ’n einde kom wanneer die beproewing of vervolging afneem of verby is nie – dit is ’n roeping tot die dood toe! Dit impliseer dus dat vervolging deurgemaak en deurgestaan moet word sonder ’n gekla en gebrom of om die egtheid van jou geloof te kompromitteer, of om jou liefde vir God in die proses te verloor, of om jou vertroue in Sy getrouheid te verloor. Hierdie getrouheid word natuurlik met die kroon van die lewe vergoed in die hiernamaals – Jak.1:12 ~ Gelukkig is die mens wat in versoeking standvastig bly. As hy die toets deurstaan het, sal hy as oorwinningsprys die lewe ontvang wat die Here belowe het aan dié wat Hom liefhet. ’n Kroon is natuurlik tekenend van koningskap en hierdie kroon wat elke getroue volgeling van Jesus Christus gaan ontvang, se glinstering gaan afhang van die dimensie van die draer se aardse arbeid, gehoorsaamheid en getrouheid. In 2Tim4:8 lees ons van die “oorwinnaarskroon” ~ Nou wag die oorwinnaarskroon vir my, die lewe by God. Op die dag dat Hy weer kom, sal die Here, die regverdige Regter, dit vir my gee, en nie net vir my nie, maar ook vir almal wat met verlange uitsien na sy koms. Elkeen wat versoeking en vervolging suksesvol deurstaan sal die kroon van die lewe ontvang ~ Gelukkig is die mens wat in versoeking standvastig bly. As hy die toets deurstaan het, sal hy as oorwinningsprys die lewe ontvang wat die Here belowe het aan dié wat Hom liefhet (Jak.1:12). So sal die “sielewenner” bv. ’n kroon van blydskap ontvang ~ Wie anders tog as julle is ons hoop en ons blydskap, die kroon op ons werk waarop ons trots sal wees wanneer ons met sy wederkoms voor die Here Jesus sal verskyn? 20 Júlle is immers ons trots en ons blydskap! (1Tes.2:19-20). ’n Kroon van heerlikheid sal gegee word vir geestelike leiers wat getrou na die kudde omgesien het (1Pet.5:5). Al hierdie krone en ander belonings sal gegee word deur die genadige hand van Jesus die Christus wie al hierdie gawes en dienswerk aan Sy kinders geskenk het, want uit onsself is ons in elk geval nie tot hierdie goeie dade in staat nie.
• Christus se Belofte:
Openb.2:11 ~ Elkeen wat kan hoor, moet luister na wat die Gees vir die gemeentes sê. Dié wat die oorwinning behaal, sal beslis nie deur die tweede dood getref word nie. Weereens word hier ’n beroep gedoen op gemeentes wat in die Gees wandel, om aandag te skenk aan wát die Gees sê. En in hierdie boodskap lê daar ’n wonderlike belofte opgesluit vir die diegene wat oorwin, m.a.w. vir diegene wat tot aan die einde van hul dienswerk en lewe hier op aarde, volhard in hul geloof en gehoorsaamheid en getrouheid aan Jesus Christus. En wat behels hierdie belofte?
– Dit behels ewige immuniteit teen die “tweede dood”, m.a.w. die “triomfeerders” word gespaar van ’n ewige lyding in die hel en wat meer is, volgens Paulus in 2Tim.2:12, sal ... ons (wie) in die geloof volhard, saam met Hom regeer....
Die eerste dood is die fisiese dood waar die liggaam afsterwe en dit opsigself is pynlik vir die gelowige, maar genadiglik (prys die Here!), nie die tweede dood nie. Dit word ondubbelsinnig in Openb.20:6 vir ons gesê ~ Geseënd en heilig is dié wat aan die eerste opstanding deel het. Oor hulle het die tweede dood geen mag nie, maar hulle sal priesters van God en van Christus wees en sal saam met Hom die duisend jaar lank regeer (Die getal 1 000: Lang tydperk of groot hoeveel). En wat is die tweede dood? Openb.20:14 ~ Toe is die dood en die doderyk in die vuurpoel gegooi. Dit is die tweede dood, die vuurpoel. En wie gaan die tweede dood ervaar – Openb.21:8 ~ Maar dié wat bang en ontrou geword het, die losbandiges, moordenaars en onsedelikes, bedrieërs en afgodsdienaars en al die leuenaars, hulle lot is die poel wat met vuur en swael brand, dit is die tweede dood.
’n Gemeente wat deur die beproewing gaan waardeur die gemeente in Smirna gegaan het, het hierdie tipe van bemoediging absoluut nodig gehad. En baie gepas besoek Christus die “Eerste en die Laaste”, wie dood was en nou lewend, dié Een wie deur soortgelyke beproewing as dié van die gemeente in Smirna gegaan het en veel, veel meer as dit – Hy het oor die dood getriomfeer – Hy kom nou en Hy vertroos en bemoedig die gemeente in Smirna. Hy vertroos hulle met realistiese en opregte hoop – hoop op ’n wonderlike triomferende en ewige lewe in die hiernamaals!
Monday, June 22, 2009
Boodskap deur Kobus van der Walt (21 Junie 2009)
“Die Boodskap van die Kruis en van Redding - 06” (In Christus Uitverkies)
Indien u hierdie preek wil uitdruk – Verlig die teks in hierdie venster en kopieer en plak dit daarna in enige woordverwerkingsprogram (bv. MS Word) – druk daarna gewoon uit.
1. INLEIDING:
Aan die begin van hierdie reeks oor die Kruis en van Redding, het ons gesien dat die mens ’n desperate behoefte het aan redding, omdat ons dood is a.g.v. die erfsonde en daarom skuldig staan voor God en ons derhalwe onder die toorn van God verkeer en geen mens dus ongestraf kan bly nie. Ons het ook gekyk wat die mens nodig het om gered te word
Daarna het ons die vraag gevra of die mens homself kan red en ons het gesien dat daar hoegenaamd geen moontlikheid bestaan dat die mens homself kan red nie. Toe het ons gekyk na die voorafskaduwing van die kruis soos deur die gebeure rondom Abraham en Isak en die afgelope twee weke het ons gekyk na die Joodse Paasfees en die Groot Versoendag en ons kon reeds die begin sien van die noodsaak aan ’n volmaakte offer wat gebring moet word en die rol wat die bloed van die offerdier in die vergifnis van die volk gespeel het.
Die plek waar ons vandag moet begin, is die plek waar Efesiërs begin, nl. by die begin – die begin waar geen enkele mens nog gebore was nie – inteendeel, nog voor God die hemel en die aarde geskape het – op daardie plek waar God reeds in Sy alwysheid gesien en geweet het dat die mens wat Hy nog sou skep, gaan afdwaal en Hom die rug keer en daarom het hulle toe reeds redding nodig gehad en het Hy Sy reddingsplan in werking gestel.
2. SKRIFLESING:
Ef.1:1-14 ~ Van Paulus, ’n apostel van Christus Jesus deur die wil van God. Aan almal in Efese wat aan God behoorten in Christus Jesus glo. 2 Genade en vrede vir julle van God ons Vader en die Here Jesus Christus! 3 Aan God, die Vader van ons Here Jesus Christus, kom al die lof toe! Hy het ons in Christus geseën met al die seëninge van die Gees wat daar in die hemel is. 4 So het Hy, nog voordat die wêreld geskep is, ons in Christus uitverkies om heilig en onberispelik voor Hom te wees. 5 In sy liefde het Hy ons, volgens sy genadige beskikking, toe ook al daarvoor bestem om deur Jesus Christus sy kinders te wees. 6 Daarom moet ons God prys vir sy wonderlike genade wat Hy in die Geliefde vrylik aan ons geskenk het. 7 Deur die bloed van sy Seun is ons verlos en is ons oortredinge vergewe kragtens die ryke genade van God 8 wat Hy in al sy wysheid en insig so oorvloedig aan ons geskenk het. 9 Hy het kragtens sy besluit en voorneme die geheimenis van sy wil aan ons bekend gemaak 10 en dit deur Christus tot uitvoering gebring op die tyd wat Hy daarvoor bepaal het. Sy bedoeling was om alles wat in die hemel en alles wat op die aarde is, onder een hoof te verenig, naamlik onder Christus. 11 Deur Christus het ons deel geword van die volk van God soos Hy dit vooruit al bestem het. So het Hy Hom dit voorgeneem, Hy wat alles laat gebeur volgens sy raadsbesluit. 12 Daarom moet ons, die eerstes wat ons hoop op Christus gestel het, die grootheid van God prys. 13 Deur Christus het ook julle deel geword van die volk van God toe julle die waarheid wat aan julle verkondig is, die evangelie van julle verlossing, gehoor en tot geloof gekom het. In Christus het die Heilige Gees wat deur God belowe is, julle as die eiendom van God beseël. 14 Die Heilige Gees is die waarborg dat ons ook verder sal ontvang wat God belowe het, wanneer Hy almal wat aan Hom behoort, volkome sal verlos. Daarom moet ons sy grootheid prys.
Wanneer ons praat oor die uitverkiesing, is dit ’n onderwerp wat baie dikwels en baie maklik diepgaande verskille tussen Christene tot gevolg het, omdat baie gelowiges en selfs gelowiges wat hulle self gereformeerd noem, in hul diepste wese, Arminianisties in hul oortuiging is. Baie dikwels word hierdie oortuigings ook maar baie wollerig gegrond op allerlei sentimente en sg. Christelikeliefde – in kort, is dit niks anders as ’n mens-gesentreerde evangelie nie!
Wanneer ons dan praat oor God se Uitverkiesende Genade, móét ons heeltyd in gedagte hou dat God ’n soewereine-, maar ook ’n genadige God is – m.a.w. ons moet na die uitverkiesingsleer kyk, teen die agtergrond van God se soewereiniteit én Sy genade, maar ook Sy voorverordenering.
3. WOORDVERKLARING:
Dit het tot gevolg dat ons net eers kortliks sal kyk na wat beteken die uitdrukkings “God se soewereiniteit”, “God se genade”, “voorverordenering” asook “onvoorwaardelik verkiesing”:
• God se Soewereiniteit dan:
Ons lees in Dan.4:25 die volgende ~ U sal uit die menslike samelewing uitgestoot word en saam met die wilde diere moet leef. U sal moet gras eet soos beeste en u sal snags deur die dou natgemaak word. Dit sal sewe tydperke lank oor u kom. Dan sal u moet erken dat die Allerhoogste mag het oor al die koninkryke op aarde en dit gee aan wie Hy wil.
As ons dus ’n kort definisie van God se soewereiniteit kan gee, is dit, dat dit God se absolute reg is om alles te doen volgens Sy wil en keuse, t.w.v. Sy eie eer en plesier (Dan.4:25,35; Rom.9:15–23; 1Tim.6:15; Openb.4:11). God is dus van geen mens afhanklik nie, én Hy is aan geen mens enige verantwoording verskuldig nie. God is dus vry om te red. En Hy is vry om nié te red nie.
• God se Genade:
Ons lees in Ef.1:6 ~ Daarom moet ons God prys vir sy wonderlike genade wat Hy in die Geliefde vrylik aan ons geskenk het. En in Rom.5:21 ~ Die doel was dat, soos die sonde deur die dood heerskappy gevoer het, die genade deur die vryspraak ook heerskappy kan voer en tot die ewige lewe kan lei deur Jesus Christus ons Here.
Wanneer ons dus vra wat God se genade is, kan ons dit as volg antwoord: God se genade bestaan daarin, dat Hy vanuit Sy soewereiniteit, gratis en ongedwonge, Sy liefdesguns in die gawe van lewe aan skuldige sondaars verleen – sondaars wat hierdie gawe van lewe, hoegenaamd nie verdien nie, inteendeel hulle verdien presies die teenoorgestelde, nl. die ewige oordeel.
• Voorverordenering:
Ef.1:11 gee aan ons ’n baie goeie voorbeeld van “voorverordenering” ~ Deur Christus het ons deel geword van die volk van God soos Hy dit vooruit al bestem het. So het Hy Hom dit voorgeneem, Hy wat alles laat gebeur volgens sy raadsbesluit. En dit is presies wat God se voorverordenring is – Niks in hierdie wêreld gebeur per toeval nie. God “sit” agter alles. Hy besluit oor alles en Hy laat alles gebeur. Hy sit nie, in piëteit gesê, op die kantlyn en hou alles maar net dop nie. Nee, Hy het reeds lank voor die skepping besluit, hoe alles presies en haarfyn gaan verloop en in mekaar steek – ja selfs die beweging van jou vinger en die klop van jou hart. Ons lees in Gen.45:7-8a, die bekende gedeelte waar Josef aan die woord is teenoor sy broers ~ God het my voor julle uit gestuur om vir julle ’n oorblyfsel in hierdie land te laat oorbly, om julle aan die lewe te hou en sodat baie aan die dood sal ontkom. 8 Dis nie julle wat my hierheen gestuur het nie, maar God. Asook Hand.4:27-28 ~ Dit is wat werklik in hierdie stad gebeur het. Herodes en Pontius Pilatus het met heidennasies en die volk Israel saamgespan teen u heilige Dienaar, Jesus, wat deur U gesalf is, en hulle het alles gedoen wat U vooruit beskik en besluit het.
• Onvoorwaardelike Verkiesing:
Ten einde Onvoorwaardelike Uitverkiesing te verstaan, moet ons na die betekenis van hierdie twee woorde kyk:
- Verkiesing: Ons ken almal hierdie uitdrukking – om te kies of te verkies, beteken om uit te soek of om op iets of iemand te besluit.
- Onvoorwaardelik: Wanneer politieke verkiesings plaasvind, word ’n kandidaat verkies omdat hy bepaalde beloftes gemaak het aan die kieserskorps en kies die mense hom op voorwaarde dat hy sal bly by sy verkiesingsbeloftes – daarom is alle menslike verkiesings, voorwaardelik. Maar, Goddelike verkiesing werk net andersom. God kies nooit op grond van wat die méns belowe, of doen, of besluit nie – ook nie of hy (die mens), Christus as Verlosser aanneem nie. Nee, God kies onvoorwaardelik (“no strings attached”). Waarom en op watter gronde Hy dit doen, weet ons nie.
Is dit nie ’n bevrydende gedagte nie! Ons hoef niks te doen nie! Dink net daaraan – As ons verkies moes word op grond van dit wat ons doen, sou nie een van ons verkies word nie, juis omdat almal van ons dood is in die sonde. Paulus sê in Rom.3:12 ~ Almal het afgedwaal, almal het ontaard. Daar is nie een wat goed doen nie, selfs nie een nie.
Nou ja, met hierdie lang agtergrond moet ons na die Bybelse basis vir Onvoorwaardelike Uitverkiesing gaan kyk.
4. GOD SE UITVERKIESENDE GENADE:
Ek het aan die begin gesê dat daar Christene is wat baie moeilik sluk aan hierdie leerstuk van Onvoorwaardelike Uitverkiesing en kan hulle nie glo dat God by sommige mense kan “verbyloop” en andere verkies nie. En tog het hierdie Christene geen probleem om te aanvaar dat Abraham tussen al die heidene in Ur van die Galdeërs gekies is om die vader van die Verbondsvolk te word nie (Gen.15:7; Neh.9:7). Ook het hulle geen probleem om te glo dat Israel, God se uitverkore volk was nie. Hoor wat sê Rom.9:11-13 t.o.v. Jakob ~ Toe haar kinders nog nie gebore was nie en ook nog niks goeds of kwaads gedoen het nie, toe is al vir haar gesê: “Die oudste sal die jongste dien.” Daar staan ook geskrywe: “Vir Jakob het Ek liefgehad, maar vir Esau het Ek gehaat.” Die besluit van God is gegrond op uitverkiesing; dit hang dus nie af van wat ’n mens doen nie, maar van Hom wat jou roep. En in Deut.7:7 lees ons meer van die verkiesing van Israel ~ Die Here het jou nie liefgekry en gekies omdat jy groter was as die ander volke nie, jy was die kleinste van almal.
Verskeie teksverse verwys ondubbelsinnig na Onvoorwaardelike Uitverkiesing en indien enige ongelowige steeds, na die lees van hierdie teksverse sê, dat uitverkiesing nié van God is nie, verwerp hy/sy die Woord van God:
- Joh.15:16a ~ Julle het My nie uitgekies nie, maar Ek het julle uitgekies en julle aangestel om uit te gaan en vrugte te dra, vrugte wat sal hou.
- Rom.9:21 ~ Het die pottebakker nie die reg om uit dieselfde klomp klei iets besonders én iets alledaags te maak nie?
- Rom.9:15 ~ Vir Moses het Hy gesê: “Ek sal barmhartig wees oor wie Ek barmhartig wil wees, en Ek sal My ontferm oor wie Ek My wil ontferm.
- Ef.1:4-5 ~ So het Hy, nog voordat die wêreld geskep is, ons in Christus uitverkies om heilig en onberispelik voor Hom te wees. In sy liefde het Hy ons, volgens sy genadige beskikking, toe ook al daarvoor bestem om deur Jesus Christus sy kinders te wees.
- Matt.22:14 ~ Baie is immers geroep, maar min is uitverkies (Daar is verskeie ander teksverse wat ook nageslaan kan word, bv.: Eks.33:19; Deut.7:6; 10:14-15; 1Kon.19:10,18; 1Kron.29:10-12; Job 42:1-2; Ps.33:12; 65:4, 106:5; 115:3; 135:6; Jes.14:24,27; 46:9-11; 55:11; Jer.32:17; Dan.4:35; Hag.2:23; Matt.11:27; 19:26; 20:15; 24:22,24,31; Mark.13:20; Luk.18:7; Hand.13:48, 18:27; Rom.11:4-6, 33-36; 16:7; 8:28-30; 8:33; 9:11-13, 16, 10:20, 11:7, 28; Kor.1:27-29; Ef.2:10; Fil.1:29, 2:12-13; Kol.3:12; 1Tes.1:4-5, 5:9; 2Tes.2:13-14; 2Tim.1:9; Titus 1:1; Jak.2:5; 1Pet.1:1-2; 2:8-9; 2Pet.1:5-11; Openb.13:8, 17:8,14 ens.).
Iets wat ons ook baie duidelik moet verstaan, is dat uitverkiesing, redding voorafgaan, of anders gestel, uitverkiesing is nié redding nie, maar dit het redding tot gevolg. ’n President is nog nie die president nadat hy verkies is nie, hy word dit eers nadat hy ingehuldig is.
Daarom is diegene wat uitverkies is om gered te word, nog nie gered totdat hy weergebore word deur die Heilige Gees en geregverdig word deur sy geloof in Christus Jesus. 2Tim.2:10 spreek hierdie saak baie mooi aan ~ Daarom verdra ek alles ter wille van die uitverkorenes, sodat ook hulle die verlossing, wat daar in Christus Jesus is, en die ewige heerlikheid kan ontvang.
5. AFSLUITING :
Kom ons som op ek kyk wat is tot nou toe gesê:
• Daar is drie soorte mense in die wêreld (regdeur die eeue heen), nl. diegene wat deur ’n ware geloof, reddend met Christus verenig is en tweedens, diegene wat uitverkies is, maar nog in hul sonde is en dus nog nie wederbaar is nie en laastens, diegene wat nie uitverkies is nie en dus verlore is. Wat staan ons as gelowiges te doen?
- Eersgenoemdes se harte is tot oorlopens toe vol van dankbaarheid vir God se genade in hul lewens, deurdat hulle versoen is met Christus en hulle demonstreer hulle dankbaarheid voortdurend deur self ’n betoner van genade te wees vir almal met wie hulle te doen kry.
- Die tweede groep moet weet dat die God van genade ’n vreugde daarin het om mense te red. God se Woord leer tog immers dat Hy geen behae in die dood van sondaars het nie. Hy wil hê dat elke sondaar hom moet bekeer – hier is Eseg.18:23 en 30-32 vir ons ’n baie goeie riglyn ~ Dit is beslis nie my wil dat die goddelose moet sterf nie, sê die Here my God, dit is my wil dat hy hom bekeer van sy verkeerde dade en dat hy bly lewe. 30 “Ek gaan julle oordeel, Israel, elkeen volgens sy eie optrede,” sê die Here my God. “Bekeer julle, bekeer julle van al julle oortredings, sodat die sonde nie julle val bewerk nie. 31 Laat vaar al julle oortredings en kry ’n nuwe gesindheid, ’n nuwe gees. Waarom wil julle sterf, Israel? 32 Dit is nie my wil dat die mens moet sterf nie,” sê die Here my God, “maar dat hy hom bekeer en bly lewe” (O.A.V.).
Op grond van hierdie Skrif kan en mag ons dus nie agteroor sit en sê dat God uitverkies wie Hy wil en daarom hoef ék nie uit te reik na sondaars nie – ons weet nie wie God se uitverkorenes is nie en daarom moét ons die Blye Boodskap van Jesus Christus uitdra. En daarom mag diegene wat nog nie gered is en wat “stoei” met die Heilige Gees, ook nie in moedeloosheid uitroep – Ag ek is dan seker tog maar nie uitverkies nie!, want ons lees in Joh.6:37 hierdie wonderlike woorde ~ Elkeen wat die Vader vir My gee, sal na My toe kom; en Ek sal hom wat na My toe kom, nooit verwerp nie. In die Grieks staan daar eintlik Ek sal hom wat na my toe kom, nooit, maar nooit as te nimmer, verwerp nie.
Ons kan nie in God se hart sien nie en daarom weet ons nie waarom God so met die mens handel nie. Al wat Hy deur Sy Woord aan ons bekend gemaak het, is dat Hy red wie Hy wil en wanneer en hoe Hy wil en dat diegene wat gered word, geensins op enige reaksie van hulle kant, of op grond van enige verdienste aan hulle kant, gered word nie – nee, die uitverkorenes se redding berus enkel en alleen op God se liefdevolle welbehae en soewereine wil en Hy bring hierdie soewereine wil ten uitvoer, deur Sy Seun, Jesus Christus, se soendood aan die kruis en die werking van die Heilige Gees.
Geen mens kan of mag sê, dat God ’n onregverdige God is nie, want daar is niks onregverdigs in die uitverkiesing nie. Dit spreek geensins van onregverdigheid aan God se kant nie, inteendeel, dit spreek juis van God se oneindige genade en liefde.
Iemand het eenkeer hierdie volgende sprokie vertel: Eendag, lank, lank gelede, het ’n prins se goue koets die mees afgeleë en agterlikeste gehuggie van sy vader se koninkryk binnegery. Toe hy stilhou en uitklim, het ’n swetterjoel jong mense en kindertjies wat vuil en in vodde was, na die prins gestaar. Hy het reguit na die vuilste en die lelikste jong meisie gestap, haar aan die hand gevat en in haar oor gefluister: “Ek het jou as my bruid gekies!”
Wat het sy beslis nié gesê nie? Sy het nié gesê: “Dit is onregverdig u majesteit! Wat van Suzie en Desiré en Elsa en .....? Nee, sy sal uit haar vel wees en ek glo ook die ander omstanders, want hulle sal so bly wees vir hierdie lelike eendjie se onthalwe. En wie mag in elk geval die koning se seun se besluit in twyfel trek!
Ek wil ten slotte net drie sake aanraak en die eerste is dat onvoorwaardelike uitverkiesing die basis vorm vir opregte geestelike nederigheid. Baie opponente van hierdie leer sê dat uitverkiesing die aanhangers daarvan, arrogant maak. Die punt is egter dat wanneer hierdie leer reg verstaan word, dit juis op ons algehele verlorenheid dui en dat ons as mense absoluut niks aan ons verlore toestand kan doen nie. Daarom, indien God kies om ons te red, is dit uitsluitlik omdat Hy Sy onverdiende guns op my en jou uitstort. Die oomblik dat Hy ons red, is daar niks oor om op te roem nie.
Tweedens – wanneer ons uitverkiesing reg verstaan, lei dit tot gehoorsaamheid, want hoe is dit moontlik dat enige iemand wat God se genade reg verstaan, ooit Sy rug op God kan draai in ongehoorsaamheid! Hoor net wat sê Ef.1:4 ~ So het Hy, nog voordat die wêreld geskep is, ons in Christus uitverkies om heilig en onberispelik voor Hom te wees. God het ons dus juis uitverkies om heilige lewens in gehoorsaamheid aan Sy Woord te leef.
Laastens ’n vraag: Waarom moet ons die leer van die uitverkiesing verdedig? Daar is basies drie redes hiervoor:
• Eerstens is dit ’n Bybelse dogma of leerstelling en omdat dit Bybels is verdien dit om verdedig te word.
• Nog ’n rede is omdat die leer van die uitverkiesing vir ons die basis lê vir ons redding en ons saligheid. Dit is belangrik om te besef dat indien ons die boodskap van redding en saligheid wil verstaan, ons die leer van die uitverkiesing moet verstaan – daarom moet ons dit ook
aan mense wie ons evangeliseer, verduidelik – hierdie is dus ’n uiters belangrik leerstuk wat ons móét verstaan en ken.
• Maar, die heel belangrikste rede waarom ons die leer van die uitverkiesing moet verdedig, is omdat hierdie leerstuk al die fokus van die mens se eie verdienste wegtrek en vierkantig op God vestig en Hy dus daardeur verheerlik word. Die eer van God is die begin en die einde van ons verlossing. Ons word gered t.w.v. God se eer en die heerlikheid van redding begin juis by God se uitverkiesende genade.
Indien u hierdie preek wil uitdruk – Verlig die teks in hierdie venster en kopieer en plak dit daarna in enige woordverwerkingsprogram (bv. MS Word) – druk daarna gewoon uit.
1. INLEIDING:
Aan die begin van hierdie reeks oor die Kruis en van Redding, het ons gesien dat die mens ’n desperate behoefte het aan redding, omdat ons dood is a.g.v. die erfsonde en daarom skuldig staan voor God en ons derhalwe onder die toorn van God verkeer en geen mens dus ongestraf kan bly nie. Ons het ook gekyk wat die mens nodig het om gered te word
Daarna het ons die vraag gevra of die mens homself kan red en ons het gesien dat daar hoegenaamd geen moontlikheid bestaan dat die mens homself kan red nie. Toe het ons gekyk na die voorafskaduwing van die kruis soos deur die gebeure rondom Abraham en Isak en die afgelope twee weke het ons gekyk na die Joodse Paasfees en die Groot Versoendag en ons kon reeds die begin sien van die noodsaak aan ’n volmaakte offer wat gebring moet word en die rol wat die bloed van die offerdier in die vergifnis van die volk gespeel het.
Die plek waar ons vandag moet begin, is die plek waar Efesiërs begin, nl. by die begin – die begin waar geen enkele mens nog gebore was nie – inteendeel, nog voor God die hemel en die aarde geskape het – op daardie plek waar God reeds in Sy alwysheid gesien en geweet het dat die mens wat Hy nog sou skep, gaan afdwaal en Hom die rug keer en daarom het hulle toe reeds redding nodig gehad en het Hy Sy reddingsplan in werking gestel.
2. SKRIFLESING:
Ef.1:1-14 ~ Van Paulus, ’n apostel van Christus Jesus deur die wil van God. Aan almal in Efese wat aan God behoorten in Christus Jesus glo. 2 Genade en vrede vir julle van God ons Vader en die Here Jesus Christus! 3 Aan God, die Vader van ons Here Jesus Christus, kom al die lof toe! Hy het ons in Christus geseën met al die seëninge van die Gees wat daar in die hemel is. 4 So het Hy, nog voordat die wêreld geskep is, ons in Christus uitverkies om heilig en onberispelik voor Hom te wees. 5 In sy liefde het Hy ons, volgens sy genadige beskikking, toe ook al daarvoor bestem om deur Jesus Christus sy kinders te wees. 6 Daarom moet ons God prys vir sy wonderlike genade wat Hy in die Geliefde vrylik aan ons geskenk het. 7 Deur die bloed van sy Seun is ons verlos en is ons oortredinge vergewe kragtens die ryke genade van God 8 wat Hy in al sy wysheid en insig so oorvloedig aan ons geskenk het. 9 Hy het kragtens sy besluit en voorneme die geheimenis van sy wil aan ons bekend gemaak 10 en dit deur Christus tot uitvoering gebring op die tyd wat Hy daarvoor bepaal het. Sy bedoeling was om alles wat in die hemel en alles wat op die aarde is, onder een hoof te verenig, naamlik onder Christus. 11 Deur Christus het ons deel geword van die volk van God soos Hy dit vooruit al bestem het. So het Hy Hom dit voorgeneem, Hy wat alles laat gebeur volgens sy raadsbesluit. 12 Daarom moet ons, die eerstes wat ons hoop op Christus gestel het, die grootheid van God prys. 13 Deur Christus het ook julle deel geword van die volk van God toe julle die waarheid wat aan julle verkondig is, die evangelie van julle verlossing, gehoor en tot geloof gekom het. In Christus het die Heilige Gees wat deur God belowe is, julle as die eiendom van God beseël. 14 Die Heilige Gees is die waarborg dat ons ook verder sal ontvang wat God belowe het, wanneer Hy almal wat aan Hom behoort, volkome sal verlos. Daarom moet ons sy grootheid prys.
Wanneer ons praat oor die uitverkiesing, is dit ’n onderwerp wat baie dikwels en baie maklik diepgaande verskille tussen Christene tot gevolg het, omdat baie gelowiges en selfs gelowiges wat hulle self gereformeerd noem, in hul diepste wese, Arminianisties in hul oortuiging is. Baie dikwels word hierdie oortuigings ook maar baie wollerig gegrond op allerlei sentimente en sg. Christelikeliefde – in kort, is dit niks anders as ’n mens-gesentreerde evangelie nie!
Wanneer ons dan praat oor God se Uitverkiesende Genade, móét ons heeltyd in gedagte hou dat God ’n soewereine-, maar ook ’n genadige God is – m.a.w. ons moet na die uitverkiesingsleer kyk, teen die agtergrond van God se soewereiniteit én Sy genade, maar ook Sy voorverordenering.
3. WOORDVERKLARING:
Dit het tot gevolg dat ons net eers kortliks sal kyk na wat beteken die uitdrukkings “God se soewereiniteit”, “God se genade”, “voorverordenering” asook “onvoorwaardelik verkiesing”:
• God se Soewereiniteit dan:
Ons lees in Dan.4:25 die volgende ~ U sal uit die menslike samelewing uitgestoot word en saam met die wilde diere moet leef. U sal moet gras eet soos beeste en u sal snags deur die dou natgemaak word. Dit sal sewe tydperke lank oor u kom. Dan sal u moet erken dat die Allerhoogste mag het oor al die koninkryke op aarde en dit gee aan wie Hy wil.
As ons dus ’n kort definisie van God se soewereiniteit kan gee, is dit, dat dit God se absolute reg is om alles te doen volgens Sy wil en keuse, t.w.v. Sy eie eer en plesier (Dan.4:25,35; Rom.9:15–23; 1Tim.6:15; Openb.4:11). God is dus van geen mens afhanklik nie, én Hy is aan geen mens enige verantwoording verskuldig nie. God is dus vry om te red. En Hy is vry om nié te red nie.
• God se Genade:
Ons lees in Ef.1:6 ~ Daarom moet ons God prys vir sy wonderlike genade wat Hy in die Geliefde vrylik aan ons geskenk het. En in Rom.5:21 ~ Die doel was dat, soos die sonde deur die dood heerskappy gevoer het, die genade deur die vryspraak ook heerskappy kan voer en tot die ewige lewe kan lei deur Jesus Christus ons Here.
Wanneer ons dus vra wat God se genade is, kan ons dit as volg antwoord: God se genade bestaan daarin, dat Hy vanuit Sy soewereiniteit, gratis en ongedwonge, Sy liefdesguns in die gawe van lewe aan skuldige sondaars verleen – sondaars wat hierdie gawe van lewe, hoegenaamd nie verdien nie, inteendeel hulle verdien presies die teenoorgestelde, nl. die ewige oordeel.
• Voorverordenering:
Ef.1:11 gee aan ons ’n baie goeie voorbeeld van “voorverordenering” ~ Deur Christus het ons deel geword van die volk van God soos Hy dit vooruit al bestem het. So het Hy Hom dit voorgeneem, Hy wat alles laat gebeur volgens sy raadsbesluit. En dit is presies wat God se voorverordenring is – Niks in hierdie wêreld gebeur per toeval nie. God “sit” agter alles. Hy besluit oor alles en Hy laat alles gebeur. Hy sit nie, in piëteit gesê, op die kantlyn en hou alles maar net dop nie. Nee, Hy het reeds lank voor die skepping besluit, hoe alles presies en haarfyn gaan verloop en in mekaar steek – ja selfs die beweging van jou vinger en die klop van jou hart. Ons lees in Gen.45:7-8a, die bekende gedeelte waar Josef aan die woord is teenoor sy broers ~ God het my voor julle uit gestuur om vir julle ’n oorblyfsel in hierdie land te laat oorbly, om julle aan die lewe te hou en sodat baie aan die dood sal ontkom. 8 Dis nie julle wat my hierheen gestuur het nie, maar God. Asook Hand.4:27-28 ~ Dit is wat werklik in hierdie stad gebeur het. Herodes en Pontius Pilatus het met heidennasies en die volk Israel saamgespan teen u heilige Dienaar, Jesus, wat deur U gesalf is, en hulle het alles gedoen wat U vooruit beskik en besluit het.
• Onvoorwaardelike Verkiesing:
Ten einde Onvoorwaardelike Uitverkiesing te verstaan, moet ons na die betekenis van hierdie twee woorde kyk:
- Verkiesing: Ons ken almal hierdie uitdrukking – om te kies of te verkies, beteken om uit te soek of om op iets of iemand te besluit.
- Onvoorwaardelik: Wanneer politieke verkiesings plaasvind, word ’n kandidaat verkies omdat hy bepaalde beloftes gemaak het aan die kieserskorps en kies die mense hom op voorwaarde dat hy sal bly by sy verkiesingsbeloftes – daarom is alle menslike verkiesings, voorwaardelik. Maar, Goddelike verkiesing werk net andersom. God kies nooit op grond van wat die méns belowe, of doen, of besluit nie – ook nie of hy (die mens), Christus as Verlosser aanneem nie. Nee, God kies onvoorwaardelik (“no strings attached”). Waarom en op watter gronde Hy dit doen, weet ons nie.
Is dit nie ’n bevrydende gedagte nie! Ons hoef niks te doen nie! Dink net daaraan – As ons verkies moes word op grond van dit wat ons doen, sou nie een van ons verkies word nie, juis omdat almal van ons dood is in die sonde. Paulus sê in Rom.3:12 ~ Almal het afgedwaal, almal het ontaard. Daar is nie een wat goed doen nie, selfs nie een nie.
Nou ja, met hierdie lang agtergrond moet ons na die Bybelse basis vir Onvoorwaardelike Uitverkiesing gaan kyk.
4. GOD SE UITVERKIESENDE GENADE:
Ek het aan die begin gesê dat daar Christene is wat baie moeilik sluk aan hierdie leerstuk van Onvoorwaardelike Uitverkiesing en kan hulle nie glo dat God by sommige mense kan “verbyloop” en andere verkies nie. En tog het hierdie Christene geen probleem om te aanvaar dat Abraham tussen al die heidene in Ur van die Galdeërs gekies is om die vader van die Verbondsvolk te word nie (Gen.15:7; Neh.9:7). Ook het hulle geen probleem om te glo dat Israel, God se uitverkore volk was nie. Hoor wat sê Rom.9:11-13 t.o.v. Jakob ~ Toe haar kinders nog nie gebore was nie en ook nog niks goeds of kwaads gedoen het nie, toe is al vir haar gesê: “Die oudste sal die jongste dien.” Daar staan ook geskrywe: “Vir Jakob het Ek liefgehad, maar vir Esau het Ek gehaat.” Die besluit van God is gegrond op uitverkiesing; dit hang dus nie af van wat ’n mens doen nie, maar van Hom wat jou roep. En in Deut.7:7 lees ons meer van die verkiesing van Israel ~ Die Here het jou nie liefgekry en gekies omdat jy groter was as die ander volke nie, jy was die kleinste van almal.
Verskeie teksverse verwys ondubbelsinnig na Onvoorwaardelike Uitverkiesing en indien enige ongelowige steeds, na die lees van hierdie teksverse sê, dat uitverkiesing nié van God is nie, verwerp hy/sy die Woord van God:
- Joh.15:16a ~ Julle het My nie uitgekies nie, maar Ek het julle uitgekies en julle aangestel om uit te gaan en vrugte te dra, vrugte wat sal hou.
- Rom.9:21 ~ Het die pottebakker nie die reg om uit dieselfde klomp klei iets besonders én iets alledaags te maak nie?
- Rom.9:15 ~ Vir Moses het Hy gesê: “Ek sal barmhartig wees oor wie Ek barmhartig wil wees, en Ek sal My ontferm oor wie Ek My wil ontferm.
- Ef.1:4-5 ~ So het Hy, nog voordat die wêreld geskep is, ons in Christus uitverkies om heilig en onberispelik voor Hom te wees. In sy liefde het Hy ons, volgens sy genadige beskikking, toe ook al daarvoor bestem om deur Jesus Christus sy kinders te wees.
- Matt.22:14 ~ Baie is immers geroep, maar min is uitverkies (Daar is verskeie ander teksverse wat ook nageslaan kan word, bv.: Eks.33:19; Deut.7:6; 10:14-15; 1Kon.19:10,18; 1Kron.29:10-12; Job 42:1-2; Ps.33:12; 65:4, 106:5; 115:3; 135:6; Jes.14:24,27; 46:9-11; 55:11; Jer.32:17; Dan.4:35; Hag.2:23; Matt.11:27; 19:26; 20:15; 24:22,24,31; Mark.13:20; Luk.18:7; Hand.13:48, 18:27; Rom.11:4-6, 33-36; 16:7; 8:28-30; 8:33; 9:11-13, 16, 10:20, 11:7, 28; Kor.1:27-29; Ef.2:10; Fil.1:29, 2:12-13; Kol.3:12; 1Tes.1:4-5, 5:9; 2Tes.2:13-14; 2Tim.1:9; Titus 1:1; Jak.2:5; 1Pet.1:1-2; 2:8-9; 2Pet.1:5-11; Openb.13:8, 17:8,14 ens.).
Iets wat ons ook baie duidelik moet verstaan, is dat uitverkiesing, redding voorafgaan, of anders gestel, uitverkiesing is nié redding nie, maar dit het redding tot gevolg. ’n President is nog nie die president nadat hy verkies is nie, hy word dit eers nadat hy ingehuldig is.
Daarom is diegene wat uitverkies is om gered te word, nog nie gered totdat hy weergebore word deur die Heilige Gees en geregverdig word deur sy geloof in Christus Jesus. 2Tim.2:10 spreek hierdie saak baie mooi aan ~ Daarom verdra ek alles ter wille van die uitverkorenes, sodat ook hulle die verlossing, wat daar in Christus Jesus is, en die ewige heerlikheid kan ontvang.
5. AFSLUITING :
Kom ons som op ek kyk wat is tot nou toe gesê:
• Daar is drie soorte mense in die wêreld (regdeur die eeue heen), nl. diegene wat deur ’n ware geloof, reddend met Christus verenig is en tweedens, diegene wat uitverkies is, maar nog in hul sonde is en dus nog nie wederbaar is nie en laastens, diegene wat nie uitverkies is nie en dus verlore is. Wat staan ons as gelowiges te doen?
- Eersgenoemdes se harte is tot oorlopens toe vol van dankbaarheid vir God se genade in hul lewens, deurdat hulle versoen is met Christus en hulle demonstreer hulle dankbaarheid voortdurend deur self ’n betoner van genade te wees vir almal met wie hulle te doen kry.
- Die tweede groep moet weet dat die God van genade ’n vreugde daarin het om mense te red. God se Woord leer tog immers dat Hy geen behae in die dood van sondaars het nie. Hy wil hê dat elke sondaar hom moet bekeer – hier is Eseg.18:23 en 30-32 vir ons ’n baie goeie riglyn ~ Dit is beslis nie my wil dat die goddelose moet sterf nie, sê die Here my God, dit is my wil dat hy hom bekeer van sy verkeerde dade en dat hy bly lewe. 30 “Ek gaan julle oordeel, Israel, elkeen volgens sy eie optrede,” sê die Here my God. “Bekeer julle, bekeer julle van al julle oortredings, sodat die sonde nie julle val bewerk nie. 31 Laat vaar al julle oortredings en kry ’n nuwe gesindheid, ’n nuwe gees. Waarom wil julle sterf, Israel? 32 Dit is nie my wil dat die mens moet sterf nie,” sê die Here my God, “maar dat hy hom bekeer en bly lewe” (O.A.V.).
Op grond van hierdie Skrif kan en mag ons dus nie agteroor sit en sê dat God uitverkies wie Hy wil en daarom hoef ék nie uit te reik na sondaars nie – ons weet nie wie God se uitverkorenes is nie en daarom moét ons die Blye Boodskap van Jesus Christus uitdra. En daarom mag diegene wat nog nie gered is en wat “stoei” met die Heilige Gees, ook nie in moedeloosheid uitroep – Ag ek is dan seker tog maar nie uitverkies nie!, want ons lees in Joh.6:37 hierdie wonderlike woorde ~ Elkeen wat die Vader vir My gee, sal na My toe kom; en Ek sal hom wat na My toe kom, nooit verwerp nie. In die Grieks staan daar eintlik Ek sal hom wat na my toe kom, nooit, maar nooit as te nimmer, verwerp nie.
Ons kan nie in God se hart sien nie en daarom weet ons nie waarom God so met die mens handel nie. Al wat Hy deur Sy Woord aan ons bekend gemaak het, is dat Hy red wie Hy wil en wanneer en hoe Hy wil en dat diegene wat gered word, geensins op enige reaksie van hulle kant, of op grond van enige verdienste aan hulle kant, gered word nie – nee, die uitverkorenes se redding berus enkel en alleen op God se liefdevolle welbehae en soewereine wil en Hy bring hierdie soewereine wil ten uitvoer, deur Sy Seun, Jesus Christus, se soendood aan die kruis en die werking van die Heilige Gees.
Geen mens kan of mag sê, dat God ’n onregverdige God is nie, want daar is niks onregverdigs in die uitverkiesing nie. Dit spreek geensins van onregverdigheid aan God se kant nie, inteendeel, dit spreek juis van God se oneindige genade en liefde.
Iemand het eenkeer hierdie volgende sprokie vertel: Eendag, lank, lank gelede, het ’n prins se goue koets die mees afgeleë en agterlikeste gehuggie van sy vader se koninkryk binnegery. Toe hy stilhou en uitklim, het ’n swetterjoel jong mense en kindertjies wat vuil en in vodde was, na die prins gestaar. Hy het reguit na die vuilste en die lelikste jong meisie gestap, haar aan die hand gevat en in haar oor gefluister: “Ek het jou as my bruid gekies!”
Wat het sy beslis nié gesê nie? Sy het nié gesê: “Dit is onregverdig u majesteit! Wat van Suzie en Desiré en Elsa en .....? Nee, sy sal uit haar vel wees en ek glo ook die ander omstanders, want hulle sal so bly wees vir hierdie lelike eendjie se onthalwe. En wie mag in elk geval die koning se seun se besluit in twyfel trek!
Ek wil ten slotte net drie sake aanraak en die eerste is dat onvoorwaardelike uitverkiesing die basis vorm vir opregte geestelike nederigheid. Baie opponente van hierdie leer sê dat uitverkiesing die aanhangers daarvan, arrogant maak. Die punt is egter dat wanneer hierdie leer reg verstaan word, dit juis op ons algehele verlorenheid dui en dat ons as mense absoluut niks aan ons verlore toestand kan doen nie. Daarom, indien God kies om ons te red, is dit uitsluitlik omdat Hy Sy onverdiende guns op my en jou uitstort. Die oomblik dat Hy ons red, is daar niks oor om op te roem nie.
Tweedens – wanneer ons uitverkiesing reg verstaan, lei dit tot gehoorsaamheid, want hoe is dit moontlik dat enige iemand wat God se genade reg verstaan, ooit Sy rug op God kan draai in ongehoorsaamheid! Hoor net wat sê Ef.1:4 ~ So het Hy, nog voordat die wêreld geskep is, ons in Christus uitverkies om heilig en onberispelik voor Hom te wees. God het ons dus juis uitverkies om heilige lewens in gehoorsaamheid aan Sy Woord te leef.
Laastens ’n vraag: Waarom moet ons die leer van die uitverkiesing verdedig? Daar is basies drie redes hiervoor:
• Eerstens is dit ’n Bybelse dogma of leerstelling en omdat dit Bybels is verdien dit om verdedig te word.
• Nog ’n rede is omdat die leer van die uitverkiesing vir ons die basis lê vir ons redding en ons saligheid. Dit is belangrik om te besef dat indien ons die boodskap van redding en saligheid wil verstaan, ons die leer van die uitverkiesing moet verstaan – daarom moet ons dit ook
aan mense wie ons evangeliseer, verduidelik – hierdie is dus ’n uiters belangrik leerstuk wat ons móét verstaan en ken.
• Maar, die heel belangrikste rede waarom ons die leer van die uitverkiesing moet verdedig, is omdat hierdie leerstuk al die fokus van die mens se eie verdienste wegtrek en vierkantig op God vestig en Hy dus daardeur verheerlik word. Die eer van God is die begin en die einde van ons verlossing. Ons word gered t.w.v. God se eer en die heerlikheid van redding begin juis by God se uitverkiesende genade.
Subscribe to:
Posts (Atom)